nog 2 jaar wachten...

...en mijn leven kan beginnen, althans volgens het spreekwoord 'het leven begint met 40'. Ik heb anders de indruk dat het mijne al serieus op tempo is!

Mijn verjaardagsweekend was een voortzetting van woensdag: vrijdagavond ben ik met Sabine Ethiopisch gaan eten in Kokob in Brussel. Even wennen toch, met de handen eten. Wel lekker, al werd ik de injerra (voor de niet ingewijden: soort pannenkoek, waarmee je je groenten en vlees moet 'pakken', smaakt wat zurig) beu voor ik de rest van het eten beu was. Dan maar verder gegeten met de lepel die toch bij het slaatje geleverd was. Zeker voor herhaling vatbaar, volgende keer nemen we onze mannen mee. Benieuwd hoe Jan zich dan gaat verkleden...

Zaterdag samen met de kinderen een kerstboom gaan kopen (snap nog niet goed hoe ik die uit mijn auto heb gekregen en binnen gedragen). Terwijl Seb en ik de boom 's avonds versierden, keek Jeroen boven naar het voetbal, en hij zag zijn favoriete Dender in de blessuretijd met de overwinning gaan lopen! De sfeer kon hier niet meer stuk.

Zondagochtend zorgden Jeroen en Sébastien voor ontbijt op bed. Toen we wakker werken, kreeg ik van Paul direct de boodschap dat ik nog niet mocht opstaan... Mijn reactie (typisch vrouwelijk zeker): maar ik wil geen ontbijt op bed, dat is niet handig, ik zit dan niet makkelijk. Maar toch direct de tegenwoordigheid van geest gehad 'maar dat moet je tegen de kindjes niet zeggen, laat ze maar komen!' Er werden zelfs bloemetjes geserveerd! En het werkte positief op de eetlust van Sébastien: die at 3 croissants na elkaar op (normaal eet hij er 1).

's Middags gezellig eten bij mama, samen met broer en schoonzus. Altijd plezant en ontspannend. 't Was al snel weer avond.

En stilaan begin ik dan te beseffen dat dit allemaal voor het laatst met ons vieren is: volgend jaar is er ook nog een meisje om mee te vieren met ons vijven!