En wijlen weg...

Morgen vertrekken we voor 5 daagjes naar Center Parcs Port Zélande... Wat we daar gaan doen? Niks! Behalve dan lezen, luierikken, uitrusten, genieten.
Wie weet voor de laatste keer met ons viertjes...

Hartkloppingen!

Vandaag vernomen dat er toewijzingen geweest zijn... o.a. van een zesjarig meisje. Mijn eerste gedachte: ok, dan schuiven wij een plaatsje op. Van 6 naar 5 dus. Tot ik de wachtlijst eens goed bekijk: voor een meisje van 6 staat er maar één iemand meer voor ons! De rest vraagt tot maximum 5,5 jaar. Was me dat even schrikken! Ik had er mij nl. in gesteld dat een toewijzing voor het voorjaar zou zijn. Komt goed uit, heb het nu zeer druk op het werk, zou niet zo goed vallen als ik bijvoorbeeld binnen 2 maanden al moet afreizen. Onlangs had ik me ook gerealiseerd dat mijn ouderschapsverlof waarschijnlijk in de grote vakantie zou vallen. Handig, vond ik. Maar als dat hier plots sneller begint te gaan... HELP! En ik kreeg dus echt hartkloppingen!

2e gedachte, onmiddellijk na het vorige (en ik kan echt zeer snel denken, nog sneller dan dat ik praat :-)): aha, eindelijk wordt het allemaal veel concreter! YES, misschien mogen we al wat sneller ons zusje in ons gezinnetje verwelkomen . We zullen niet NEE zeggen tegen een snelle toewijzing!

Toevallig had ik het er daarnet (voor al deze snelle gedachten) over met Sébastien. Hij gaat zijn kamer met zusje moeten delen, en ik ben altijd bang dat hij dat wat onderschat. Hij is niet bepaald de stilste in huis, dus zei ik bij het naar bed gaan: je gaat dan wel veel stiller moeten zijn he, want zusje zal al slapen als jij naar bed gaat. Allemaal geen probleem, prompt begint hij ook een indeling op zijn bureau te maken: dit stuk is van mij, dat stuk wordt van haar. Zalig vind ik dat.

Toen ik dan de wachtlijst aan het bestuderen was, kwam Jeroen wat vragen hieromtrent stellen. Die is op alle gebied wat stiller, maar zijn interesse doet me wel deugd, want hij heeft het in het begin zeer moeilijk gehad met onze beslissing om te adopteren.

Allez kom, samengevat, we zijn er klaar voor!

het gerechterlijk apparaat

Weinig te melden van dit front... Paul en Jeroen moesten afgelopen week bij de jeugdrechter voor de goedkeuring van het co-ouderschap. Jeroen werd woensdagnamiddag 'gehoord'. Hij moest er om 14.00u zijn. Kinderen worden dus in ons gerechterlijk apparaat op dezelfde idiote manier behandeld als volwassenen: iedereen wordt uitgenodigd om hetzelfde uur en dan is het wachten geblazen! Ik snap niet dat er in ons gerechterlijk apparaat nog niemand het nut heeft ingezien van agendabeheer! Leg dat maar eens uit aan een kind: we moeten er om 14.00u zijn maar het kan wel zijn dat je 2 uur moet wachten voor een gesprek dat uiteindelijk maar 4 minuten duurt. Ze bespreken dus enkel de praktische kant van de zaak: is het niet vervelend dat je verder van je vriendjes woont de ene week (niet aan de orde bij ons als je op amper 5 minuten met de fiets van elkaar woont) - is het geen probleem voor je schoolspullen en zo. Voel je je goed bij je papa en/of mama is niet gevraagd. 's Anderendaags moesten Paul en Jeroens mama dan bij dezelfde rechter en ze zei wel dat hij er gelukkig uit ziet, dat ze er weinigen in dergelijke situatie zo ziet (psychoanalyse in 4 minuten????). Enfin, alles ziet er goed uit, het vonnis wordt geloof ik op 15/11 of zoiets gesproken. Ook zij hebben 2 uur moeten wachten om 5 minuten binnen te zijn.

Nu de regeringsonderhandelingen zo lang duren, vinden ze hopelijk toch een goede minister van Justitie... alhoewel zelfs een minister weinig te zeggen heeft over onze rechters natuurlijk. Scheiding der machten en zo. In stand houden van privileges jammer genoeg ook. Weinig respect voor de burger voel ik in heel dat systeem.

We proudly present...

Prinses Arabella!
Is ze niet schattig? En ze heeft prachtig haar... en blinkende schoentjes... en een sjieke sjakosj...
Ze wordt hier constant geknuffeld.

Momenteel sluipt er een beetje twijfel bij onze voorkeur: nu denk ik 'ik zou toch liefst een meisje van 4 hebben, eerder dan eentje van 6' (daar zit dat geknuffel voor iets tussen, denk ik). Als je beelden ziet van een klein kindje bij de overdracht aan de adoptieouders, zie je dat die direct het kindje kunnen vastnemen en knuffelen, terwijl dat bij grotere kinderen minder het geval is.
Maar ik weet dat dit allemaal weer over gaat... En onze jongens van bijna 10 en bijna 14 knuffelen toch ook nog altijd graag!

PS Wil je ook een prinses Arabella? Ze is te verkrijgen bij Woeste Willem.

Meet Musti en Bambi!

Dit is het - voorlopig - enige adoptienieuws: we hebben 2 katjes geadopteerd... Voorlopig beperkt de liefde zich nog tot het niveau van de kattenmaag... maar ik mag ze ook al strelen, vooral het kleintje (Bambi) geniet daar mateloos van. Maar ze zijn allebei nog heel bang. Van het minste geluid schrikken ze en springen ze een meter achteruit (vordering: de eerste dagen liepen ze gewoon weg.) 's Morgens en 's avonds komen ze in ieder geval onmiddellijk als ik het schuifraam open doe, er is dus wel al een zekere band... Met tijd en kattenkorrels zal het vertrouwen wel groeien!

Ondertussen, in adoptieland

Nee, eigenlijk niks te melden in adoptieland! Nu hebben wij alles gedaan wat we moeten doen, al onze documenten zijn in orde en afgeleverd - bij Ray of Hope moet nog een deel vertaald worden (o.a. het verslag van het Openbaar Ministerie, dat schijnt een hele boterham te zijn). Rest ons enkel nog... wachten! Als alles vertaald is en voorzien van de nodige stempels, vertrekt ons dossier naar Ethiopië.
We staan op 93 op de wachtlijst, op 6 met onze voorkeur. Er worden toewijzingen verwacht 'in de 2e helft van september', spannende tijden voor een aantal mensen die al een hele tijd voor hun voorkeur op 1 staan.

Een nieuw hoofdstuk

Toen ik deze morgen opstond, zag ik bovenstaand beeld... er zijn slechtere manieren om wakker te worden.

Een nieuw hoofdstuk is begonnen. In 1999 volgde de ene tegenslag in mijn leven de andere op, nu lijkt net het tegenovergestelde zich te voltrekken: alles lukt. We zijn gelukkig getrouwd, de kinderen stralen, we hebben een huis waarin we ons al na een week echt thuis voelen, er is nog een kindje onderweg... ik probeer er allemaal niet te veel bij stil te staan want anders lijkt het te mooi om waar te zijn. Dus geniet ik met volle teugen!