Los niños

Interviews: Stefaan Anrys, Karin Eeckhout,
Hilde Pauwels, André Rubbens,
Karel Van Keymeulen en Jan Verstraete.
Historische duiding: Frank Caestecker (Vakgroep
Nieuwste Geschiedenis UGent)
en Sarah Eloy (Huis van Alijn).
Fotografie: Lieven Van Assche
Coördinatie: Hilde Pauwels

Uitgeverij EPO

Afgelopen dinsdag ben ik met Sabine naar de voorstelling van het boek 'Los Niños' geweest. Het boek bevat een aantal interviews met 'niños de la guerra', dit zijn kinderen die tijdens de Spaanse burgeroorlog uit Spanje geëvacueerd zijn. 5000 van hen kwamen in België terecht. Een deel keerde na de oorlog terug, een deel bleef hier. Phara de Aguirre is de dochter van zo'n oorlogskind - zij presenteerde de voorstelling.

Er kwamen ook items aan bod die tijdens onze voorbereidingscursus belicht werden. De problematiek van de afstandsouder en hoe dit door het kind, en vooral later door de volwassene, aangevoeld wordt. Er waren 2 getuigen, Carmen en Carlos. Wat opviel: toen Phara hen vroeg of ze het hun biologische moeder kwalijk genomen hebben dat ze hen weggestuurd heeft, waren ze het beiden overtuigend eens: ze nemen haar niks kwalijk, maar ze zouden liever samen met hun eigen kinderen sterven dan ze weg te sturen. Tegelijk zijn ze ontzettend dankbaar voor het leven dat ze hier 'gekregen' hebben. Carlos is een echte Gentenaar, Sabine en ik verstonden eigenlijk nog niet de helft van wat hij zei, ook al omdat hij sterk geëmotioneerd was. Het was echt een ontroerende scène: een stevig-in-het-vlees-zittende 70'er (hij werd ooit Belgisch kampioen worstelen, maar de titel werd hem afgepakt omdat hij nog steeds de Spaanse nationaliteit had) die bij het noemen van zijn 'pleegmoeder' Roseke tegen de tranen vocht.

Wat ik ook opvallend vond: Carmen is hier zeer goed terecht gekomen, maar haar zus niet. Die woont nu in de VS, en die is wel nog steeds zeer bitter over het hele verhaal. Mijn besluit hieruit: hoe beter het kind zich voelt bij zijn 'nieuwe' ouder, hoe makkelijker het omgaat met de status van 'afgestaan kind'. Daar schuilt dus een belangrijke taak voor ons...

'Wat deze mensen meemaakten, is niet alledaags. Maar oorlogsvluchtelingen zijn er nog altijd. Op sommige momenten kan Angel Mugica Gonzalez het televisienieuws niet meer bekijken. 'Het oorlogvoeren, het vluchten: dat blijft maar doorgaan. Alsof al het verdriet en dat van zoveel lotgenoten voor niets is geweest', vertelt Jacqueline Van Overbeke, zijn echtgenote.'

Een boeiende avond dus. En alweer een boek op mijn 'te lezen' lijstje.

Huizennieuws!

1 week geleden

Wat is de laatste stand van zaken? Wel, alle plafonds hangen, de wanden zijn bijna allemaal geplamuurd (bij zo'n houtskelet moeten de muren niet 'geplakt' worden, enkel geëgaliseerd zodat je erop kan verven of behangen) - 'enfin, bref' (Aalsterse uitdrukking), het is alweer goed vooruit gegaan. Woensdag zijn ze de trap komen opmeten, de keuken is besteld, voor het Westvlaamse bouwverlof (21 juli) zou de vloer beneden er moeten liggen en ze zouden zelfs al de gevelsteen beginnen metselen!

Onze verhuisdatum staat nu officieel vast: op woensdag 5 september om 8.00u zal de verhuiswagen aan onze deur staan...

Morgen zijn het in Aalst de opnames voor 'Fata Morgana'. Jeroen heeft op school aan de zeepkisten meegewerkt. 'Jammer genoeg' kunnen we niet gaan: het is schoolfeest bij Sébastien. Jeroen vindt het zelf niet erg, hij gaat mee naar Seb kijken, die samen met zijn klasgenootjes een dansje op 'James Bond' op het podium brengt. Jammer dat de weersvoorspellingen zo slecht zijn: het podium bevindt zich nl. op de speelplaats...

en ondertussen...

gebeurde er niets in adoptieland... alweer wachten geblazen!

Maar voor de rest stond ons leven niet stil hoor, integendeel.

We zijn nu zeker dat ons appartement verkocht is: de compromis is getekend. Al liep dat niet van een leien dakje... De vriendin van onze koper formuleerde heel wat eisen, wat serieus op de zenuwen van mezelf, Paul en de meneer van het immo-kantoor werkte. Ik heb wel een ongelooflijk sterke prestatie geleverd: ik heb de hele tijd gezwegen, terwijl dat mens daar maar zat tekeer te gaan en beweerde dat ik een leugenaar was (ik zou gezegd hebben dat het appartement op 1/9 al beschikbaar zou zijn, volgens mijn herinnering heb ik de woorden 'begin september' gebruikt, en nadien aan de telefoon met de koper: 'Richt je voor de zekerheid op 15 september'). De koper zelf kwam amper aan het woord. Uiteindelijk werd beslist dat wij ten laatste op vrijdag 7 september om 20.00u de sleutel moeten overhandigen, voor elke dag dat we hier langer blijven moeten we 100 euro schadevergoeding betalen. Geen haar op ons hoofd (en bij mij zijn dat er aanzienlijk meer dan bij Paul) dat er aan denkt hier ook maar een dag langer te blijven, die 100 euro zullen we hen niet gunnen! Desnoods kamperen we in ons nieuw tuintje!

Gelukkig werken ze nog steeds door aan ons huis. Gisteren is Paul langs geweest, beneden was er geen verandering merkbaar en hij was bij zichzelf al een telefoongesprek naar de bouwfirma aan het voorbereiden. Tot hij de ladder op ging: boven is de chape gegoten!

Paul verveelt zich bij Hubo... De jongen werkt liever hard dan de uren te moeten aftellen. Er komen te weinig klanten: dit is een warme oproep: iedereen die in de buurt van Aalst woont en doe-het-zelf-gerief nodig heeft: op naar HUBO!

En ik heb op 28/6 'loopbaanonderzoek lager kader'. Dan word ik een hele dag op de rooster gelegd en gaan ze eens ontleden wat nu eigenlijk mijn capaciteiten zijn... Ik ben benieuwd!