Vandaag dus opnieuw naar Gent, om 14.00u mochten we bij psycholoog Harry Goevaerts.
Deze voormiddag zijn we eerst nog even bij de dokter langs geweest om hem te laten verklaren dat we medisch geschikt zijn om te adopteren.
Het algemeen gevoel bij het gesprek was hetzelfde als bij het vorige: we voelden ons vrij goed op ons gemak, hebben heel eerlijk geantwoord op zijn vragen, maar opnieuw: wat gaan ze nu doen met hetgeen we verteld hebben?
Eerst ging het over onze ideeën over adoptie, wat minder over hechting dan bij de maatschappelijk assistente, maar dan meer over onze houding t.o.v. de afstandsouders. Ook vroeg hij op een bepaald moment waar onze 'grenzen' lagen, welk afkomstverhaal ons het kindje zou doen weigeren. Dat begrepen we niet goed en toen gaf hij een voorbeeld: zouden we een kindje aanvaarden dat voortkomt uit een verkrachting van een meisje door haar vader? Hier hadden we nog niet bij stil gestaan - gelukkig hadden we dezelfde mening: al die kindjes hebben meestal een vreselijke achtergrond, het zijn allemaal slachtoffers, en meestal kom je niet eens te weten van wat. Hij benoemde het dan als 'ethische bezwaren', die blijken wij dus niet te hebben.
De alom gekende vraag 'Vinden jullie dat iedereen recht heeft op een kind?' kwam ook aan bod - hier had ik Paul op voorbereid. Dus ja, het is een persoonlijke kwestie, iedereen maakt dat voor zichzelf uit; we hebben goed ons best gedaan om niet in de val te trappen. (genre: 'Die mama van die 5 kindjes in Nijvel is wel niet gescreend he meneer!') Hoe we tegenover de procedure stonden - want bij ons beslist dus wel iemand anders of we een kind mogen adopteren. Hier benadrukte hij nogal fel naar onze goesting dat niet het team beslist maar wel de jeugdrechter... tarara, daar hebben we wel onze bedenkingen bij, maar die hebben we braaf niet geuit.
Hij bleef ook naar onze mening iets te lang hangen bij het feit dat Paul gesteriliseerd is - hij wou ons doen zeggen dat dat toch ook een rouwproces moet teweeg gebracht hebben. Wij hebben geargumenteerd dat dit een bewuste keuze en weloverwogen beslissing was, dus dat we daar automatisch niet om treuren of op terugkijken.
Dan ging hij over naar ons levensverhaal (voor de niet ingewijden: je moet op voorhand je levensverhaal schrijven en aan hen bezorgen).
Eerst Paul: heel lang en uitgebreid bij zijn jeugd blijven stilstaan.
Toen was het mijn beurt - eigenlijk jammer dat bij een gelukkige jeugd niet lang wordt stilgestaan. (maar ik ben mijn ouders wel heeeeeeel dankbaar voor die gelukkige periode!) Nog even door de scheiding geworsteld en dan wat langer blijven stilstaan bij hoe ik met Sébastien omga i.v.m. de zelfmoord van zijn vader. Hij kaderde dit wel goed: hij zei op het einde dat dit niet in het verslag ging staan maar dat hij het belangrijk om weten vond. Zo kan hij zich een beeld vormen van hoe ik met de gevoelens van het adoptiekind zou omgaan als dat worstelt met zijn verlieservaringen. Alweer heel eerlijk een zo goed mogelijk beeld proberen schetsen... wat kan een mens meer doen?
We zijn dus niet wijzer geworden dan voor dit gesprek. Je kan dus echt niet inschatten wat ze met die verhalen gaan doen. Binnen 2 weken bespreken ze onze zaak met het team, dan volgt op 26/3 het volgende gesprek met hem, en op 2 april het huisbezoek van de maatschappelijk assistente.
A ja, eigenlijk zijn we wel een beetje wijzer geworden: we zullen toch voor een meisje gaan! In het kader van: volg steeds uw eerste gedacht - dat is in het begin van het gesprek ook even aan bod gekomen.
Nu 2 weken rust in adoptieland...
