als het nog lang gaat duren zal het hier rap gedaan zijn...

Ja ja, geduld is een zeer schone deugd. En ik heb al veeeeel meer geduld dat enkele jaren geleden, maar wachten zonder te weten wanneer het wachten voorbij gaat zijn, 't is niet gemakkelijk.
Ik voel me weer zoals tussen de voorbereidingscursus en het maatschappelijk onderzoek. Dat was ook zo'n periode waarin er niks voor de adoptie gebeurde. Dan lijkt het alsof die adoptie eigenlijk geen deel van je leven meer is, omdat je niks concreets doet. Toen we dan uiteindelijk de brief met de data kregen, had ik zoiets van 'Komen jullie daar nu nog mee af?'
Ik kan me wel moeilijk voorstellen dat ik dat bij het langverwachte telefoontje zal zeggen...

Vorige donderdag was ik alleen thuis met Sébastien, en doordat ik dan wat meer tijd had voor mijn huishoudelijke taken, waren we beiden zeer ontspannen. Het was een heerlijke dag, die ook de volgende dagen nog zijn uitwerking had. Hij kan zo geweldig lief zijn... ook al kan hij al eens de regels die wij opleggen in vraag stellen! Hij heeft wel 10 keer op een dag gezegd 'Ik hou van je mama, hou jij ook van mij?'.
Weer eens een bewijs dat alles vlotter loopt en automatisch leuker wordt als iedereen ontspannen is.