het gerechterlijk apparaat

Weinig te melden van dit front... Paul en Jeroen moesten afgelopen week bij de jeugdrechter voor de goedkeuring van het co-ouderschap. Jeroen werd woensdagnamiddag 'gehoord'. Hij moest er om 14.00u zijn. Kinderen worden dus in ons gerechterlijk apparaat op dezelfde idiote manier behandeld als volwassenen: iedereen wordt uitgenodigd om hetzelfde uur en dan is het wachten geblazen! Ik snap niet dat er in ons gerechterlijk apparaat nog niemand het nut heeft ingezien van agendabeheer! Leg dat maar eens uit aan een kind: we moeten er om 14.00u zijn maar het kan wel zijn dat je 2 uur moet wachten voor een gesprek dat uiteindelijk maar 4 minuten duurt. Ze bespreken dus enkel de praktische kant van de zaak: is het niet vervelend dat je verder van je vriendjes woont de ene week (niet aan de orde bij ons als je op amper 5 minuten met de fiets van elkaar woont) - is het geen probleem voor je schoolspullen en zo. Voel je je goed bij je papa en/of mama is niet gevraagd. 's Anderendaags moesten Paul en Jeroens mama dan bij dezelfde rechter en ze zei wel dat hij er gelukkig uit ziet, dat ze er weinigen in dergelijke situatie zo ziet (psychoanalyse in 4 minuten????). Enfin, alles ziet er goed uit, het vonnis wordt geloof ik op 15/11 of zoiets gesproken. Ook zij hebben 2 uur moeten wachten om 5 minuten binnen te zijn.

Nu de regeringsonderhandelingen zo lang duren, vinden ze hopelijk toch een goede minister van Justitie... alhoewel zelfs een minister weinig te zeggen heeft over onze rechters natuurlijk. Scheiding der machten en zo. In stand houden van privileges jammer genoeg ook. Weinig respect voor de burger voel ik in heel dat systeem.

We proudly present...

Prinses Arabella!
Is ze niet schattig? En ze heeft prachtig haar... en blinkende schoentjes... en een sjieke sjakosj...
Ze wordt hier constant geknuffeld.

Momenteel sluipt er een beetje twijfel bij onze voorkeur: nu denk ik 'ik zou toch liefst een meisje van 4 hebben, eerder dan eentje van 6' (daar zit dat geknuffel voor iets tussen, denk ik). Als je beelden ziet van een klein kindje bij de overdracht aan de adoptieouders, zie je dat die direct het kindje kunnen vastnemen en knuffelen, terwijl dat bij grotere kinderen minder het geval is.
Maar ik weet dat dit allemaal weer over gaat... En onze jongens van bijna 10 en bijna 14 knuffelen toch ook nog altijd graag!

PS Wil je ook een prinses Arabella? Ze is te verkrijgen bij Woeste Willem.

Meet Musti en Bambi!

Dit is het - voorlopig - enige adoptienieuws: we hebben 2 katjes geadopteerd... Voorlopig beperkt de liefde zich nog tot het niveau van de kattenmaag... maar ik mag ze ook al strelen, vooral het kleintje (Bambi) geniet daar mateloos van. Maar ze zijn allebei nog heel bang. Van het minste geluid schrikken ze en springen ze een meter achteruit (vordering: de eerste dagen liepen ze gewoon weg.) 's Morgens en 's avonds komen ze in ieder geval onmiddellijk als ik het schuifraam open doe, er is dus wel al een zekere band... Met tijd en kattenkorrels zal het vertrouwen wel groeien!

Ondertussen, in adoptieland

Nee, eigenlijk niks te melden in adoptieland! Nu hebben wij alles gedaan wat we moeten doen, al onze documenten zijn in orde en afgeleverd - bij Ray of Hope moet nog een deel vertaald worden (o.a. het verslag van het Openbaar Ministerie, dat schijnt een hele boterham te zijn). Rest ons enkel nog... wachten! Als alles vertaald is en voorzien van de nodige stempels, vertrekt ons dossier naar Ethiopië.
We staan op 93 op de wachtlijst, op 6 met onze voorkeur. Er worden toewijzingen verwacht 'in de 2e helft van september', spannende tijden voor een aantal mensen die al een hele tijd voor hun voorkeur op 1 staan.

Een nieuw hoofdstuk

Toen ik deze morgen opstond, zag ik bovenstaand beeld... er zijn slechtere manieren om wakker te worden.

Een nieuw hoofdstuk is begonnen. In 1999 volgde de ene tegenslag in mijn leven de andere op, nu lijkt net het tegenovergestelde zich te voltrekken: alles lukt. We zijn gelukkig getrouwd, de kinderen stralen, we hebben een huis waarin we ons al na een week echt thuis voelen, er is nog een kindje onderweg... ik probeer er allemaal niet te veel bij stil te staan want anders lijkt het te mooi om waar te zijn. Dus geniet ik met volle teugen!

Zo ziet het er nu dus uit... We beginnen stilaan 'op onze plaats' te geraken. De meeste dozen zijn uitgepakt, enkel nog wat winterkleren en mijn boeken. Alles heeft min of meer een vaste plaats gekregen, beneden is het proper gekuist... Na nog een kuisronde boven, zullen de foto's van de kamers hier wel verschijnen.

We hebben ook al een nieuwe huisgenoot: eergisteravond zat er een katje klaaglijk te miauwen op ons terras. Toen ze daar nog zat toen ik ging slapen, kon ik het me niet laten: ik heb het beestje eten en drinken gegeven. Het is nog een jong diertje, ik schat een maand of 5,6. Ze is zeer angstig, bij elke beweging van ons loopt ze weg, ze komt alleen om te eten. Gisteravond was ze er weer, eten gegeven, en ik heb haar kunnen strelen toen ik me neerzette en wachtte tot ze echt naar mijn hand toekwam. En spinnen dat ze deed. Maar bij elk geluid springt ze weer weg. Vandaag heb ik een dagje verlof en nadat ik Sébastien naar school had gedaan, was ze hier weer. Na eten en drinken blijft ze een beetje voor het raam zitten en nadien verdwijnt ze. Ik ben benieuwd voor vanavond, ik heb daarnet dan maar wat kattenbrokken gekocht want dat beestje moet toch wat aangepast voeder hebben, nietwaar? Ik kan er niet aan doen, dat heb ik al van toen ik kind was, ik zou toen alle verloren of eenzame beestjes mee naar huis genomen hebben. Op reis had ik steevast ook een plaatselijke hond of kat als huisdier. En die beestjes vonden dat natuurlijk ook plezant.

Nu ga ik boven de ramen poetsen...

kort bericht

.... om te laten weten dat we dus wel degelijk verhuisd zijn. Dat 'uitpakken op eigen tempo' blijkt niet echt mogelijk, vermits je je dan verongelukt over de dozen. Kort gezegd: ik had het wat onderschat. Gelukkig, anders zou een mens er nooit aan beginnen. Het stomste was natuurlijk om dinsdag te verhuizen en nadien op donderdag, vrijdag en zaterdag te moeten werken... Maar dan is er 'Rescue Mama'! Ons mama heeft me goed geholpen en heeft ervoor gezorgd dat we vanavond zelfs thuis kwamen in een propere living. Geen moddersporen meer, een frisse geur, mmmm, was dat leuk thuis komen.

Warm water hebben we nog niet... die nutsbedrijven toch. Wat is het nu: begrijpen wij niet goed wat we moeten doen om op tijd de nodige formaliteiten vervuld te hebben of leggen zij het niet goed uit? Het zou morgen in orde moeten zijn, kunnen we eindelijk de whirlpool inwijden. En nee, we lopen hier niet met vettig haar en een lijfgeur, we hebben tot morgenmiddag de sleutels van het appartement en gaan ons daar douchen. 's Morgens zijn we snel weer wakker met lekker fris water!

Ontwaken is hier trouwens zalig: je hoort hier niks, geen verkeer! Een groot verschil met vroeger, waar je aan het verkeer kan afleiden of het week of weekend was en hoeveel uur het ongeveer was. In de verte heb ik een haan bespeurd, ik had gehoopt treinen te horen - we zitten hier echt dicht bij het station en ik associeer treinen met vakantie en mijn studententijd, 2 positieve associaties - maar neen, zelfs dat niet!

Van Belgacom kunnen we deze keer niet klagen: woensdagvoormiddag hadden we al adsl en digitale tv! (warm water ware weliswaar nuttiger geweest). Telefoon was er al van vorige week.

Koken hoef ik ook nog niet te doen: de kookplaat is nog niet aangesloten. Na enige discussie tussen onze electricien en de bouwfirma, zou dat zaterdag in orde moeten zijn. Vandaag was het bijgevolg lasagne, morgen pizza. We hebben trouwens een goede oven.

Later volgen foto's!