25 mei

Na een mail zondagavond, een herinnering dinsdagavond, een telefoontje deze voormiddag waarin me gemeld werd dat Inge ziek was en Fien niets van de stand van ons dossier wist, heb ik een boze mail gestuurd naar ROH. Waarop ik een heel uitgebreid antwoord heb gekregen en de boodschap dat we niet voor 25/5 zullen vertrekken... OK, 2 weken na een procedure van 3 jaar, wat maakt het uit? Deze namiddag voor mij veel. Vooral ook de manier waarop - men beweert dat 15/5 nooit vernoemd geweest is. Enfin, nu heb ik tenminste een zeer duidelijke uitleg en een duidelijke afspraak gekregen: van zodra de opties voor de vlucht vastgelegd zijn, laat men mij het weten.
Binnenkort vieren we de 3e verjaardag van onze adoptieprocedure. En we zullen ons nog moeten haasten om met Tereza binnen de 6 maanden na toewijzing thuis te zijn!

Ik kom ook weer helemaal in de knoop met de regeling van mijn verlof op het werk. Pfffff.

Als er politici zijn die deze blog volgen: willen jullie aub werk maken van 2 dingen:

1. gelijkschakeling van adoptieverlof en zwangerschapsverlof - moet voor mij zelfs geen volle 15 weken zijn, ik ben al blij met 3 maanden. Maar nu kan een werkgever altijd dreigen met het feit dat je wettelijk maar recht hebt op 4 weken en moet je op zijn goodwill rekenen om meer tijd te krijgen om je kind een goeie start in zijn nieuwe land te geven.

2. één grote overkoepelende, professioneel geleide adoptieorganisatie in Vlaanderen (mag voor mij voor heel België maar dat schijnt een probleem doordat adoptie gedeeltelijk een Vlaamse bevoegdheid is), onderverdeeld per herkomstland, met eenduidige procedures en kosten en een rechtlijnige communicatie naar de kandidaat-adoptieouders.

Ik ben ervan overtuigd dat dit veel adoptiestress kan voorkomen.

Als iemand zich afvraagt welke symptomen er bij adoptiestress opduiken, kom ons eens een bezoekje brengen... Of nog beter: vraag het aan Paul, Sébastien en mijn ma. Naar anderen kan ik me nog een beetje in toom houden.