even was het zomer

Het is alweer voorbij - zoals Frank Deboosere vandaag zei 'de zaterdag is in het water gevallen' - maar we hebben toch al kunnen genieten van zomerweer. Vorige maandag zijn we nog gauw met de kinderen naar Nieuwdonk gegaan - slechts op een half uur van onze deur, geen files ernaartoe en toch strandplezier. Bovendien zijn onze jongens al zo groot dat wij ons met een gerust hart onder de bomen kunnen installeren met een goed boek terwijl zij het water induiken en het strand omploegen. Het zal even wennen zijn als ons meisje erbij komt... maar ik zal met plezier mijn boek opzij leggen!

Er is afgelopen week 1 toewijzing geweest van een baby-meisje en er zouden dossiers onderweg zijn. Meer valt er van dat front niet te vertellen.

Ondertussen is het tennisseizoen volop aan de gang en met dat goede weer brachten we vrij veel tijd op de tennisclub door. Zowel Sébastien als Jeroen hebben deelgenomen aan de interclubmatchen, beide ploegen zijn uitgeschakeld maar zij - en ik trouwens ook - hebben toch mooie zaterdagen en woensdagen beleefd. Morgen neemt Sébastien nog deel aan een individueel tornooi, hopelijk haalt hij eindelijk eens een overwinning. Zou goed zijn voor zijn moreel.

Deze ochtend hadden we het voorrecht deel te nemen aan het boekenontbijt bij Woeste Willem. Illustrator Jan De Kinder kwam vertellen over zijn werk en inspiratie. Heel boeiend! Echt 100% de moeite waard, zowel Sébastien als ik zijn laaiend enthousiast.

Nadien gingen we een kijkje nemen op de school van Jeroen, het was opendeurdag. Toch boeiend voor een ex-ASO'er om zo de sfeer van een TSO-school op te snuiven. 't Is echt een heel andere wereld. Prachtig wat die jongens na 2 jaar allemaal al kunnen maken- zo was er een jongen die 'de Ark van Kevin' gebouwd had, een complete boot met afstandsbediening, ik kreeg een prachtig verwoorde uitleg van die jongen over hoe hij dat gemaakt heeft en hoe de motor en het roer functioneren... ik kan daar geboeid naar luisteren.

Voor de vakantie hebben we het nu min of meer beslist: in het weinig waarschijnlijke geval dat we nog voor 15 augustus onze dochter mogen gaan halen, gaan mijn jongens wel naar Frankrijk, eventueel met oma, en blijf ik thuis om onze dochter rustig aan haar mama en de nieuwe omgeving te laten wennen. En zo houden we iedereen content, het hechten aan papa en broers kan dan nadien ook wel nog gebeuren.

lang geleden...

... dat ik iets geschreven heb, en daar krijg ik al wel eens goedbedoelde opmerkingen over. Maar ik heb geen zin om hier te zitten zagen...
Wat mij betreft, mag het nu nog wat duren (ik weet zelf niet echt of ik het meen). We hebben nl. een vakantie in Frankrijk geboekt de laatste 2 weken van augustus, maar ik denk niet dat het goed is voor onze adoptiedochter dat we direct nadat we uit Ethiopië komen, al op reis vertrekken. We kunnen haar op dat moment ook nog niet echt uitleggen wat er precies gebeurt. En onze jongens verheugen zich op het vakantiedomein met zwembaden en tennisvelden. Dus zou ik het liefst pas afreizen in september... als het nog een beetje duurt voor we toewijzingen hebben, komt dat vanzelf in orde. Wat niet wegneemt dat ik wel het spreekwoordelijke gat in de lucht zal springen als ik morgen telefoon zou krijgen. Is het bij ROH eigenlijk officiële feestdag morgen? ;-)

Morgen trek ik met Sébastien en beste vriend Michiel een dagje met de trein naar zee. Kwestie dat ze buiten zijn en niet de hele dag op de computer zitten tokkelen.

Zaterdag interclubtennis voor Jeroen - zowel zijn ploeg als die van Sébastien hebben ondertussen al 2x verloren, hopelijk kunnen ze toch eens één ontmoeting winnen. Maar ze beleven er plezier aan, en als het zonnetje schijnt kunnen we een fijne tennisdag koppelen aan genieten van het zonnetje... Was gisteren bij Sebs match dus niet het geval, het was binnen te doen. Hij kwam uit tegen de beste speler van de tegenstander en verloor met zware cijfers, die helemaal het spelbeeld niet weergeven, ik heb hem nog nooit zo goed zien spelen (de eerste set dan toch, het is niet makkelijk om gemotiveerd te blijven als je die verliest met 6-0).

Zondag staat er een babyborrel op het programma en dan is dit superlange weekend alweer om...

Geen nieuws...

...is in dit geval geen goed nieuws! Ik schrijf er zelfs niet graag meer over... blijkbaar zouden er eind deze maand nieuwe toewijzingen zijn, maar minder dan vorige maand. Tja, dat kan vanalles betekenen.
Hoe dan ook, we hebben het helemaal niet zelf in de hand, kunnen alleen maar afWACHTEN.
Dat we helemaal niet alleen zijn maar dat er nog heel veel mensen samen met ons wachten, kan ons toch wel een beetje troosten...

Sneeuwpret

Paasvakantie

De paasvakantie is begonnen, zowel voor mezelf als de kinderen. De eerste week ben ik thuis en is Jeroen bij ons. Dat betekent: Playstationplezier!

De paashaas bracht een pingpongtafel naar onze kelder... ook daarvan hebben zowel kindjes als mama en papa veel geniet, maar door de slechte verlichting in de kelder slaag ik er niet in daarvan duidelijke filmpjes te maken.

De paashaas komt echter niet via Ray of Hope... het is nog steeds wachten. Aan het forum voor adoptieouders te zien zijn we niet de enigen bij wie het wachten echt wel begint te wegen. Het gaat altijd zo in golven, een hele tijd niets, dan ineens een heel aantal toewijzingen waardoor je hoop groeit, en dan wordt het weer stil. Maar naar het schijnt ben je dat allemaal snel vergeten eens je je kindje in je armen kan sluiten.

10 toewijzingen...

... maar geen enkel meisje tussen 4 en 6. Verdorie toch, zo schieten we niet echt op.
Nu word ik toch wel ongeduldig. Wat ik anders nooit doe, doe ik nu toch: mijn gsm op het werk op mijn bureau leggen. Ik word tijdens mijn werk weinig op mijn gsm gebeld, hij blijft dan ook normaal gezien in mijn handtas zitten. Maar nu kan ik het mij toch niet laten hem zo dicht mogelijk te houden, zodat ik zelfs tijdens een klantengesprek even kan piepen of het toch niet ROH is die belt...

Vriendin J is ondertussen al een paar dagen thuis met haar schattig krullenbolletje... we laten hen nog even wennen aan elkaar maar ik heb al mooie foto's en heerlijk mooie verslagjes gekregen... om nog meer te verlangen naar HET moment!

Klik ook eens door naar 'vanviernaarvijf' hiernaast: er staat een schattig filmpje op van Tsion, die nu 3 weken geleden met haar adoptieouders en broer en zus in ons land aankwam. Fantastische meid!

Ik heb me trouwens een kleine camera aangeschaft, zodat we ook wat bewegende beelden kunnen maken eens het zo ver is. Een klein simpel maar handig ding dat niet veel kost, maar waarmee je toch wel wat minuten bewegend beeld van behoorlijke kwaliteit kan vastleggen. Binnenkort publiceren we alvast een paar beelden van onze baskettende jongens.

maart...

't Is maart.
De maand waarin mijn papa dit jaar 68 zou geworden zijn.
De maand waarin de lente zich, nog een beetje aarzelend, laat voelen.
De maand waarin 's morgens meer en meer vogeltjes zich van hun beste kant laten horen.
De maand van de hoop...
De maand van onze dochter...???

Vandaag werd bekend dat er toch al 1 toewijzing was, van een baby-meisje. Een waarvan we op de hoogte zijn natuurlijk, niet iedereen die adopteert 'zit' op het internet. Hopelijk de voorbode van een heel aantal!