huisje weltevree

Ik heb meer problemen met het uploaden van foto's van het huis, dan dat we op moeilijkheden stuiten bij de afwerking van het huis zelf... beter dan omgekeerd!
Gisteren is de loodgieter het bad komen installeren, en volgende week komt hij alles afwerken - nadat Paul de grondlaag overal op de wanden heeft gezet.
Als mijn broer terug is van vakantie begin augustus, werkt hij de electriciteit af, en dan is het enkel nog de keuken en de parket boven... 5 september is dus een haalbare doelstelling.

Met al die drukte hebben we nog niks gedaan aan de documentenjacht - ik hoop dat ik op 1/8 toch eens een dagje vrij heb zodat ik er kan aan beginnen. Ik begin me bijna schuldig te voelen: ik ben precies niet echt met de adoptie bezig. Een mens moet nu eenmaal prioriteiten stellen...

Gisteren zijn we naar Kuifje en de Zonnetempel gaan kijken: het was echt wel goed! Een paar rijen voor ons zat er een blank koppel met een zwart dochtertje, het vraagt enige beheersing om er niet op toe te stappen en te vragen 'Hebben jullie haar geadopteerd?' Gelukkig kan ik mijn impulsiviteit onderdrukken...

Sébastien heeft weer zeer veel last van zijn 'overbeweeglijkheid'. Eigenlijk is het vooral ikzelf die er last van heeft. Voor diegenen die hem niet kennen: overbeweeglijkheid leunt aan bij ADHD, maar is minder erg omdat het met de juiste aanpak (zonder medicatie dus) leefbaar is en dat er bijvoorbeeld ook minder leermoeilijkheden en sociale problemen mee gepaard gaan. Sinds enkele weken viel het op dat hij weer veel drukker is, dat hij weer verschrikkelijk snel praat en toch ook moeilijker gehoorzaamt. Kwamen we dus weer terecht in de rol van zeurmama. Constant moet ik me kwaad maken, tot ik me gisteren realiseerde dat het misschien ook wel een beetje aan mezelf ligt en ik het boek 'Zit Stil' ter hand nam. Dit was in moeilijke tijden (toen ik alleen was met Sébastien) mijn hulp bij de opvoeding.
Het beste kan je 'het probleem' illustreren door een parallel met het fietsen te trekken. Fietsen met Sébastien is dus niet ontspannend (ik weet het, met veel kinderen niet, maar hij is ondertussen bijna 10 en Jeroen fietste toen al alleen van zijn mama naar hier). Constant moet je zeggen: rechts van de baan, let op, kijk voor je enzovoort. Wel, als je op de steenweg fietst, waar er een afgelijnd fietspad is, is het veel makkelijker, want dan ziet hij de lijnen van het fietspad en weet hij dat hij daartussen moet blijven. In de rest van de opvoeding is dat dus hetzelfde: hij heeft welafgebakende grenzen nodig. En waarschijnlijk ben ik dat door de drukte van de laatste maanden wat uit het oog verloren... en het resultaat is er dus.
Dus vanaf nu geldt hier het adagio: negatief gedrag ontmoedigen, en vooral niet vergeten positief gedrag aan te moedigen, grenzen stellen, aandacht geven op het juiste moment en op de juiste manier.
En af en toe toch confronteren met wat de gevolgen kunnen zijn van zijn gedrag... Daarnet waren we nog naar het huis gefietst, op een bepaald moment ging hij veel te snel en riep ik dus nog dat hij moest vertragen, dan slaat hij weer onverwacht alles dicht en bots ik op hem... In een doodlopend stukje bergaf ging hij weer te snel, maar ik dacht bij mezelf 'Foert, ik zeg niks'. Op een bepaald moment staat daar een afluiting zodat auto's er niet door kunnen en dat je er met je fiets moet tussen 'laveren'. Hij begint te laat te remmen, knal erop natuurlijk. Doordat hij nog niet met een grote fiets rijdt, schoof zijn wiel netjes onder die afsluiting... maar hij was toch danig geschrokken. Resultaat: nadien veel rustiger gefietst en mooi aan de rechterkant van de weg.

Daarnet kwam hij me dan vragen: 'Hoe graag zie je me eigenlijk mama?' Slik dus. 'Heeeeeel graag jongen, en ik maak me soms boos juist omdat ik zo veel van je hou, omdat ik je wil helpen een flinke zelfstandige gelukkige jongen te worden'. 'Ja, zei hij, mensen die zich nooit eens boos op elkaar maken, geven eigenlijk niet om elkaar he mama'. He he. Opvoeden is niet simpel, maar sommige dingen dringen toch goed door bij een bijna-tienjarige...