en ondertussen...

gebeurde er niets in adoptieland... alweer wachten geblazen!

Maar voor de rest stond ons leven niet stil hoor, integendeel.

We zijn nu zeker dat ons appartement verkocht is: de compromis is getekend. Al liep dat niet van een leien dakje... De vriendin van onze koper formuleerde heel wat eisen, wat serieus op de zenuwen van mezelf, Paul en de meneer van het immo-kantoor werkte. Ik heb wel een ongelooflijk sterke prestatie geleverd: ik heb de hele tijd gezwegen, terwijl dat mens daar maar zat tekeer te gaan en beweerde dat ik een leugenaar was (ik zou gezegd hebben dat het appartement op 1/9 al beschikbaar zou zijn, volgens mijn herinnering heb ik de woorden 'begin september' gebruikt, en nadien aan de telefoon met de koper: 'Richt je voor de zekerheid op 15 september'). De koper zelf kwam amper aan het woord. Uiteindelijk werd beslist dat wij ten laatste op vrijdag 7 september om 20.00u de sleutel moeten overhandigen, voor elke dag dat we hier langer blijven moeten we 100 euro schadevergoeding betalen. Geen haar op ons hoofd (en bij mij zijn dat er aanzienlijk meer dan bij Paul) dat er aan denkt hier ook maar een dag langer te blijven, die 100 euro zullen we hen niet gunnen! Desnoods kamperen we in ons nieuw tuintje!

Gelukkig werken ze nog steeds door aan ons huis. Gisteren is Paul langs geweest, beneden was er geen verandering merkbaar en hij was bij zichzelf al een telefoongesprek naar de bouwfirma aan het voorbereiden. Tot hij de ladder op ging: boven is de chape gegoten!

Paul verveelt zich bij Hubo... De jongen werkt liever hard dan de uren te moeten aftellen. Er komen te weinig klanten: dit is een warme oproep: iedereen die in de buurt van Aalst woont en doe-het-zelf-gerief nodig heeft: op naar HUBO!

En ik heb op 28/6 'loopbaanonderzoek lager kader'. Dan word ik een hele dag op de rooster gelegd en gaan ze eens ontleden wat nu eigenlijk mijn capaciteiten zijn... Ik ben benieuwd!