Hartkloppingen!

Vandaag vernomen dat er toewijzingen geweest zijn... o.a. van een zesjarig meisje. Mijn eerste gedachte: ok, dan schuiven wij een plaatsje op. Van 6 naar 5 dus. Tot ik de wachtlijst eens goed bekijk: voor een meisje van 6 staat er maar één iemand meer voor ons! De rest vraagt tot maximum 5,5 jaar. Was me dat even schrikken! Ik had er mij nl. in gesteld dat een toewijzing voor het voorjaar zou zijn. Komt goed uit, heb het nu zeer druk op het werk, zou niet zo goed vallen als ik bijvoorbeeld binnen 2 maanden al moet afreizen. Onlangs had ik me ook gerealiseerd dat mijn ouderschapsverlof waarschijnlijk in de grote vakantie zou vallen. Handig, vond ik. Maar als dat hier plots sneller begint te gaan... HELP! En ik kreeg dus echt hartkloppingen!

2e gedachte, onmiddellijk na het vorige (en ik kan echt zeer snel denken, nog sneller dan dat ik praat :-)): aha, eindelijk wordt het allemaal veel concreter! YES, misschien mogen we al wat sneller ons zusje in ons gezinnetje verwelkomen . We zullen niet NEE zeggen tegen een snelle toewijzing!

Toevallig had ik het er daarnet (voor al deze snelle gedachten) over met Sébastien. Hij gaat zijn kamer met zusje moeten delen, en ik ben altijd bang dat hij dat wat onderschat. Hij is niet bepaald de stilste in huis, dus zei ik bij het naar bed gaan: je gaat dan wel veel stiller moeten zijn he, want zusje zal al slapen als jij naar bed gaat. Allemaal geen probleem, prompt begint hij ook een indeling op zijn bureau te maken: dit stuk is van mij, dat stuk wordt van haar. Zalig vind ik dat.

Toen ik dan de wachtlijst aan het bestuderen was, kwam Jeroen wat vragen hieromtrent stellen. Die is op alle gebied wat stiller, maar zijn interesse doet me wel deugd, want hij heeft het in het begin zeer moeilijk gehad met onze beslissing om te adopteren.

Allez kom, samengevat, we zijn er klaar voor!