Voor Sébastien was het zijn laatste Sinterklaasfeest, althans het laatste mét cadeau.
Vandaag was het sinterklaasfeest van KBC. Voor Thereza was het de eerste keer dat ze de sint in het echt zag! Ongeveer een maand geleden ben ik haar beginnen uitleggen wie dat is, en ze kon het verhaal vrij snel plaatsen. Ze zei vandaag wel: 'is andere sint dan op tv'. Nu zijn we hier in het Aalsterse wel gewoon om wat extra uitleg te geven: in Aalst komt de Sint al op 11 november, want hij kan niet overal tegelijk zijn. In Denderleeuw komt hij pas op 6 december. Ze 'was beetje bang' maar ging toch enthousiast op zijn schoot zitten. En zwarte piet was 'heel erg zwart, maar is niet echt zwart he mama'.
Als extraatje kon ze zich ook nog laten schminken, ze moest er niet echt over nadenken wat ze wou...
Voor de vakantie heeft ze haar eerste rapport gekregen: het is om apetrots op te zijn. Voor taal allemaal A's, voor wiskunde allemaal A's en 1 B, voor WO 1 A en 1 C ('ik kan navertellen wat ik vernam'). A=uitstekend, B=zeer goed, C=goed.
Ze wil weer al meer leren schrijven, ik zat hier afgelopen week altijd met mijn boeken en leerplannen en ze had spontaan het leerplan 'schrift' genomen en overgeschreven wat ze daarin vond.
We hebben afgelopen week ook een discussie gehad in dat verband: ze heeft de gewoonte om alles te kopiëren, dus als ze gedrukte letters ziet, schrijft ze die gedrukt over. Ik probeerde haar erop te wijzen dat ze 'schrijfletters' moet gebruiken en daar werd ze boos om... de boze bui heeft ruim een halve dag geduurd, dat was lang geleden.Toen ik het 's avonds aan Paul vertelde, kon ze er gelukkig al om lachen. Want ze is ook altijd heel lastig als ik over haar iets vertel als zij erbij is. Zo kondig ik nu al op voorhand aan als we ergens naartoe gaan: 'Thereza, de mensen zullen waarschijnlijk vragen hoe het met je is en of het goed gaat op school en zo, je moet dan niet boos worden als ik daar wat uitleg over geef, het is normaal dat de mensen dat willen weten'... Klinkt misschien gek, maar het helpt wel. Ik zeg er tegen 'de mensen' dan ook altijd bij dat ze niet zo graag heeft dat ik 'over haar' vertel. Beetje wederzijds begrip dus.
Het aanraken van het haar is een ander moeilijk punt. Maar daar geef ik haar wel gelijk in: ze moet niet toestaan dat iedereen haar haar aanraakt. Dit had ik op voorhand al van andere adoptieouders vernomen. Dus als ik op tijd ben en merk dat mensen die zij nog niet kent, haar haar willen aanraken, hou ik ze tegen! Als ik dan uitleg dat je zelf toch ook niet zo graag zou hebben dat een wildvreemde je aanraakt, kunnen we meestal wel op begrip rekenen.
En zo kabbelt ons leven verder... Ze vertelt ook bijna elke dag iets over wat er in Ethiopië allemaal gebeurd is, over haar oom, haar mama, het Gelgela weeshuis, het Ray of Hope home... alles passeert de revue. Ondertussen ligt dat allemaal al 5 maanden achter haar!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten