
Donderdagavond mochten we, zoals aangekondigd, nog eens iets DOEN: op naar Berlare! De rit naar ginder ging minder vlotjes, als er een ongeluk op de E40 gebeurt in Wetteren, zitten op één, twee, drie alle wegen rond Aalst ook geblokkeerd. We waren dus te laat, gelukkig nog niet eens de laatste.
We hebben een dikke bundel gekregen met allerhande praktische informatie. Over hoe de 'matching' gebeurt, wat er na toewijzing aan procedure allemaal nog moet gebeuren, hoe de reis verloopt, welke ziekten de kindjes kunnen hebben, wat we allemaal moeten doen eens we thuis zijn, enzovoort. Best interessant, voor we het wisten was het 22.30u.
Natuurlijk konden we het ons niet laten te vragen wanneer er nu toewijzingen gaan zijn. Probleem is de laatste maanden geweest dat er in oktober en november zo veel toewijzingen waren, maar die kindjes moeten eerst ook naar hier komen voor er weer plaats is voor nieuwe kindjes en bijgevolg nieuwe toewijzingen. Klinkt logisch als uitleg. Inge verwacht begin maart nieuwe toewijzingen, maar of er daar 3 meisjes van 4-6 gaan bij zijn, daar had ze precies toch haar twijfels over... met het gevolg dat we toch wel wat teleurgesteld naar huis reden. Aan de andere kant geeft ze de indruk dat ze echt niet kan inschatten of het nu weer oudere dan wel jongere kindjes gaan zijn, dus 'voor 't zelfde geld' zijn er toch 3 grotere meisjes bij... En trouwens, er moeten er maar 2 van 6 zijn en we zijn er al bij...
En naar het schijnt komt dan nog de moeilijkste periode: wachten tot je mag afreizen... pfffff... maar dan weet je tenminste al dat je in de laatste fase zit. Ik durf nu nog niks concreets doen - kleertjes kopen, plannen voor de kamer maken, lijstjes van wat we allemaal moeten mee nemen, eigenlijk om mezelf te beschermen. Maar ik sta te trappelen om daarmee te beginnen!
We hebben een dikke bundel gekregen met allerhande praktische informatie. Over hoe de 'matching' gebeurt, wat er na toewijzing aan procedure allemaal nog moet gebeuren, hoe de reis verloopt, welke ziekten de kindjes kunnen hebben, wat we allemaal moeten doen eens we thuis zijn, enzovoort. Best interessant, voor we het wisten was het 22.30u.
Natuurlijk konden we het ons niet laten te vragen wanneer er nu toewijzingen gaan zijn. Probleem is de laatste maanden geweest dat er in oktober en november zo veel toewijzingen waren, maar die kindjes moeten eerst ook naar hier komen voor er weer plaats is voor nieuwe kindjes en bijgevolg nieuwe toewijzingen. Klinkt logisch als uitleg. Inge verwacht begin maart nieuwe toewijzingen, maar of er daar 3 meisjes van 4-6 gaan bij zijn, daar had ze precies toch haar twijfels over... met het gevolg dat we toch wel wat teleurgesteld naar huis reden. Aan de andere kant geeft ze de indruk dat ze echt niet kan inschatten of het nu weer oudere dan wel jongere kindjes gaan zijn, dus 'voor 't zelfde geld' zijn er toch 3 grotere meisjes bij... En trouwens, er moeten er maar 2 van 6 zijn en we zijn er al bij...
En naar het schijnt komt dan nog de moeilijkste periode: wachten tot je mag afreizen... pfffff... maar dan weet je tenminste al dat je in de laatste fase zit. Ik durf nu nog niks concreets doen - kleertjes kopen, plannen voor de kamer maken, lijstjes van wat we allemaal moeten mee nemen, eigenlijk om mezelf te beschermen. Maar ik sta te trappelen om daarmee te beginnen!

5 opmerkingen:
Ewel om eerlijk te zijn vond ik niet 'het wachten tot je mag afreizen' het moeilijkste hoor. Het moeilijkste is het wachten op je toewijzing.
Nadien heeft je kind een naam, ben je ongelooflijk gelukkig, heb je nog 101 dingen te regelen en voor je het weet zit je op het vliegtuig :o))
Nog even en jullie zitten ook in die laatste rechte lijn
Tanne&Co
Hopelijk mag je gauw spulletjes gaan komen en de laatste regelingen gaan treffen!
Liefs,
Tabitha en Esli
http://our-ethiopian-flower.blogspot.com/
Zo herkenbaar.
We zitten in dezelfde fase :)
Ik durf ook niets te kopen (maar wel reuze goesting !) of te plannen.
Och, onze tijd komt nog wel.
Succes met de zelfbeheersing !
Sabine (www.onseiland.be)
Nog heel eventje op jullie tanden bijten hoor...ze komt eraan!
Groetjes,
Nicole & co
Nog even en jullie zij richting Ethiopië. Het grote moment komt steeds dichterbij.
Groetjes
Geert & Inge
http://adoptie.skynetblogs.be
Wachtlijst RoH Nr 85
Een reactie posten