Sorry...

voor de mensen die hier regelmatig vergeefs komen kijken zijn of er een nieuw bericht is!
Er is op adoptiegebied niets gebeurd behalve wachten, en voor het overige was het druk, druk, druk...

Wel goed nieuws: het eerste positief advies voor een koppel van onze voorbereidingsgroep is gegeven. Hopelijk is dit het eerste van een heel aantal positieve adviezen...

Ik heb deze morgen naar de jeugdrechtbank gebeld: ons verslag is er aangekomen. De medewerkster heeft nog geen tijd gehad om onze brieven te versturen, maar we kunnen het wel al gaan inlezen. Dat is dus morgen onze namiddagactiviteit.

Ons huis staat 'onder dak' - morgen foto's (want nu heb ik veel te veel problemen met het uploaden - ben daarnet al een hele tekst kwijt geweest).

Sébastien is gisteren vertrokken op bosklassen naar Retie. Fijn, 6 weken droog weer, en de dag dat zij vertrekken begint het te regenen. Een mens kan niet altijd geluk hebben... en ze zullen zich daar wel amuseren. Het is natuurlijk ongelooflijk stil in huis. In tegenstelling tot sommige andere moeders heb ik niet staan wenen bij het vertrek, ik had me dus mentaal zeer goed voorbereid!

En iets wat we (beiden) over het hoofd gezien hebben: Sabine en ik kennen elkaar 20 jaar! 20 jaar en talrijke omzwervingen (vooral dan van mijn kant) en nog altijd dikke vriendinnen (hopelijk van beide kanten)! Ongelooflijk! Voor de niet-kenners: Sabine en ik leerden elkaar kennen tijdens de paasvakantie van 1987 op een monitorencursus voor 'SVV Kindervakanties'. De jaren erna gaven we andermans kinderen een fijne vakantie (dat denken we toch) en op den duur gaven we ook cursus aan nieuwe monitoren. Het ging zo ver dat we tijdens onze studententijd 2 jaar een studio en het daarbijhorende lief en leed gedeeld hebben. Leed vooral voor haar: ik bleek een ochtendhumeur te hebben (was er me tot dan toe niet van bewust geweest: thuis liet iedereen mij altijd gerust), en tijdens mijn tolkenopleiding was ik - door de stress - ook overdag dikwijls niet te genieten. Tolk ben ik uiteindelijk niet geworden, maar wij zijn wel vriendinnen gebleven!
Goh, wat zijn die jaren voorbij gevlogen! Nu zijn onze kinderen al even oud als die kindjes toen op vakantie.
Sabine, we breien er met gemak nog eens 40 jaar aan he!