Wij zijn Paul, Peggy, Jeroen en Sébastien.
Vorig jaar hebben wij besloten ons gezinnetje uit te breiden met een adoptiekindje. Dat blijkt in de praktijk niet zo eenvoudig... we zijn ondertussen een jaar verder en het zal waarschijnlijk nog een jaar duren eer we ons kindje in Ethiopië kunnen gaan halen (als we tenminste toestemming krijgen van de jeugdrechter).
In deze blog ga ik proberen de evolutie van onze adoptiezwangerschap neer te schrijven.
1 opmerking:
De trein vordert door het vlakke land terwijl ik word aangezogen door het verhaal in mijn boek. In dit station stappen heel veel mensen achteraan op de trein, een lange rij schuift naast mij naar voor, zij vinden uiteindelijk allemaal een plaatsje in de volgende wagon. Ondertussen werd ik fel gestoord tijdens mijn lectuur, ik was al opgeschoven tot tegen het raam. Het is zonnig buiten. We naderen de zee. Op een scherm voor mij zie ik dat de trein steil omhoog rijdt. Eens over de top daalt die in volle vaart naar beneden. Wat is met dat!Een bocht naar rechts, en dat terwijl de golven tegen de trein beuken. We rijden verder, door de zee, hoe kan dat want ik zie helemaal geen spoor. Links en rechts blijven de golven beuken tegen het treinstel, en toch blijft die zon schijnen tegen een straalblauwe lucht. Daar ligt de bestemming. Ik zie in de verte vrachtwagens door een opspattend spoor van water snijden.
Eindelijk stopt de trein in het midden van een groot warenhuis. Iedere verkoper klampt me aan, valt me lastig, maar ik wil met rust gelaten worden.
Een stoel, een tafel, een beker koffie en de blik op oneindig dat heb ik nu nodig.
Wat een droom.
BAS
Een reactie posten