Dit moet allemaal mee...

En daar zit nog niks voor ons of voor Tereza bij... We zitten aan +/- 70 kg. Nog geen overschrijding van onze toegelaten 138, maar wel al veel om in en uit de luchthaven te krijgen met 2 volwassenen en een kind! We zien het echter zitten.
Vandaag nog allerhande kleine spulletjes gaan halen in den 'Action', een hele 'kabas' vol voor 25 euro: bellenblazen, kleurpotloden, schriftjes, stuiterballen... allemaal eenvoudige, voor-de-hand-liggende zaken voor onze kinderen, maar niet voor de Ethiopische wees- en straatkinderen.

Gisteren nog een bezoek gebracht aan een gezin dat vorig jaar met een 7-jarig meisje uit Ethiopië thuis gekomen is. Heel boeiend, ik ben zeer blij dat we zo vlak voor onze afreis nog met hen kunnen praten hebben. Zo ligt het vers in het geheugen waarop je moet letten i.v.m. o.a. de hechting.

Gevolg was wel dat ik deze morgen om 4 uur wakker werd en absoluut de slaap niet meer kon vatten. Om 5 uur ben ik dan maar opgestaan en begonnen een fotoboekje voor Tereza te maken, zodat we haar kunnen tonen hoe haar huis, haar kamer, haar grote broer, haar oma, meter en peter, tante en nonkel, de poes... eruit zien.

Een ander gezin dat samen met ons zal vertrekken, heeft woensdag bij ROH nog eens geïnformeerd naar de foto. Ik ben te fier om het te doen, ik gun het hen niet dat ik om die foto 'smeek'. Blijkbaar was Bruk nog niet terug in Addis en kon hij daardoor nog geen foto sturen. Ik ben ondertussen ook tot de conclusie gekomen (kan verkeerd zijn) dat hij ons dossier heeft laten liggen om samen te komen met die andere gezinnen, en had alles in een normaal tijdsverloop ok geweest, dan zou onze afreis gevallen zijn op het moment dat hij hier was. Ik word misschien een beetje paranoia.
Ik ben absoluut niet meer bezig met die foto, maar toen ik vanochtend alle beelden die ik gisteren op foto en video had gezien weer aan mijn ogen zag passeren, kon ik er geen meisje in plaatsen... en dat vond ik toch vervelend.

Nog 5 keer slapen...