Reisvoorbereiding 1

Donderdagavond mochten we, zoals aangekondigd, nog eens iets DOEN: op naar Berlare! De rit naar ginder ging minder vlotjes, als er een ongeluk op de E40 gebeurt in Wetteren, zitten op één, twee, drie alle wegen rond Aalst ook geblokkeerd. We waren dus te laat, gelukkig nog niet eens de laatste.

We hebben een dikke bundel gekregen met allerhande praktische informatie. Over hoe de 'matching' gebeurt, wat er na toewijzing aan procedure allemaal nog moet gebeuren, hoe de reis verloopt, welke ziekten de kindjes kunnen hebben, wat we allemaal moeten doen eens we thuis zijn, enzovoort. Best interessant, voor we het wisten was het 22.30u.

Natuurlijk konden we het ons niet laten te vragen wanneer er nu toewijzingen gaan zijn. Probleem is de laatste maanden geweest dat er in oktober en november zo veel toewijzingen waren, maar die kindjes moeten eerst ook naar hier komen voor er weer plaats is voor nieuwe kindjes en bijgevolg nieuwe toewijzingen. Klinkt logisch als uitleg. Inge verwacht begin maart nieuwe toewijzingen, maar of er daar 3 meisjes van 4-6 gaan bij zijn, daar had ze precies toch haar twijfels over... met het gevolg dat we toch wel wat teleurgesteld naar huis reden. Aan de andere kant geeft ze de indruk dat ze echt niet kan inschatten of het nu weer oudere dan wel jongere kindjes gaan zijn, dus 'voor 't zelfde geld' zijn er toch 3 grotere meisjes bij... En trouwens, er moeten er maar 2 van 6 zijn en we zijn er al bij...

En naar het schijnt komt dan nog de moeilijkste periode: wachten tot je mag afreizen... pfffff... maar dan weet je tenminste al dat je in de laatste fase zit. Ik durf nu nog niks concreets doen - kleertjes kopen, plannen voor de kamer maken, lijstjes van wat we allemaal moeten mee nemen, eigenlijk om mezelf te beschermen. Maar ik sta te trappelen om daarmee te beginnen!

YES! Actie in adoptieland

Goed nieuws in onze mailbox: we kregen een uitnodiging van ROH om naar de 1e reisvoorbereiding te gaan. Op zich leidt dit natuurlijk nog niet rechtstreeks naar een toewijzing, maar het geeft toch ergens aan dat die steeds dichterbij komt, en het belangrijkste, we kunnen nog eens iets DOEN! Naar Berlare rijden en mensen uit adoptieland ontmoeten en vragen stellen over Ethiopië en ervaringen uitwisselen en vragen wanneer er nu nog eens toewijzingen komen en foto's bekijken en informatie over Afrikaanse ziekten krijgen en en en en...

als het nog lang gaat duren zal het hier rap gedaan zijn...

Ja ja, geduld is een zeer schone deugd. En ik heb al veeeeel meer geduld dat enkele jaren geleden, maar wachten zonder te weten wanneer het wachten voorbij gaat zijn, 't is niet gemakkelijk.
Ik voel me weer zoals tussen de voorbereidingscursus en het maatschappelijk onderzoek. Dat was ook zo'n periode waarin er niks voor de adoptie gebeurde. Dan lijkt het alsof die adoptie eigenlijk geen deel van je leven meer is, omdat je niks concreets doet. Toen we dan uiteindelijk de brief met de data kregen, had ik zoiets van 'Komen jullie daar nu nog mee af?'
Ik kan me wel moeilijk voorstellen dat ik dat bij het langverwachte telefoontje zal zeggen...

Vorige donderdag was ik alleen thuis met Sébastien, en doordat ik dan wat meer tijd had voor mijn huishoudelijke taken, waren we beiden zeer ontspannen. Het was een heerlijke dag, die ook de volgende dagen nog zijn uitwerking had. Hij kan zo geweldig lief zijn... ook al kan hij al eens de regels die wij opleggen in vraag stellen! Hij heeft wel 10 keer op een dag gezegd 'Ik hou van je mama, hou jij ook van mij?'.
Weer eens een bewijs dat alles vlotter loopt en automatisch leuker wordt als iedereen ontspannen is.

Nieuwe wachtlijst

Er is een nieuwe wachtlijst gepubliceerd. We staan nu op 66, de anderen met dezelfde voorkeur staan op 20 en 34. In januari zijn er 3 toewijzingen geweest, allemaal babietjes.

Dus de volgende 'golf' zal wel eens weer grotere kinderen zijn zeker... De laatste toewijzing van een 6-jarige dateert van november.

Eergisteren zijn we met 13 collega's een dagje naar Londen geweest. Fijn! In die mate dat ik al direct plannen zat te maken om samen met Paul ook nog eens te gaan, voor we naar Ethiopië vertrekken natuurlijk.