Aanpassing

Afgelopen week hebben we dus de aanpassing van onze voorkeursleeftijd officieel gemaakt. En we werken nu ook met 'geboren na'... dus nu maken wij het anderen ook moeilijker! Sorry daarvoor, maar het is ons dus te doen om het leeftijdsverschil met Sébastien, en als er nu weer nog ettelijke maanden voorbijgaan voor de toewijzing, moeten we misschien nog eens veranderen. Onze voorkeur is nu dus: geboren voor 1/11/2003 (dit is dan altijd maximaal 6 jaar jonger dan Sébastien) tot maximum 7 jaar. Ik had oorspronkelijk gezegd geboren tussen 1/11/2001 en 1/11/2003, maar maximaal 7,5 jaar oud (als het kindje 8 is bij thuiskomst, vervalt mijn recht op ouderschapsverlof!). Reactie van het adoptiebureau: zou je dan toch niet beter als maximumleeftijd 7 jaar nemen, want als je maar een toewijzing krijgt in het voorjaar van 2009, zit je al aan 7,5 jaar. Laat dat aub de meest negatieve prognose zijn!

Ander nieuws: eergisteren is mijn fiets en die van mijn tennisvriendin gestolen aan de tennisclub. En dan nu het positieve: gisteravond zie ik een zwarte jongeman met mijn fiets voorbij rijden. Schrok die even toen ik begon te roepen: 'Dat is mijn fiets, ik wil mijn fiets terug, geef mijn fiets terug!' (en wie me kent, weet dat ik zeer luid kan roepen...) Gelukkig was ik niet alleen op pad (maar ik denk dat ik me, zelfs al was ik alleen geweest, niet had kunnen inhouden). Hij beweerde dat hij de fiets van iemand gekregen had, en hij kende de naam van die persoon niet... En hij was zeer bang van mij geweest omdat ik zo hard riep! Wij ook vragen naar de andere fiets natuurlijk, maar ja, hij kende die andere persoon niet... Hij was ondertussen nog aan het gsm-en, en daar horen we hem dan (in het Frans) vertellen dat iemand hem tegenhouden had en beweerde dat hij de fiets 'die hij van Jimmy gekregen had' gestolen had. Toen we opnieuw vroegen van wie hij de fiets gekregen had, bleef hij beweren dat hij hem niet kende... Enfin, ik heb mijn fiets terug, daar ben ik blij om, maar mijn vriendin nog niet dus. In ieder geval bekijken wij elke Afrikaan op een fiets in Denderleeuw zeeeeeeeer wantrouwig!
Les 1 uit dit alles: doe steeds je fiets op slot, ook al staat hij ergens waar er altijd veel volk vlakbij is. Les 2: een mens is altijd sterk geneigd zijn bezittingen met hand en tand te verdedigen. Daar ben ik bij mezelf dan toch erg van geschrokken. Door mijn roepen, stapte die jongen dus automatisch van mijn fiets, maar ik denk dat ik in staat was om hem uit zijn handen te sleuren. En hij maar zeggen 'Mais j'avais peur de vous madame, comme vous criez!'.

Stilte na de storm

Voor ons is het stil in adoptieland, al heeft het vorige week wel gestormd. Eindelijk nog eens media-aandacht voor het probleem van de lange wachttijden. Alleen was de aanleiding zeer jammer: adoptiebureau Horizon stopt ermee.

Vanuit ons standpunt bekeken valt het zo moeilijk te begrijpen dat het niet mogelijk is om meer 'bronnen' aan te spreken. 'Er worden meer oplossingen in de herkomstlanden zelf gezocht'. Ik kan me daar eerlijk gezegd weinig bij voorstellen. Worden de vondelingen in China door andere Chinese koppels geadopteerd? Een heel jong leven in een Chinees of Afrikaans weeshuis lijkt mij voor het kind minder aangenaam dan een buitenlandse adoptie. Als je ziet hoeveel AIDS-doden er in Zuid-Afrika vallen, en je dan weet dat er vanuit België maar met 1 enkel, ultra-katholiek weeshuis wordt samengewerkt...

Nog moeilijker kunnen we ons voorstellen dat er in de 2 weeshuizen waarmee Ray of Hope samenwerkt, geen enkel meisje van 4 tot 6 jaar oud is terecht gekomen sinds oktober vorig jaar.
De nieuwe wachtlijst is gepubliceerd: we staan op 43 (2 volle plaatsen vooruit!), met onze voorkeur op 4. Er is 1 meisje van 4-5 toegewezen. Toch een lichte verschuiving. Maar nu is het echt wachten tot oktober vooraleer er nieuwe toewijzingen komen. Dus automatisch zullen we al 2009 zijn eer we met ons meisje thuis zullen komen.

Ik denk er ook over na om onze leeftijdsvoorkeur licht aan te passen, niet omwille van eventuele snellere toewijzing, maar omwille van de 'leeftijdskloof' met de jongens. Ik hield het verschil met Sébastien graag op maximum 6 jaar, maar ondertussen zijn we natuurlijk een jaar verder en een 4-jarige scheelt nu al 7 jaar met hem. Dat laten we nog even bezinken.
Ik vind het ook zo belangrijk dat ze samen naar school kunnen gaan, dat zal nu zeker beperkt worden tot maximum 6 maanden. Ik hoop dat ze toch haar eerste stappen in een Belgische school samen met een oudere, zorgzame broer kan zetten. Maar onze Seb begint in september al aan zijn zesde leerjaar (waar zijn al die 8 afgelopen schooljaren naartoe???).