In mei 2006 startte onze adoptieprocedure. Op 24/12/08 kregen we het verlossende telefoontje: we hebben eindelijk een dochter: Thereza, geboren op 20/02/02. Op 27 mei 2009 vertrokken we voor de reis van ons leven, op 3 juni kwamen we samen met Thereza in Zaventem aan. Ze ontdekt blijgemutst alle nieuwe 'Belgische' ingrediënten van het dagelijkse leven en bouwt met een ongelooflijke naturel, samen met ons, aan een nieuwe toekomst.


maandag 30 juli 2007

Eindelijk!

De documentenjacht is ingezet.

Ik heb het geboorte-attest van mezelf en Paul via e-mail aangevraagd, ik hoop nu maar dat het door de burgemeester of een schepen ondertekend is, anders zullen we ons alsnog in Aalst en Ninove moeten aanbieden om uit te leggen dat dat voor Ethiopië nu eenmaal noodzakelijk is.

Woensdag ga ik naar de dienst bevolking in Denderleeuw voor de andere documenten. Ik ben begonnen met onze brief aan het 'Ministry of Women's Affairs', waarin we onszelf moeten voorstellen en uitleggen waarom we een Ethiopisch kindje willen adopteren, maar dat vlot nog niet zo goed. Dat komt nog wel. Woensdagochtend gaan we ook naar de huisdokter voor bloedonderzoek.

Deze morgen heb ik dan het grote nieuws aangekondigd aan mijn 'bazen': mijn directe leidinggevende zoals dat heet, en de kantoordirecteur. Pffff, ik was zowaar zenuwachtiger dan voor de gesprekken met de psycholoog. Ik vind dat zelf stom, maar ik kan er niet aan doen. Ik kan het ook niet verklaren, was ik bang voor negatieve reacties? Ik weet het niet. Het feit dat een andere collega langdurig ziek is en waarschijnlijk niet terug komt, hielp natuurlijk niet echt om me moed te geven om aan te kondigen dat ik volgend jaar 4 maanden afwezig zal zijn. Ik ben in ieder geval blij dat ik het uiteindelijk toch verteld heb. Bij een natuurlijke zwangerschap kan je natuurlijk beter op voorhand inschatten wanneer precies je gaat thuis zijn, alhoewel... bij mijn laatste zwangerschap was voorzien dat ik begin september ging stoppen en uiteindelijk was ik van begin juni thuis.

Ondertussen heeft Paul geverfd, geschilderd en geverfd!


Makkelijk he, als je overal zonder ladder aan kunt!

zondag 22 juli 2007

laatste foto's

De basis van het terras is gelegd!

het bad staat op de juiste plaats


Een trap: veel makkelijker om boven te gaan dan de ladder.



huisje weltevree











Ik heb meer problemen met het uploaden van foto's van het huis, dan dat we op moeilijkheden stuiten bij de afwerking van het huis zelf... beter dan omgekeerd!
Gisteren is de loodgieter het bad komen installeren, en volgende week komt hij alles afwerken - nadat Paul de grondlaag overal op de wanden heeft gezet.
Als mijn broer terug is van vakantie begin augustus, werkt hij de electriciteit af, en dan is het enkel nog de keuken en de parket boven... 5 september is dus een haalbare doelstelling.

Met al die drukte hebben we nog niks gedaan aan de documentenjacht - ik hoop dat ik op 1/8 toch eens een dagje vrij heb zodat ik er kan aan beginnen. Ik begin me bijna schuldig te voelen: ik ben precies niet echt met de adoptie bezig. Een mens moet nu eenmaal prioriteiten stellen...

Gisteren zijn we naar Kuifje en de Zonnetempel gaan kijken: het was echt wel goed! Een paar rijen voor ons zat er een blank koppel met een zwart dochtertje, het vraagt enige beheersing om er niet op toe te stappen en te vragen 'Hebben jullie haar geadopteerd?' Gelukkig kan ik mijn impulsiviteit onderdrukken...

Sébastien heeft weer zeer veel last van zijn 'overbeweeglijkheid'. Eigenlijk is het vooral ikzelf die er last van heeft. Voor diegenen die hem niet kennen: overbeweeglijkheid leunt aan bij ADHD, maar is minder erg omdat het met de juiste aanpak (zonder medicatie dus) leefbaar is en dat er bijvoorbeeld ook minder leermoeilijkheden en sociale problemen mee gepaard gaan. Sinds enkele weken viel het op dat hij weer veel drukker is, dat hij weer verschrikkelijk snel praat en toch ook moeilijker gehoorzaamt. Kwamen we dus weer terecht in de rol van zeurmama. Constant moet ik me kwaad maken, tot ik me gisteren realiseerde dat het misschien ook wel een beetje aan mezelf ligt en ik het boek 'Zit Stil' ter hand nam. Dit was in moeilijke tijden (toen ik alleen was met Sébastien) mijn hulp bij de opvoeding.
Het beste kan je 'het probleem' illustreren door een parallel met het fietsen te trekken. Fietsen met Sébastien is dus niet ontspannend (ik weet het, met veel kinderen niet, maar hij is ondertussen bijna 10 en Jeroen fietste toen al alleen van zijn mama naar hier). Constant moet je zeggen: rechts van de baan, let op, kijk voor je enzovoort. Wel, als je op de steenweg fietst, waar er een afgelijnd fietspad is, is het veel makkelijker, want dan ziet hij de lijnen van het fietspad en weet hij dat hij daartussen moet blijven. In de rest van de opvoeding is dat dus hetzelfde: hij heeft welafgebakende grenzen nodig. En waarschijnlijk ben ik dat door de drukte van de laatste maanden wat uit het oog verloren... en het resultaat is er dus.
Dus vanaf nu geldt hier het adagio: negatief gedrag ontmoedigen, en vooral niet vergeten positief gedrag aan te moedigen, grenzen stellen, aandacht geven op het juiste moment en op de juiste manier.
En af en toe toch confronteren met wat de gevolgen kunnen zijn van zijn gedrag... Daarnet waren we nog naar het huis gefietst, op een bepaald moment ging hij veel te snel en riep ik dus nog dat hij moest vertragen, dan slaat hij weer onverwacht alles dicht en bots ik op hem... In een doodlopend stukje bergaf ging hij weer te snel, maar ik dacht bij mezelf 'Foert, ik zeg niks'. Op een bepaald moment staat daar een afluiting zodat auto's er niet door kunnen en dat je er met je fiets moet tussen 'laveren'. Hij begint te laat te remmen, knal erop natuurlijk. Doordat hij nog niet met een grote fiets rijdt, schoof zijn wiel netjes onder die afsluiting... maar hij was toch danig geschrokken. Resultaat: nadien veel rustiger gefietst en mooi aan de rechterkant van de weg.

Daarnet kwam hij me dan vragen: 'Hoe graag zie je me eigenlijk mama?' Slik dus. 'Heeeeeel graag jongen, en ik maak me soms boos juist omdat ik zo veel van je hou, omdat ik je wil helpen een flinke zelfstandige gelukkige jongen te worden'. 'Ja, zei hij, mensen die zich nooit eens boos op elkaar maken, geven eigenlijk niet om elkaar he mama'. He he. Opvoeden is niet simpel, maar sommige dingen dringen toch goed door bij een bijna-tienjarige...

woensdag 11 juli 2007

ZWANGER!

Nu voel ik me echt adoptiezwanger: we zijn vandaag bij Ray of Hope op intake geweest.
En het voelt goed, deze volgende stap... meer heb ik er eigenlijk niet over te vertellen.

We staan op nummer 106 op de wachtlijst, maar als we naar onze voorkeur kijken (meisje van 4 tot 6), staan er 4 wachtenden voor ons. Erika vermoedt dat we ongeveer binnen een jaar met ons kindje zullen thuis zijn (en in ons hart hopen we dan dat ze zeer voorzichtig is met haar prognose).

Nu moeten we op 'documentenjacht'. We moeten een hele A4-lijst documenten verzamelen. We moeten ook een brief schrijven waarin we onszelf voorstellen, en daarbij foto's voegen van alles wat belang heeft in ons leven: ons huis (we zullen nog even wachten tot het af is), onze auto, de fietsen, onze familie... Blijkbaar is een fiets een statussymbool in Ethiopië: om de oudere kindjes voor te bereiden op de adoptie, zeggen ze: 'Je gaat met het vliegtuig naar België, daar ga je wonen in een groot huis vol speelgoed, en je zal een fiets krijgen!' We moeten ook 2 aanbevelingsbrieven hebben van 'vooraanstaande personen' (voelt iemand zich geroepen?). De handtekeningen op al die documenten moeten gelegaliseerd worden door een notaris, een schepen of een burgemeester. Nadien laat Ray of Hope ze vertalen en pas dan kunnen ze naar Ethiopië. Vanaf dan kan er een toewijzing gebeuren.

Werk aan de winkel dus! Maar nu ga ik languit in de zetel liggen, want ik voel het al: in het begin van de zwangerschap heb je last van vermoeidheid...

maandag 9 juli 2007

weer online!

Wat een verrassing! Uit gewoonte nam ik toen ik thuis kwam van mijn werk, de telefoon om weer vast te stellen dat er nog geen kiestoon was... maar toch: we zijn weer met de rest van de wereld verbonden! Joepie! Het heeft maar 12 dagen geduurd eer Belgacom het probleem dat ze zelf hebben veroorzaakt, opgelost heeft. Chapeau!

Ik had foto's beloofd... bij deze:
le nouveau bain est arrivé!







de living zonder vloer









de living met vloer
merk op: de tuin zonder berg


zaterdag 7 juli 2007

Het feit dat ik zo lang niets geschreven heb, is volledig te wijten aan Belgacom... alhoewel zij nu beweren dat het eigenlijk toch ook onze fout is...
Een samenvatting: we hadden aansluiting bij Belgacom aangevraagd op onze nieuwbouw - vermits 'de put' van de nutsvoorzieningen tot vorige week open lag, hadden we gevraagd dan de voorzieningen ter plaatse te installeren, om onze aansluiting op 31/08 te verhuizen. Dit hadden we in 5 (vijf!) brieven bevestigd gekregen. De dag zelf, vorige week woensdag, zei Paul nog eens dat het dus niet de bedoeling was onze aansluiting reeds te verhuizen. Wat had je gedacht: in de namiddag, geen telefoon meer. Hallo Belgacom? Oei, ja, die verhuizing is inderdaad al gebeurd, maar nu kunnen we daar niets meer aan doen, want iedereen is 'daar' al weg, kan u morgen eens terugbellen? De dagen die volgden: Paul 's morgens bellen, ik 's avonds bij thuiskomst constateren dat het nog niet in orde was. De climax kwam afgelopen donderdag: ik vond een brief in de bus waarin ons gemeld werd dat 'de verhuizing van onze telefoonaansluiting voorzien was op 12/07'. Wat bedoelen ze nu weer???? Bellen naar Belgacom dus, de hele uitleg nog eens, met enige kracht en verontwaardiging - blijkt dat ze met 'verhuizing' bedoelen van de nieuwbouw naar het oude adres - a ja, ze hebben eerst een verhuis gedaan die we niet wilden en dat kan alleen maar rechtgezet worden door opnieuw een verhuis in te leiden, dit keer van Dreef naar Hoogstraat. Tot daar kon ik het nog begrijpen. Maar dan... werd ik heeel booos. Ze zei: 'Maar mevrouw, kan het zijn dat er vandaag nog iemand naar ons gebeld heeft?' Antwoord van mij: 'Natuurlijk, mijn man belt elke dag om te melden dat het nog steeds niet in orde is'. Repliek: 'Ja maar, mevrouw, uw man heeft gezegd dat de verhuizing niet moet doorgaan - en daarmee is de verhuizing van Dreef naar Hoogstraat geannuleerd. Had uw man niet gebeld, dan was vandaag alles in orde geweest!' Olapola, toen werd ik dus echt kwaad, blijkbaar te kwaad, want de juffrouw kon het niet meer aan en heeft afgelegd. Ikke nog kwader dus, teruggebeld, natuurlijk een andere persoon aan de lijn, weer het hele verhaal, om tot het besluit te komen dat er weer een 'verhuizing' moet ingeleid worden en neen, hij kan niet zeggen hoe lang het gaat duren. Of we voor het feit dat we zo lang zonder telefoon en internetverbinding zitten vergoed kunnen worden? (ik had al een aangetekende klachtenbrief verstuurd) - even kijken bij de facturatie: mevrouw, er staat een creditnota in, u krijgt uw laatste factuur terugbetaald. Cliëntgericht handelen: klant schrijft een klachtenbrief, leverancier reageert niet, stelt wel een creditnota op, maar vindt het niet nodig de klant hiervan op de hoogte te brengen... op de bank leren we het toch anders, moet ik zeggen. Deze persoon herhaalde nog eens: had uw man vandaag niet gebeld, het was allemaal al in orde geweest.... Pfff, ondertussen had ik zelfs mijn boosheid al opgegeven.
Zodoende zit ik dus nu snel bij ons mama mijn post op te vragen en even mijn blog aan te vullen.

Want er is nog nieuws: afgelopen week hebben we ons vonnis in de bus gekregen, en volgende woensdag gaan we op intake bij Ray of Hope.
Alle eer aan de griffie in Dendermonde. Ze hadden ons gezegd dat ons vonnis op 26 juni zou geveld worden. Op die dag bel ik dus naar de griffie, bleek dat het al op de 21e geveld was, maar het moest nog verstuurd worden. Afgelopen dinsdag kregen we het in de bus via de gewone post, wat me verwonderde want normaal krijg je dat met een gerechtsbrief - die je dan op de post moet gaan afhalen want wie van de werkende mensen is thuis als de postbode die komt aanbieden? Op dat moment stelde ik me geen vragen, ik heb naar Kind & Gezin gebeld met de vraag wat er nu moest gebeuren, ze zeiden me dat ik het vonnis moest doorfaxen en er bij vermelden naar welk adoptiebureau zij het moesten doorsturen. Uiteindelijk kregen we donderdag dan ook nog 2 berichten in onze brievenbus dat er voor elk van ons een gerechtsbrief ter beschikking was, en toen viel mijn frank: omdat ik naar de griffie gebeld had met de vraag het vonnis toch zo snel mogelijk op te sturen, hebben ze het ook onder gewone omslag opgestuurd... Lief he.
Hebben wij geluk dat we in het arrondissement Dendermonde wonen... want er zijn moeilijker verhalen in adoptieland: vrienden van ons vallen onder Brussel en hun vonnis zou geveld worden op 21 juni, ondertussen is het uitgesteld tot half augustus!
Ik hoop alvast dat onze volgende minister van Justitie daadwerkelijk de archaïsche procedures van ons gerechterlijk apparaat gaat aanpakken. Al vrees ik er een beetje voor...

De werken aan ons huis vorderen ook: in de living ligt de vloer er ondertussen al. Foto's volgen als we thuis weer actief in communicatieland zijn.

Ik ga trouwens een meer dan drukke maand tegemoet: normaal zijn we op het werk met 4 adviseurs sparen en beleggen, de komende 2 weken zit ik alleen... een collega is de hele maand ziek en de 2 andere zijn met vakantie, dus ga ik voor 4 werken! Het meest vervelende aan de zaak is dat ik dan ook elke woensdag moet werken, en dat heb ik afgelopen week toch al een beetje gevoeld. Weinig tijd om naar de solden te gaan... we moeten ook nog een badkamermeubel gaan kiezen en van die dingen... en dat kunnen wij alleen op woensdag samen doen vermits Paul elke zaterdag werkt. Maar we slaan er ons wel door, ik ben al blij dat ik nu 's zaterdags niet moeten werken.
A ja, dat had ik ook nog niet gemeld: mijn loopbaanonderzoek viel wel mee. Ik ben steeds blijven babbelen (en nu denkt dus iedereen 'we hadden niets anders verwacht' - dat is althans de reactie die ik van iedereen krijg), ik weet wel niet welke besluiten ze daaruit trekken. Dat kom ik allemaal te weten op 9 augustus om 9 uur: dan heb ik mijn 'feedback-gesprek'. Benieuwd ben ik wel natuurlijk!

Dus geen paniek als het een tijdje stil blijft op deze blog: voor al uw klachten, zich wenden tot Belgacom... ;-)