In mei 2006 startte onze adoptieprocedure. Op 24/12/08 kregen we het verlossende telefoontje: we hebben eindelijk een dochter: Thereza, geboren op 20/02/02. Op 27 mei 2009 vertrokken we voor de reis van ons leven, op 3 juni kwamen we samen met Thereza in Zaventem aan. Ze ontdekt blijgemutst alle nieuwe 'Belgische' ingrediënten van het dagelijkse leven en bouwt met een ongelooflijke naturel, samen met ons, aan een nieuwe toekomst.


woensdag 9 juli 2008

Stilte na de storm

Voor ons is het stil in adoptieland, al heeft het vorige week wel gestormd. Eindelijk nog eens media-aandacht voor het probleem van de lange wachttijden. Alleen was de aanleiding zeer jammer: adoptiebureau Horizon stopt ermee.

Vanuit ons standpunt bekeken valt het zo moeilijk te begrijpen dat het niet mogelijk is om meer 'bronnen' aan te spreken. 'Er worden meer oplossingen in de herkomstlanden zelf gezocht'. Ik kan me daar eerlijk gezegd weinig bij voorstellen. Worden de vondelingen in China door andere Chinese koppels geadopteerd? Een heel jong leven in een Chinees of Afrikaans weeshuis lijkt mij voor het kind minder aangenaam dan een buitenlandse adoptie. Als je ziet hoeveel AIDS-doden er in Zuid-Afrika vallen, en je dan weet dat er vanuit België maar met 1 enkel, ultra-katholiek weeshuis wordt samengewerkt...

Nog moeilijker kunnen we ons voorstellen dat er in de 2 weeshuizen waarmee Ray of Hope samenwerkt, geen enkel meisje van 4 tot 6 jaar oud is terecht gekomen sinds oktober vorig jaar.
De nieuwe wachtlijst is gepubliceerd: we staan op 43 (2 volle plaatsen vooruit!), met onze voorkeur op 4. Er is 1 meisje van 4-5 toegewezen. Toch een lichte verschuiving. Maar nu is het echt wachten tot oktober vooraleer er nieuwe toewijzingen komen. Dus automatisch zullen we al 2009 zijn eer we met ons meisje thuis zullen komen.

Ik denk er ook over na om onze leeftijdsvoorkeur licht aan te passen, niet omwille van eventuele snellere toewijzing, maar omwille van de 'leeftijdskloof' met de jongens. Ik hield het verschil met Sébastien graag op maximum 6 jaar, maar ondertussen zijn we natuurlijk een jaar verder en een 4-jarige scheelt nu al 7 jaar met hem. Dat laten we nog even bezinken.
Ik vind het ook zo belangrijk dat ze samen naar school kunnen gaan, dat zal nu zeker beperkt worden tot maximum 6 maanden. Ik hoop dat ze toch haar eerste stappen in een Belgische school samen met een oudere, zorgzame broer kan zetten. Maar onze Seb begint in september al aan zijn zesde leerjaar (waar zijn al die 8 afgelopen schooljaren naartoe???).

1 opmerking:

Anoniem zei

Inderdaad, kinderen groeien zo snel boven je uit, alsof het niets is. Alleen een paar maanden meer wachten dan verwacht, kan zo lang duren.
Veel sterkte gewenst!

Groetjes,
Nicole