wachtlijst

Het was een tijdje geleden dat ik naar de wachtlijst gaan kijken was, en nu merkte ik toch een wijziging op. Momenteel staan we op 82 algemeen, en op 3 met onze voorkeur. Iemand die voor ons stond, heeft wel zijn profiel aangepast: vroeger stonden ze erop met voorkeur 4-5 en nu 4-6. Voor die wijziging stonden wij eigenlijk op 1 voor een meisje van 6, nu dus weer op 2. Niet dat ik daar echt van wakker lig, maar ik begrijp nu wel beter de mail die Ray of Hope een paar weken geleden rondstuurde, dat ze het niet zo heel erg fijn vonden als mensen na intake hun voorkeur nog veranderen.

Kerst is achter de rug, op naar nieuwjaar! We hadden echt een fijne kerst, kerstavond bij ons mama met broer en schoonzus, kerstdag bij vrienden - gewoon plezant en ontspannend, zo moet dat zijn!

Oudejaarsavond brengen we door aan zee met vrienden en ons mama, ook daar kijken we nu al naar uit... niet in het minst omdat onze mannen een volledig afgewerkt optreden aan het voorbereiden zijn! Sabine en ik houden ons hart al vast.

Ik begin stilaan te fantaseren... toen we naar ons mama reden op kerstavond begon ik na te denken... we zullen 3 kinderen hebben, als die allemaal trouwen en ook kindjes krijgen... dan is ons huis wel te klein om bij ons kerstavond te vieren! Paul had al een oplossing: dan doen we dat gewoon ook aan zee. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze helemaal niet trouwen en geen kindjes krijgen, is ook goed natuurlijk.
En als we met onze vrienden op kerstdag samen zaten - zij hebben een toewijzing en zullen waarschijnlijk in februari afreizen - kunnen we het ook niet nalaten te bespreken hoe we dat dan gaan doen als we volgend jaar samen zitten. We hebben nl. tamelijk drukke kinderen en daar nog 2 wildebrassen bij...

nog 2 jaar wachten...

...en mijn leven kan beginnen, althans volgens het spreekwoord 'het leven begint met 40'. Ik heb anders de indruk dat het mijne al serieus op tempo is!

Mijn verjaardagsweekend was een voortzetting van woensdag: vrijdagavond ben ik met Sabine Ethiopisch gaan eten in Kokob in Brussel. Even wennen toch, met de handen eten. Wel lekker, al werd ik de injerra (voor de niet ingewijden: soort pannenkoek, waarmee je je groenten en vlees moet 'pakken', smaakt wat zurig) beu voor ik de rest van het eten beu was. Dan maar verder gegeten met de lepel die toch bij het slaatje geleverd was. Zeker voor herhaling vatbaar, volgende keer nemen we onze mannen mee. Benieuwd hoe Jan zich dan gaat verkleden...

Zaterdag samen met de kinderen een kerstboom gaan kopen (snap nog niet goed hoe ik die uit mijn auto heb gekregen en binnen gedragen). Terwijl Seb en ik de boom 's avonds versierden, keek Jeroen boven naar het voetbal, en hij zag zijn favoriete Dender in de blessuretijd met de overwinning gaan lopen! De sfeer kon hier niet meer stuk.

Zondagochtend zorgden Jeroen en Sébastien voor ontbijt op bed. Toen we wakker werken, kreeg ik van Paul direct de boodschap dat ik nog niet mocht opstaan... Mijn reactie (typisch vrouwelijk zeker): maar ik wil geen ontbijt op bed, dat is niet handig, ik zit dan niet makkelijk. Maar toch direct de tegenwoordigheid van geest gehad 'maar dat moet je tegen de kindjes niet zeggen, laat ze maar komen!' Er werden zelfs bloemetjes geserveerd! En het werkte positief op de eetlust van Sébastien: die at 3 croissants na elkaar op (normaal eet hij er 1).

's Middags gezellig eten bij mama, samen met broer en schoonzus. Altijd plezant en ontspannend. 't Was al snel weer avond.

En stilaan begin ik dan te beseffen dat dit allemaal voor het laatst met ons vieren is: volgend jaar is er ook nog een meisje om mee te vieren met ons vijven!

Een zalig dagje...

Gisteren stond in mijn agenda: 'Ladies in advertising day' met Sabine. In maart of april vroeg Sabine me om 5 december vrij te houden: dan ging de 'Ladies in advertising day' door: een evenement voor vrouwen die in de reclamewereld werken, een soort van beurs van reclamebureaus. Alle vrouwelijke 'reclamemensen' moesten een vriendin meenemen die niets met de reclamewereld te maken had. We keken er alle twee enorm naar uit: een dagje samen weg, de mannen moesten maar voor de kindjes zorgen en wij gingen genieten van allerlei cadeautjes, want in de reclamewereld kan het toch allemaal niet groot, mooi, veel... genoeg zijn.

Om 9.45u moest ik op de Gentsesteenweg zijn, daar ging Sabine me oppikken en dan zouden we samen naar Gent rijden.
Het was nog niet ten volle 9.40u toen ik al op post was, sms-je naar Sabine 'ik sta hier al'... Zie ik daar plots Paul passeren... Tiens, tiens, wat is hier aan de hand? Even later arriveert Sabine, hup de auto in, joepiejee, we gaan er samen eens een dagje van genieten... Toen ze aan het kruispunt niet voorsorteerde richting autostrade voelde ik 'nattigheid'. We reden richting 'Adelante', een wellnesscentrum waar we al een paar keer samen naartoe geweest zijn. Daar zat Paul op ons te wachten... tot daar deel 1 van de verrassing, dit kon ik nog verwerken. Maar dan... Sabine deed de koffer van haar auto open en wie komt daaruit te voorschijn? Sinterklaas! Daar begon mijn dagje ontspanning op gepaste wijze met een gigantische lachbui! Dit was pas een verrassing! Ik kwam niet meer bij, in jaren niet meer zo hartelijk gelachen. Jan kan zo goed zijn rol volhouden... Buik en rug deden er pijn van, maar niet getreurd: na een uitgebreid ontbijtbuffet werden we eerst over het hele lichaam ingesmeerd met een Marokkaanse olie, nadien een zalige gelaatsverzorging, inclusief massage, en dan de niet te evenaren hotstone-rugmassage... een meer ontspannen gevoel dan na al deze verwennerij heb ik nog nooit bereikt.

Na een lekkere lunch konden we nog nagenieten in het paviljoen met sauna, bubbelbad, hammam, zonnebank, ontspanningsruimte. Bij een pannenkoek met koffie sloten we dit dagje verwennerij rustig keuvelend af...

Bedankt, Paul, Jan en Sabine voor deze heerlijke verrassing. Ik voel me echt een bevoorrecht persoon en ben enorm dankbaar voor zo'n goede vrienden. Ik zal altijd met een zalige glimlach op mijn lippen aan mijn 38e verjaardag terugdenken!

Ter info: de 'Ladies in advertising day' is een totaalproduct van Sabines fantasie, ontworpen om ervoor te zorgen dat ik een hele dag reserveerde... maar misschien wel een idee voor reclamevoerend Vlaanderen!

Geduld...

Vandaag bericht gekregen van RoH: ons dossier is terug van de vertaalster, moet nu nog naar de ambassade voor allerlei stempels, ze kunnen niet goed inschatten hoe lang dat gaat duren, ze denken nu dat ons dossier half december naar Ethiopië kan vertrekken. We zullen er dan maar van uit gaan dat het uiteindelijk januari wordt eer het in Bruks handen zal zijn.

Ik vernam ook dat ze bij RoH op zoek zijn naar ouders voor een jongetje van 5... ze zouden er geen ouders voor vinden...dan krijg ik dus wel een heel klein beetje schuldgevoel. Maar neen, we hebben bij de intake definitief beslist dat we het bij ons eerste gedacht gingen houden: een meisje dus. Sorry, lief klein Ethiopisch jongetje, iedereen hier in huis is ingesteld op een meisje en 't is moeilijk om dat nu nog te veranderen. Ik zou niet veel nodig hebben om me te overtuigen, maar mijn jongens hier in huis willen echt wel een meisje. Sébastien is er altijd van uit gegaan dat er nog een zusje moest zijn (zusje Charlotte is bij de geboorte gestorven), en voor Jeroen blijkt de komst van een zus minder 'bedreigend' te zijn dan een broer.
Terwijl ik dit schrijf, voel ik de twijfel nog meer toenemen.
Het is heel raar, al mijn hele leven verlang ik naar een dochter, nu heb ik het voorrecht van vooraf te kunnen kiezen, en nu zou ik weer niet veel nodig hebben om toch het lot te laten beslissen. Dat komt waarschijnlijk doordat ik bij mijn eerste zwangerschap ook al hoopte op een meisje, uiteindelijk Sébastien kreeg en ook met hem het opperste moederschapsgevoel en -geluk beleefd heb en nog steeds beleef! Al kan ik hem soms ook achter het behang plakken. O ja, dat kan hier niet, alles is geschilderd.

We zullen ons maar bij ons oorspronkelijke idee houden. Hoofdstuk afgesloten...

eventjes stil...

Weinig te melden van het adoptiefront...

Tijd voor bezinning dus.

Vorig weekend zat ik wat te lezen in de zetel en overviel me een gevoel dat ik eigenlijk in heel mijn leven niet meer verwacht had. Ik kreeg hetzelfde 'thuisgevoel' als wat ik vroeger bij mijn ouders had. Dit is de eerste keer sinds ik het ouderlijk nest verlaten heb; ik ben sindsdien wel 9 keer verhuisd (studentenkoten en 1x gewoon 1 verdieping lager gaan wonen meegeteld).
Ik kan dat gevoel moeilijk in woorden uitdrukken, ik kan het alleen 'voelen'. Wel herinner ik me dat ik me ooit afgevraagd heb wanneer ik dat gevoel nu eens in 'mijn eigen huis' zou krijgen. Dat was toen we tijdens mijn eerste huwelijk al een tijdje van ons appartement naar ons huis in Ekeren verhuisd waren. Ik heb er nadien nooit meer bij stilgestaan, ik vermoed dat ik dacht dat het onmogelijk was om hetzelfde te voelen als bij mama en papa. Nu overviel me - geheel vanuit het niets en totaal onverwacht - toch die zalige en vooral geruststellende gewaarwording.

Ik heb een zeer gelukkige jeugd met een warme thuis gehad. Ik ga ervan uit dat ik nu mijn eindstation bereikt heb, en dat alle andere woningen noodzakelijke tussenstops waren om hier te geraken. En nu samen met Paul zelf een warm nest te creëren voor onze kinderen.

computerleed

Na 2 weken gesukkel met de draadloze internetverbinding, zelf zoeken, die verbinding eraf gooien, ze er weer opzetten, proberen rustig te blijven en verder te zoeken, deze voormiddag maar liefst 2 uur met de Belgacom helpdesk aan de lijn te hangen - was het probleem opgelost, maar loopt er nu wel een grijze kabel door onze mooie nieuwbouwliving van de computer naar de televisiekast. Dus hebben we de knoop doorgehakt: deze namiddag heb ik een nieuwe computer besteld! Het huidige beestje is me meer dan 6 jaar goed van pas gekomen, maar is in computerland natuurlijk hoogbejaard... We laten hem echter niet in de steek: hij komt op de kamer van Sébastien terecht, waar hij dienst zal doen om allerlei spelletjes op te spelen.

Ondertussen zijn er bij Ray of Hope fantastisch veel toewijzingen geweest. Na de lange stilte van de zomer en september, zijn er ondertussen 18 mama's en/of papa's gelukkig gemaakt!
Voor een meisje van 6 staan we eigenlijk zelfs op 1, het is enkel voor 4-5 jaar dat er nog 2 gezinnen voor ons staan.
En het allerbeste nieuws van de dag: vriendin J staat op 1 voor een baby-jongetje! Na zo lang wachten, ineens een gigantische sprong vooruit. Zij ziet ons echt samen naar Addis trekken... zouden wij ook fantastisch vinden - maar we mogen natuurlijk niet vergeten dat ons dossier nog niet in Ethiopië aanbeland is... Straks nog even naar ROH mailen hoe het daarmee nu staat.

So now we're back...

Veilig en wel en uitgerust terug in 't land...
Ik probeer wat foto's te publiceren, maar onze computer is het stilaan aan het begeven, vrees ik. Het duurt allemaal geweldig lang en ik heb er momenteel het geduld niet voor.

Ondertussen heb ik van Ray of Hope bevestiging van mijn vermoedens gekregen. We staan inderdaad op 2 voor een meisje tot 6 en er kan inderdaad geen toewijzing gebeuren als het dossier nog niet in Ethiopië is. Waarschijnlijk zal het eind november vertrekken. De vertaalster is er nog aan bezig en dan moet het nog naar de ambassade voor een aantal stempels. Maar ze weten wel al in Ethiopië dat wij op de wachtlijst staan, stond ook in de mail. Wat even visioenen oplevert van een meisje dat zit te wachten op adoptieouders en Bruk die zit te wachten op onze papieren.

Gisteravond zijn we bij een gezin geweest met 3 'biologisch eigen' kinderen en een meisje van 8 en haar broer van 12 uit Ethiopië. We zijn alweer een aantal interessante tips rijker voor ons grote avontuur. Bovendien was het een zeer gezellige avond en zijn we gesterkt in onze overtuiging dat zo'n kleurrijk en divers gezin (de oudsten zijn al bijna volwassen) echt wel kan functioneren - met het nodige relativeringsvermogen uiteraard. Ervaring met opvoeden blijkt ook wel te helpen bij het mee-dragen van het rugzakje van het adoptiekind.
Langs deze weg, nogmaals bedankt voor de warme ontvangst, G & A en kids!