Reisvoorbereiding 1

Donderdagavond mochten we, zoals aangekondigd, nog eens iets DOEN: op naar Berlare! De rit naar ginder ging minder vlotjes, als er een ongeluk op de E40 gebeurt in Wetteren, zitten op één, twee, drie alle wegen rond Aalst ook geblokkeerd. We waren dus te laat, gelukkig nog niet eens de laatste.

We hebben een dikke bundel gekregen met allerhande praktische informatie. Over hoe de 'matching' gebeurt, wat er na toewijzing aan procedure allemaal nog moet gebeuren, hoe de reis verloopt, welke ziekten de kindjes kunnen hebben, wat we allemaal moeten doen eens we thuis zijn, enzovoort. Best interessant, voor we het wisten was het 22.30u.

Natuurlijk konden we het ons niet laten te vragen wanneer er nu toewijzingen gaan zijn. Probleem is de laatste maanden geweest dat er in oktober en november zo veel toewijzingen waren, maar die kindjes moeten eerst ook naar hier komen voor er weer plaats is voor nieuwe kindjes en bijgevolg nieuwe toewijzingen. Klinkt logisch als uitleg. Inge verwacht begin maart nieuwe toewijzingen, maar of er daar 3 meisjes van 4-6 gaan bij zijn, daar had ze precies toch haar twijfels over... met het gevolg dat we toch wel wat teleurgesteld naar huis reden. Aan de andere kant geeft ze de indruk dat ze echt niet kan inschatten of het nu weer oudere dan wel jongere kindjes gaan zijn, dus 'voor 't zelfde geld' zijn er toch 3 grotere meisjes bij... En trouwens, er moeten er maar 2 van 6 zijn en we zijn er al bij...

En naar het schijnt komt dan nog de moeilijkste periode: wachten tot je mag afreizen... pfffff... maar dan weet je tenminste al dat je in de laatste fase zit. Ik durf nu nog niks concreets doen - kleertjes kopen, plannen voor de kamer maken, lijstjes van wat we allemaal moeten mee nemen, eigenlijk om mezelf te beschermen. Maar ik sta te trappelen om daarmee te beginnen!

YES! Actie in adoptieland

Goed nieuws in onze mailbox: we kregen een uitnodiging van ROH om naar de 1e reisvoorbereiding te gaan. Op zich leidt dit natuurlijk nog niet rechtstreeks naar een toewijzing, maar het geeft toch ergens aan dat die steeds dichterbij komt, en het belangrijkste, we kunnen nog eens iets DOEN! Naar Berlare rijden en mensen uit adoptieland ontmoeten en vragen stellen over Ethiopië en ervaringen uitwisselen en vragen wanneer er nu nog eens toewijzingen komen en foto's bekijken en informatie over Afrikaanse ziekten krijgen en en en en...

als het nog lang gaat duren zal het hier rap gedaan zijn...

Ja ja, geduld is een zeer schone deugd. En ik heb al veeeeel meer geduld dat enkele jaren geleden, maar wachten zonder te weten wanneer het wachten voorbij gaat zijn, 't is niet gemakkelijk.
Ik voel me weer zoals tussen de voorbereidingscursus en het maatschappelijk onderzoek. Dat was ook zo'n periode waarin er niks voor de adoptie gebeurde. Dan lijkt het alsof die adoptie eigenlijk geen deel van je leven meer is, omdat je niks concreets doet. Toen we dan uiteindelijk de brief met de data kregen, had ik zoiets van 'Komen jullie daar nu nog mee af?'
Ik kan me wel moeilijk voorstellen dat ik dat bij het langverwachte telefoontje zal zeggen...

Vorige donderdag was ik alleen thuis met Sébastien, en doordat ik dan wat meer tijd had voor mijn huishoudelijke taken, waren we beiden zeer ontspannen. Het was een heerlijke dag, die ook de volgende dagen nog zijn uitwerking had. Hij kan zo geweldig lief zijn... ook al kan hij al eens de regels die wij opleggen in vraag stellen! Hij heeft wel 10 keer op een dag gezegd 'Ik hou van je mama, hou jij ook van mij?'.
Weer eens een bewijs dat alles vlotter loopt en automatisch leuker wordt als iedereen ontspannen is.

Nieuwe wachtlijst

Er is een nieuwe wachtlijst gepubliceerd. We staan nu op 66, de anderen met dezelfde voorkeur staan op 20 en 34. In januari zijn er 3 toewijzingen geweest, allemaal babietjes.

Dus de volgende 'golf' zal wel eens weer grotere kinderen zijn zeker... De laatste toewijzing van een 6-jarige dateert van november.

Eergisteren zijn we met 13 collega's een dagje naar Londen geweest. Fijn! In die mate dat ik al direct plannen zat te maken om samen met Paul ook nog eens te gaan, voor we naar Ethiopië vertrekken natuurlijk.

dipje

Vanavond overvalt me een klein dipje.

Ten eerste begin ik nu toch echt wel te verlangen naar het verlossende telefoontje. Het wordt tijd dat ik een einde zie komen aan het wachten, dat het allemaal wat concreter wordt. Dit gevoel wordt nog versterkt door het feit dat voor 3 koppels die reeds een toewijzing hebben, al 2x hun court date uitgesteld is. Besluit: ook al heb je een toewijzing, dan nog is de tijd dat je nog moet wachten niet helemaal afgebakend...

Ten tweede heb ik opvoedingstwijfels. Over het algemeen vind ik mama zijn een fijne bezigheid, maar soms is opvoeder zijn toch een serieuze opgave. En dan komen de twijfels natuurlijk: ga ik 3 kinderen wel aankunnen? Ga ik wel de nodige rust kunnen uitstralen voor zo'n meisje met een extra zwaar rugzakje?
Onze kinderen zijn in de leeftijd gekomen dat ze niets meer zonder discussie aannemen. En dat is zeer vermoeiend, zeker na een drukke werkdag en aansluitend het geren naar huis om me vol overgave op het koken en andere huishoudelijke taken te storten.
Vooral tegenover Sébastien heb ik constant het gevoel dat ik me moet verweren. Hij stelt elke regel in vraag, heeft een opmerking bij alles wat je zegt en is bij momenten ronduit onbeleefd. Ik probeer hier steeds rustig op te reageren, maar dat kost me geweldig veel inspanning (ik heb, net als hij, een nogal temperamentvol karakter) - wat me na de discussie met een leeggezogen gevoel achterlaat. Ofwel barst ik ook eens uit, wat me bovenop het leeggezogen gevoel ook nog met schuldgevoelens opzadelt.

Ochotte toch, hoor mij nu. Ook deel van mijn karakter: het moet er allemaal eens 'af', maar nadien zie ik het volop weer zitten.

Gelukkig heb ik steeds mijn vrije woensdag, dat helpt echt om even tot rust te komen.

Georgië

Leuk nieuws! Ben opnieuw in contact met mijn studiegenote Sandra Roelofs, de huidige presidentsvrouw van Georgië. Wij hebben samen 4 jaar in Brussel gestudeerd, de laatste keer dat we elkaar zagen was in 2001 in Cadzand.

Zij heeft een liefdadigheidsorganisatie 'SOCO', waarvan ik de doelstellingen hieronder letterlijk overneem:
'Material assistance (renovation, medical equipment, disposables) to the delivery homes;
Multi-children families support;
Information to pregnant women and general public on reproductive health;
Promotion of Healthy Lifestyle and early prevention of oncological diseases of the reproductive system;
Education and training of medical personnel in reproductive health (radiologists, neonatologists, midwives);
Supporting the mobile team of UNFPA (medical staff, material assistance). '

Voor wie er meer wil over weten: http://soco.ge/index.html

geen adoptienieuws...

Heb naar ROH gebeld: 'er worden toewijzingen verwacht einde januari'.We zullen er dan maar februari van maken zeker.
Het geduld van een aantal andere wachtenden wordt extra op de proef gesteld: zij hadden normaal court date (de gerechtszitting in Ethiopië waarop de adoptie officieel wordt) afgelopen vrijdag, maar het is uitgesteld tot de 25e. Korroge allemaal!

Voor wie afgelopen week de reportage over de Bulgaarse kinderen gemist heeft:
http://video.google.com/videoplay?docid=-9176914173325307126
Het is niet voor gevoelige zielen... Bulgarije is lid van de EU! Je zou nu toch durven denken dat dit niet meer mogelijk is, de weeshuistoestanden in Roemenië zijn bijna 20 jaar geleden en dit lijkt er toch heel sterk op. Ach, er is zo veel wat we niet weten, tenzij er een journalist is die een budget krijgt om er een reportage van te maken...

Als je wat verder gaat zoeken en lezen en er dieper over nadenkt, blijkt er voor dit soort problemen jammer genoeg geen definitieve oplossing te zijn. Overal ter wereld zijn er tehuizen waar kinderen zomaar achtergelaten worden, waar ze slecht of niet verzorgd worden. Af en toe komt er internationale verontwaardiging, staat er eens een land of tehuis in de belangstelling, en na een paar maanden luwt de storm en gaat alles weer door zoals tevoren... Normaal gezien ben ik optimist, maar in deze zaken zie ik niet echt een oplossing.

Voor het individuele kind dat gered wordt uit deze situaties is het echter wel belangrijk dat we blijven verontwaardigd zijn en dat er af en toe eens een Chris Dussauchoit een emotionele oproep doet! Wordt de totale wereld er niet beter van, de betrokken kinderen kunnen dan toch een menswaardiger bestaan krijgen!