Toewijzingen

Ik heb weet van 1 toewijzing, maar waarschijnlijk zijn het er meer geweest. Weer een babietje... iemand die 2 weken voor ons op intake geweest is. Dus als je nog in het beginstadium van je adoptieprocedure staat: ga er zeker niet van uit dat het bij een 'ouder' kindje sneller gaat.
Bovendien schuiven we dus ook op omwille van mensen die als voorkeur 'geboren na...' hebben. Toen we begonnen, was dat bijvoorbeeld 3-4 jaar, terwijl dat nu ook 4-5 jaar is. Niet 1, maar 2 mensen zijn zo al extra 'in ons vaarwater' gekomen... Ik vermoed dat de reden hier is dat ze al kindjes hebben en dat ze gewoon willen dat het 'nieuwe' kindje jonger is dan hun huidige kinderen. Maar we zitten er toch mee...

Ik krijg de indruk dat ik hier alleen nog zit te zagen... terwijl ik ook nog volop van het leven geniet hoor! Maar de bedoeling was op deze site de evolutie van ons adoptiedossier te zetten en daarover heb ik dus voorlopig geen positief nieuws. We blijven er echter 100% in geloven dat we binnen enkele maanden een gelukkig gezinnetje van 5 zullen vormen en aan een Afrikaans meisje een warme thuis zullen bieden!

Charlotje

Bedankt allemaal, voor de hele lieve woorden n.a.v. mijn vorig bericht!

Het overlijden van Charlotte was voor mij het begin van een turbulente en ongelukkige periode. Ik ben er, dank zij de steun van goede vrienden en vooral van mijn mama, sterker uit gekomen. Nadien is een nieuw hoofdstuk gevolgd vol geluk en liefde, en nu zal de bekroning komen met de toewijzing van een prachtige Ethiopische meid!

9 jaar

Tijd heelt geen wonden

Tijd leert je leven met verdriet

en wachten, zeer geduldig

tot je weer schoonheid ziet.

9 jaar was het al geleden... ons kleine zusje Charlotte heeft niet eens van het 'echte' leven mogen proeven.
Gisteren in stilte haar verjaardag gevierd.
Haar herinnering, voor buitenstaanders kort en vluchtig, voor mij heel levendig en reëel, blijft in mij leven. Zelfs na al die tijd kan ik soms nog heel scherp de behoefte voelen om haar eventjes, al was het maar een minuutje, te mogen koesteren in mijn armen.
Ook als ik eindelijk ons Afrikaans meisje in mijn armen zal sluiten, zal Charlotje in mij aanwezig blijven.

45

We staan nummer 45 op de nieuwe wachtlijst van Ray of Hope. Als je bedenkt dat we begonnen zijn op 113, lijkt dit een mooie vooruitgang. Als je echter rekening houdt met onze voorkeur en dan merkt dat we sinds november geen enkel plaatsje meer opgeschoven zijn, ziet het er al minder rooskleurig uit. Stilaan begin ik te denken dat we in 2008 niet meer zullen afreizen... Vanaf augustus tot eind september is het gerechterlijk verlof in Ethiopië en ligt het openbaar leven daar zo goed als stil. Er worden nu wel nog toewijzingen 'verwacht' voor de zomer, maar als ik de lijst dan nog eens goed bestudeerde kwam ik tot de ontdekking dat we niet 3e maar 4e staan. De meeste voorkeuren staan er nl. op als bijvoorbeeld '4-6j', maar af en toe staat er ook 'geboren na...'. Zo is er dus nog eentje van 4-5 jaar waarop ik voordien geen acht geslagen had. En dan zijn er ook nog mensen die hun voorkeur veranderen waardoor anderen i.p.v. vooruit te schuiven, achteruit gaan. Ook niet plezant natuurlijk.

Het slechtste nieuws is er echter voor mensen die nu juist hun vonnis hebben en met ROH wilden samenwerken. ROH zet een 'stop' op de lijst voor Ethiopië. Ze gaan het niet meer kunnen bolwerken om mensen die zich nu nog inschrijven 'op tijd' een toewijzing te bezorgen. Het vonnis is nl. maar 3 jaar geldig. We mogen dus van geluk spreken dat we al een jaar op de lijst staan!

even was het zomer

Het is alweer voorbij - zoals Frank Deboosere vandaag zei 'de zaterdag is in het water gevallen' - maar we hebben toch al kunnen genieten van zomerweer. Vorige maandag zijn we nog gauw met de kinderen naar Nieuwdonk gegaan - slechts op een half uur van onze deur, geen files ernaartoe en toch strandplezier. Bovendien zijn onze jongens al zo groot dat wij ons met een gerust hart onder de bomen kunnen installeren met een goed boek terwijl zij het water induiken en het strand omploegen. Het zal even wennen zijn als ons meisje erbij komt... maar ik zal met plezier mijn boek opzij leggen!

Er is afgelopen week 1 toewijzing geweest van een baby-meisje en er zouden dossiers onderweg zijn. Meer valt er van dat front niet te vertellen.

Ondertussen is het tennisseizoen volop aan de gang en met dat goede weer brachten we vrij veel tijd op de tennisclub door. Zowel Sébastien als Jeroen hebben deelgenomen aan de interclubmatchen, beide ploegen zijn uitgeschakeld maar zij - en ik trouwens ook - hebben toch mooie zaterdagen en woensdagen beleefd. Morgen neemt Sébastien nog deel aan een individueel tornooi, hopelijk haalt hij eindelijk eens een overwinning. Zou goed zijn voor zijn moreel.

Deze ochtend hadden we het voorrecht deel te nemen aan het boekenontbijt bij Woeste Willem. Illustrator Jan De Kinder kwam vertellen over zijn werk en inspiratie. Heel boeiend! Echt 100% de moeite waard, zowel Sébastien als ik zijn laaiend enthousiast.

Nadien gingen we een kijkje nemen op de school van Jeroen, het was opendeurdag. Toch boeiend voor een ex-ASO'er om zo de sfeer van een TSO-school op te snuiven. 't Is echt een heel andere wereld. Prachtig wat die jongens na 2 jaar allemaal al kunnen maken- zo was er een jongen die 'de Ark van Kevin' gebouwd had, een complete boot met afstandsbediening, ik kreeg een prachtig verwoorde uitleg van die jongen over hoe hij dat gemaakt heeft en hoe de motor en het roer functioneren... ik kan daar geboeid naar luisteren.

Voor de vakantie hebben we het nu min of meer beslist: in het weinig waarschijnlijke geval dat we nog voor 15 augustus onze dochter mogen gaan halen, gaan mijn jongens wel naar Frankrijk, eventueel met oma, en blijf ik thuis om onze dochter rustig aan haar mama en de nieuwe omgeving te laten wennen. En zo houden we iedereen content, het hechten aan papa en broers kan dan nadien ook wel nog gebeuren.

lang geleden...

... dat ik iets geschreven heb, en daar krijg ik al wel eens goedbedoelde opmerkingen over. Maar ik heb geen zin om hier te zitten zagen...
Wat mij betreft, mag het nu nog wat duren (ik weet zelf niet echt of ik het meen). We hebben nl. een vakantie in Frankrijk geboekt de laatste 2 weken van augustus, maar ik denk niet dat het goed is voor onze adoptiedochter dat we direct nadat we uit Ethiopië komen, al op reis vertrekken. We kunnen haar op dat moment ook nog niet echt uitleggen wat er precies gebeurt. En onze jongens verheugen zich op het vakantiedomein met zwembaden en tennisvelden. Dus zou ik het liefst pas afreizen in september... als het nog een beetje duurt voor we toewijzingen hebben, komt dat vanzelf in orde. Wat niet wegneemt dat ik wel het spreekwoordelijke gat in de lucht zal springen als ik morgen telefoon zou krijgen. Is het bij ROH eigenlijk officiële feestdag morgen? ;-)

Morgen trek ik met Sébastien en beste vriend Michiel een dagje met de trein naar zee. Kwestie dat ze buiten zijn en niet de hele dag op de computer zitten tokkelen.

Zaterdag interclubtennis voor Jeroen - zowel zijn ploeg als die van Sébastien hebben ondertussen al 2x verloren, hopelijk kunnen ze toch eens één ontmoeting winnen. Maar ze beleven er plezier aan, en als het zonnetje schijnt kunnen we een fijne tennisdag koppelen aan genieten van het zonnetje... Was gisteren bij Sebs match dus niet het geval, het was binnen te doen. Hij kwam uit tegen de beste speler van de tegenstander en verloor met zware cijfers, die helemaal het spelbeeld niet weergeven, ik heb hem nog nooit zo goed zien spelen (de eerste set dan toch, het is niet makkelijk om gemotiveerd te blijven als je die verliest met 6-0).

Zondag staat er een babyborrel op het programma en dan is dit superlange weekend alweer om...

Geen nieuws...

...is in dit geval geen goed nieuws! Ik schrijf er zelfs niet graag meer over... blijkbaar zouden er eind deze maand nieuwe toewijzingen zijn, maar minder dan vorige maand. Tja, dat kan vanalles betekenen.
Hoe dan ook, we hebben het helemaal niet zelf in de hand, kunnen alleen maar afWACHTEN.
Dat we helemaal niet alleen zijn maar dat er nog heel veel mensen samen met ons wachten, kan ons toch wel een beetje troosten...