holoog.Samengevat: het was niet zo gezellig als de 2 vorige gesprekken.
Hij begon met te stellen dat het 'team' (na de 1e twee gesprekken is er een teamvergadering waarin andere 'specialisten' samen met de psycholoog en de maatschappelijk assistente ons 'geval' bespreken) vond dat er 3 risicofactoren zijn in ons gezin, die het opvoeden van een adoptiekind dus bemoeilijken: onze ingewikkelde gezinssamenstelling, Pauls leeftijd (45), en het feit dat we nogal luchtig doen over naschoolse opvang.
Het verveldendste vonden we echter dat hij weer een hele tijd is blijven stilstaan bij Pauls jeugd. Nu is Paul eens iemand die er toch in slaagt een evenwichtig en gelukkig leven op te bouwen ondanks een paar moeilijke jeugdjaren... De psycholoog vindt dat hij dat hoofdstuk te sterk heeft afgesloten. (???) Hij vond dat Paul 'daar iets moest aan doen'. Toen Paul dan vroeg 'Wat stelt u voor?' kregen we niet echt een duidelijk antwoord.
Enfin, we hebben ons 'verdedigd' (ikzelf dacht op een bepaald moment: 'oeps, Peggy, je probeert hier iets te hard die man te overtuigen van onze goede bedoelingen').
Het was eerlijk gezegd een beetje een domper - het was stiller in de auto naar huis dan de vorige keren. Het is echt niet prettig om zo 'beoordeeld' te worden. Het maakt nu eenmaal deel uit van de procedure, maar 't is geen lachertje.
We hopen dat het huisbezoek volgende dinsdag toch op een prettiger manier kan afgesloten worden...
Enfin, in de namiddag ben ik dan samen met ons mama ons project voor Kom op tegen Kanker definitief op poten gaan zetten. Het drukwerk is besteld, dus normaal gezien kunnen we de boekjes eind deze week beginnen verkopen. Zo zijn we toch alweer positief bezig!
