Na het huisbezoek vandaag bleven Paul en ik met een zalig gevoel achter...
Het was een hele losse babbel met de kinderen erbij - dus ook heel levendig en druk (gelukkig heeft de maatschappelijk assistente ook 3 kinderen, dacht ik op een bepaald moment).
Eigenlijk kwam zij haast niet meer terug op de 3 'pijnpunten'. Ze vond dat we dat al voldoende hadden uitgeklaard bij de psycholoog. Ze heeft vooral gepeild naar onze opvattingen over opvoeden, hoe we onszelf als ouders zien. Aan de kindjes vroeg ze wat ze dachten over de adoptie, en wat ze van ons als ouders vonden.
En toen werd het eigenlijk een losse babbel, met nog wat tips over de adoptie zelf - bijvoorbeeld dat, als we met ons vieren naar Afrika gaan, we voorzichtig moeten zijn dat we het kindje niet mogen overdonderen met 4 tegelijk. Stilaan kwam in mij het gevoel op: die gaat er gewoon al van uit dat we toestemming krijgen!
Hebben we het op het einde dan toch maar gewaagd, op de mij typische manier 'U mag zeker niks zeggen over de beslissing?' (tijdens een opleiding vorige week kwam ik tot de ontdekking dat ik te veel 'gesloten' vragen stel tijdens klantengesprekken, ik maak het de mensen makkelijk om er met een ja of neen vanaf te komen - blijkbaar pas ik dat daarbuiten dus ook toe). Maar in dit gesprek had het wel effect! Ze heeft niet de uitdrukking 'positief advies' gebruikt, maar heeft letterlijk gezegd 'ik zie bij jullie geen redenen om negatief advies te geven'. En dan moet je je inhouden of je springt een gat in de lucht natuurlijk... Ze gaf nog wat uitleg omtrent onze situatie, het komt er vooral op neer dat we heel wat meegemaakt hebben, maar dat we daar goed mee omgaan en dat er in ons gezin ruimte is voor communicatie, en ze gebruikte zelfs de mij zo dierbare uitdrukking 'warm nest'... ik voelde mijn gezicht steeds maar in een glimlach trekken - en probeerde dat te onderdrukken (dat van dat vel en die beer, weet je wel). Voorts ging ze ook akkoord met mijn opmerking dat een gezinssituatie nooit volledig 'stabiel' is - je bent nooit zeker dat het bereikte evenwicht er altijd zal zijn.
Natuurlijk moeten we ons nog wat inhouden: stel je maar eens voor dat het 'team' Karin terugfluit... Maar allez, dan zou ze toch nog niet zoveel tips in de richting van een positief advies gegeven hebben zeker.
Nu komt weer het meest voorkomende fenomeen in de adoptieprocedure: WACHTEN. Binnen 2 weken is het teambespreking, 2 weken later zou normaal ons verslag op de rechtbank moeten zijn - een paar dagen nadien zouden we voor de rechter moeten verschijnen. Die moet het vonnis doorsturen naar Kind en Gezin, op hun beurt sturen zij het naar het door ons gekozen adoptiebureau - en dan kunnen we weer beginnen WACHTEN. En documenten verzamelen, want voor het buitenland heb je heel wat papier nodig - daarover ten gepasten tijde meer!
