Zwoel zwembadweer!

Deze morgen heb ik uiteindelijk toch beslist om het zwembad te plaatsen. De laatste dagen zijn we vooral bezig geweest met de verhuis van ons mama, de verkoop van haar huis werd gisteren getekend, 'alles' staat ondertussen in het appartement maar ze woont voorlopig bij ons zodat we op ons gemak het appartement kunnen 'bewoonbaar' maken.
Maar ik vond dat we vandaag recht hadden op een dagje vakantie (ja, ik weet het, ik ben al een maand 'thuis', maar ik heb nog geen enkele dag een echt vakantiegevoel gehad - er gebeurt zo veel...).

Thereza had het er ontzettend moeilijk mee dat de hond van ons ma, Zohra, een Aerdale Terriër van 35 kg, bij ons komt wonen. Je kan dat beest moeilijk dag en nacht op een appartement steken. En oma gaat hier gewoon schuin over onze deur wonen. Thereza was bang van Zohra, maar het was zeer dubbel: ze begon altijd te gillen als Zohra in haar buurt kwam maar tegelijkertijd was ze aan het lachen. Zohra is echt heel braaf, maar het had weinig nut haar dat uit te leggen. Gisteren vond ik dat Thereza echt overdreef, en heb ik me boos gemaakt. Zij is natuurlijk ook boos geworden (in de zetel gaan liggen, deken over haar trekken, beeld maar geen klank) maar heeft haar boosheid na een half uur opgegeven. En dan, vandaag:

Ik ben zo fier op onze meid!

Amaresh

( Foto Roel Veyt)


Nu de meeste mensen Thereza’s aankomstkaartje gekregen hebben, weten jullie dat ik de vzw Amaresh steun. Deze vzw is opgericht door 2 adoptiemama’s die een Ethiopisch kindje geadopteerd hebben. De situatie in Ethiopië heeft hen zo aangegrepen, dat ze op langere termijn ‘iets willen doen’ om het leed van de kinderen te verlichten.

Dit bleek echter niet zo makkelijk: een project op poten zetten waarbij al het ingezamelde geld rechtstreeks besteed wordt aan de kinderen en vanuit België erover waken dat het geld ginder goed aangewend wordt. Na 6 maanden kwamen mijn vriendinnen terecht bij vader Gust van Siddartha. Hij kent Addis Abeba als zijn broekzak en volgt daar verschillende projecten op. De ideale man om Amaresh te begeleiden in het zoeken naar een gepast project! Hij zocht nog iemand voor ‘Little Heaven 1’. Dit is een weeshuis voor seropositieve kindjes van 4 tot 10 jaar. Deze kinderen komen niet in aanmerking voor adoptie en worden meestal ook verstoten door de gemeenschap. Dikwijls is er ook gewoon niemand meer van de familie over om voor hen te zorgen. Door de goede verzorging en de liefde die ze in Little Heaven krijgen, zijn hun laatste levensmaanden en zelfs –jaren nog zeer aangenaam. Jaren inderdaad, want door de aangepaste verzorging leven de meeste kindjes langer dan de dokters voorspellen. Ze gaan elke 2 dagen in bad (een grote uitzondering voor een Ethiopisch weeshuis), wondjes en kleine aandoeningen worden verzorgd, en samen met de nodige aandacht leidt dit tot een hogere levensverwachting. Een kleine hemel voor ze naar de grote hemel vertrekken…

Uiteraard kost dit project meer geld dan het doorsnee weeshuis… maar ik vind het prachtig om deze verstoten kindjes – volgens mij de moderne lepra-patiëntjes – de mogelijkheid te bieden een aangename tijd op deze aarde door te brengen.

Binnenkort is de website van Amaresh klaar en zal ik een link plaatsen.

Weet ook dat iedereen die meewerkt aan Amaresh dit op volledig vrijwillige basis doet. Dit betekent dat al het gestorte geld rechtstreeks naar de kindjes gaat. Alle medewerkers bieden hun tijd en energie gratis aan, zodat het ingezamelde geld volledig ten goede van de kindjes komt.


Meer info:

http://www.siddartha.be/little_heaven.htm

leuk weekend!

Vorige vrijdag zijn we met Thereza naar het Tropisch Instituut in Antwerpen geweest. Met de trein! Alweer een belevenis. Ze is zeer flink geweest, ook toen ze bloed prikten.

Ze heeft nu ook haar eigen laptop!

Zaterdag was het Sébastiens laatste schoolfeest. Thereza is mee gaan kijken en ze heeft zich wel geamuseerd. Ze is ook op ontdekking in de school gegaan maar ik weet niet of ze begrepen heeft dat zij daar vanaf september ook zal gaan. We zijn in het klasje geweest, ze heeft al alles wat ze al kent, benoemd. Ze was ook wel op haar gemak, durfde rondlopen zonder ons erbij, in die mate dat ik haar op een bepaald moment kwijt was... even een bang moment toch. Toen heb ik haar kunnen duidelijk maken dat ze er moest op letten dat ze in mijn zicht bleef.

Zondag zijn we bij Ethiopische vriendinnetjes van Thereza geweest. Zij hadden elkaar eerder al gebeld. Ze heeft er echt deugd van gehad, heeft volop gekletst met de zussen en broer die bijna 5 maanden bij haar in het ROH-home verbleven hebben. Jammer dat we niet verstonden wat ze vertelden.

Gisteravond was ze boos toen ze moest gaan slapen, ze heeft zeker, zonder overdrijven, 20 keer 'Thereza slapen neen' gezegd. Ze wou geen boek meer kiezen en begroef haar gezicht in haar kussen... Vanavond ging het alweer beter, ik denk dat ze al beseft dat het niet veel zin heeft ons te proberen op andere gedachten te brengen.

Wat is er met die 100 kg bagage gebeurd?

Ik heb nog niet verteld wat er nu met die 100 kg bagage die we niet weer mee naar België gebracht hebben, gebeurd is.

We hadden 2 contactpersonen in Addis. Halima bracht ons bij Lubaba Jemal.

In mijn ogen zijn het vrouwen als zij die Afrika kunnen redden. Haar uitgangspunt is de vrouwen in de sloppenwijken op te leiden zodat ze zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dus enerzijds geeft ze onderwijs aan de straatkinderen en de kinderen die van thuis uit niet in de mogelijkheid zijn om naar school te gaan, anderzijds leidt ze ook de moeders op. Ze maakt ook kunstwerkjes met zaken die ze in de natuur vindt en verkoopt die om inkomsten te hebben. Ze leert dat ook aan die moeders. Ze wordt gesteund door de ambassadeur van Iran. Vroeger kocht die elke maand een paar schapen, zodat ze het vlees kon verdelen onder de gezinnen, maar zij heeft hem gevraagd dit niet meer te doen omdat ze daar dan afhankelijk van worden. In de plaats heeft ze hem gevraagd 20 naaimachines te kopen, zodat ze die vrouwen kan leren kleren maken. Eens ze het allemaal kunnen, gaat de ambassadeur nog naaimachines kopen zodat elke vrouw van thuis uit kan kleren maken.
Ze gaat hen ook leren groenten kweken op een stukje grond dat ze nog liggen heeft. Ze is heel gedreven en wil echt dat de Ethiopische vrouwen leren zelf in hun onderhoud te voorzien.

Een deel van ons gerief hebben we dus bij haar achtergelaten.

Het andere deel vertrouwden we toe aan onze andere kennis, Mimi. Zij kent de situatie in de weeshuizen in Addis beter dan wij en zal de kleren brengen waar ze het meest nodig zijn.


Ondertussen kent ons meisje sinds gisteren af en toe momenten van verdriet. Dan is ze heel stilletjes en reageert nergens meer op. Ik ga ervan uit dat haar rouwproces gestart is. Ook daar moeten we door. Gelukkig gaat het na een tijdje over en trakteert ze ons dan weer op haar enthousiaste lach.

Tekst en uitleg

Ik had nog tekst en uitleg beloofd.

Over wat in Ethiopië gebeurd is, kregen jullie al een uitstekend verslag van meter Sabine.

Het was duidelijk dat Thereza echt op ons had zitten wachten. Ze was zo blij!

Sinds die 28e mei geloof ik ook in voorbestemming (althans wat betreft adoptie): Thereza is het juiste meisje voor ons gezin.

In ons gezelschap is ze steeds goedlachs, leergierig en zelfs al een beetje deugniet geweest. De eerste twee dagen was ze wat meer teruggetrokken toen we aan tafel met de rest van de groep gingen, maar ook dat verdween.

We zijn vrij veel te weten gekomen over haar verleden door onze contacten met mensen van ginder, dat stelt ook wel gerust. Ze kon er vrij rustig over praten. Ze heeft wel eens geweend, maar was er niet overstuur van.

De reis naar huis verliep quasi perfect. Ze was helemaal niet bang op het vliegtuig, schrok wel even bij de landing in Frankfurt maar begon direct opnieuw te lachen en bij de landing in Zaventem gaf ze geen kik. Zoals op de foto's te zien is, onderging ze de aankomst in Zaventem met een naturel waar ik eigenlijk nog steeds niet van over kan, als ik de foto's bekijk.

Bij ons thuis is ze compleet op haar gemak. De eerste dagen heeft ze nog wat gespeeld met poppen en auto's, sinds vrijdag niet meer. Ze verdeelt haar tijd tussen schrijven en kleuren in werkboekjes ter voorbereiding op het 1e leerjaar en fietsen en met ballen spelen. Ze leert volop woordjes, herhaalt alles wat we haar voorzeggen (dit begon al op de dag van overdracht!), je ziet werkelijk aan haar gelaatsuitdrukking dat ze moeite doet om die in het juiste vakje van haar hersenen op te slaan. Vandaag stonden we voor een rood verkeerslicht, toen het groen werd zei ze enthousiast 'JA'. Ik was nl. even aan het dromen... Ze begrijpt al veel, we hebben nog geen enkele keer een situatie gehad waarin we wanhopig dachten: hoe krijgen we dat nu uitgelegd?

Ze proeft alles, eet netjes haar bord leeg zonder te schrokken.

Slapen is geen enkel probleem. Wassen, tanden poetsen, verhaaltje lezen (is een heel ritueel, ik laat haar een boek kiezen, ze neemt zowat elk boek in haar hand, bladert er even in, om dan eentje te kiezen - heb me al beklaagd dat ik vandaag nog een hele doos boeken van zolder gehaald heb, duurt het ritueel nog langer!), dan gaat het licht uit en slaapt ze onmiddellijk in. Ze staat 's nachts al eens op om naar toilet te gaan maar doet dit volledig zelfstandig.

Gisteren gingen we op bezoek bij peter en meter en het duurde wel even voor ze los kwam. Maar eens we haar fietsje uit de auto gehaald hadden, stond er geen rem meer op. Fietsen, lachen, schommelen, op de glijbaan... Zij en Liske en Marieke zijn al dikke vriendinnetjes! Zalig gewoon.

Adoptie van een 7-jarig Ethiopisch meisje: ik kan het iedereen aanraden.

Lachen geblazen!

Ter verduidelijking: Paul leert Thereza fluiten.

wat hebben we vandaag gedaan?

jammer dat het begon te regenen... Ondertussen is ze zelf weer buitengegaan, naar haar fiets gevraagd en is ze geconcentreerd rondjes aan het draaien op het terras!

eindelijk thuis...

enkele sfeerbeelden

tekst en uitleg volgen later...

Bedankt meter Sabine, om iedereen op de hoogte te houden. Bedankt ook om al meer dan 20 jaar mijn vriendin te zijn en ons de afgelopen 3 jaar zo te steunen. Bedankt voor de prachtige ontvangst deze ochtend.

Bedankt Tania en Nadia, dankzij jullie hebben we de kans gekregen de Ethiopiërs en Thereza beter te leren kennen.

Bedankt ook aan iedereen die ons verhaal op de voet gevolgd heeft. Het doet deugd zo'n hartverwarmende reacties te krijgen.

Bedankt beste tennisvrienden voor ons prachtig versierd huis. Van een warm welkom gesproken!

Bedankt mama, voor alles.

Bedankt lieve Thereza - je bent een ware verrijking in ons leven.

Ze is er!!!!

Zaventem, 7.50u vanmorgen...

ET 706 confirmed

ET 706 landed

ET 706 deboarded...

En dan maar nagelbijten en reikhalzend kijken telkens de schuifdeur van de aankomsthal opengleed... En eindelijk, eindelijk: daar waren ze! Thereza stralend lachend, wat hadden we anders verwacht?... En het hele gezin en wij allemaal heel ontroerd en diep onder de indruk. Kijk maar naar de foto's en geniet mee!

Tot hier de bijdragen van Meterke... vanaf nu moet Peggy het maar weer zelf doen! :-)

De voorlaatste dag in Addis...

Zo, morgen mogen Peggy, Paul, Seb én Thereza hun koffers pakken en terugvliegen naar België - een week gaat snel, al bij al.

Heb daarnet even met Peggy gechat - dat gaat vlotter dan mailen.
Alles is opperbest. Het gezelschap is vandaag naar het museum geweest, maar Lucy was op reis naar de VS... Aan een werkman van het museum, die uit de geboortestreek van Thereza afkomstig was, hebben ze info gevraagd over Thereza's dorp, en een andere man heeft alles voor hen opgeschreven. Die mensen apprecieerden het enorm dat Peggy en Paul interesse toonden voor de roots van hun dochtertje.

Ondertussen geraakt Thereza alsmaar meer op haar gemak; ze is zelfs af en toe een echt 'deugnietje'. :-)
Ze houdt duidelijk ook van muziek en dansen. Er komen dus straks een aantal cd's met Afrikaanse klanken mee naar Denderleeuw!
Morgen een rustige dag op het programma; misschien gaan ze naar een speeltuin. En 's avonds: naar de luchthaven!

Dikke KUS, Thereza, want je mama zegt dat je dit woordje al heel goed kent!

Meterke Sabine

Nog meer zonnig nieuws uit Ethiopië

Nieuws van Peggy over zaterdag, zondag en maandag in Ethiopië:

Het gaat nog altijd zeer goed met ons meisje. Ik geloof nu echt in voorbestemming: Thereza past perfect in ons gezin: leergierig, goedlachs en aanhankelijk. Waarschijnlijk zijn jullie die woorden al beu gelezen maar het is echt zo, ik kan er niet van over.

Zaterdag zijn we naar Kiriftu resort gereden, op aanraden van Halima. We voelden er ons echte luxepaarden - bij ons betaal je meer om gewoon een dag binnen te mogen in Center Parcs. 40 euro voor ons 4 voor toegang - zwembad, kanovaren op het meer en een zeer lekkere en fijn klaargemaakte 3-gangen lunch. De fles wijn was niet ingebrepen maar 't was een goeie Californische (aan de Ethiopische durven we ons niet wagen) uit 2004 voor 14 euro...Ook hier bleek weer hoe 'eager' (ik vind dat dit Engelse woord dit het beste weergeeft) ons meisje is om te leren. We waren samen met een gezin dat al 1 adoptiekind heeft sinds 4 jaar, 2 biologische kinderen en nu een tweede 4-jarig adoptiekind komt halen. Toen we aan het zwembad zaten met de andere kinderen, zat Thereza eerst aan de kant te genieten, luidop lachend. Uiteindelijk is ze ook bij Paul in het zwembad gegaan en toen ik dat tafereel zag, rolden de tranen gewoon over mijn wangen. Lachen dat ze deed! Wat voor onze kinderen doodnormaal is, was een totaal onwaarschijnlijke belevenis voor haar. Ze probeert ook de zwembewegingen al na te doen. De andere mama had nog een paar bandjes mee, en op het einde bleef ze al alleen in het zwembad, steeds proberend te zwemmen. Bij al het nieuwe neemt ze eerst een afwachtende houding aan om dan voorzichtig deel te nemen. In het restaurant bleef ze eerst zitten terwijl de andere kindjes gingen spelen, en na een tijdje ging ze dan meedoen. Op zo'n momenten vervult Seb zijn rol van oudere broer voortreffelijk. 's Avonds vroeg ik dan of ik weer moest voorlezen en ze snapte direct wat ik bedoelde. Elk ding dat we benoemen, herhaalt ze. Hand, voet, bed, 1 2 3 4 5, oog, neus, mond, oor kan ze al goed onthouden. 't Is echt een fantastische ervaring. Ze slaapt ook zeer goed en doet 's middags nog een dutje. Ze legt zich neer in bed en 2 minuten later slaapt ze... Hopelijk blijft dit thuis ook duren... O ja, kus kent ze ook al...

Zondagmorgen ben ik samen met Mimi en Ayalew voor ons meisje een echt Ethiopisch kleed gaan kopen. Was wel blij dat Mimi er bij was want er wordt hevig onderhandeld over de prijs. We betaalden 250 bir voor het Ethiopisch en 130 voor een ander kleed.Het klikt ontzettend goed met Mimi en Ayalew, bedankt Tania en Nadia om ons met elkaar in contact te brengen. Hun gezelschap is voor ons goud waard. Heb gisteren Halima nog aan de lijn gehad, zij zal waarschijnlijk morgennamiddag nog eens komen. Ze zei ook dat Abebech ons nog cadeaus wou brengen...

Zondagavond zijn we Ethiopisch gaan eten. Thereza heeft toen veel verteld aan Mimi, we weten nu al wat meer over haar verleden. Ze kan er over praten zonder dat ze overstuur wordt. Ze heeft genoten van het eten en van de muziek. En nog meer toen Paul gevraagd werd om mee te dansen!

Maandag komt Ayalew en gaan we in het museum eens kijken of Lucy thuis is. We gaan dan ook samen cd's kopen, zodat Thereza ook thuis van haar muziek kan genieten. Veel liefs van ons allen.

Joepie.... Woensdag komen ze thuis!!!
Meterke Sabine