Bang Hartje

Deze morgen was ik naar mijn werk vertrokken zonder gsm... Lichte ongerustheid: wat als ze me vandaag juist bellen? Dus zelf maar gebeld, echt met een bang hartje. Er worden nog toewijzingen verwacht, maar nog niet direct. Daarmee moeten we het voorlopig stellen...
Het wachten begint me te ontmoedigen...

Om onze gedachten te verzetten heb ik gisteravond dan maar een skivakantie voor Paul en mij gereserveerd. Sébastien gaat met school naar Oostenrijk skiën en diezelfde week gaan wij met ons tweetjes naar Frankrijk. Nu zit de kans er toch niet meer in dat we in januari al zullen afreizen.

Terug van Egypte...

Sébastiens favoriete god: Horus
Sébastiens favoriete farao was niet thuis...

Sébastiens 11e verjaardag met zijn Egyptische maat Barsom

De tempel van Hatsjepsoet (geheugensteuntje 'hot chicken soup')

Zo gaat de zon onder aan de Nijl

We beleefden een fantastische week in Egypte. Alles viel mee: op de boot werden we als koningen behandeld, de bezoeken van de historische sites waren overweldigend, de groep en de gids waren aangenaam gezelschap, Sébastien was een voorbeeld: hij was a.h.w. de schaduw van de gids, luisterde aandachtig en op de boot amuseerde hij zich zowel alleen als met Franse vriendjes (hij heeft een jongen uit Amiens zelfs wat 'basisvlaams' geleerd). Kortom: een vakantie om nooit te vergeten!

Ondertussen zijn er een aantal toewijzingen geweest, maar vooral weer kleintjes en een sibling. We wachten af, maar hopen dat we toch nog voor nieuwjaar positief nieuws krijgen. We staan op 3 met onze voorkeur.

Nog even geduld

Zoals Sébastien het zegt: nog 4,5 keer slapen. Want we vertrekken zondagochtend om 6.50u, dus we moeten al om 4.50u in Zaventem zijn, die laatste nacht telt dus maar voor een halve...
We zien het allebei enorm zitten. Ik ben echt wel toe aan een weekje echte vakantie, niets zelf hoeven te plannen, gewoon maar volgen wat je aangeboden wordt, dat is waar ik het meeste naar uitkijk. Een paar tempels en mooie sites bezoeken, nadien lekker lui aan het zwembad een boek lezen en zelfs niet hoeven te denken 'Wat maak ik straks klaar om te eten?', maar gewoon mijn beentjes onder tafel schuiven... zalig!

En wie weet komt er ondertussen ook nog een langverwacht telefoontje... er zijn nog steeds geen toewijzingen geweest, dus we weten ook nog niet of we er nu bij zijn of we op de volgende 'golf' moeten wachten.

En het is oktober...

Oktober... de maand waarin - naar het schijnt - de toewijzingen weer beginnen.
De maand waarin Sébastien 11 wordt.
En de maand waarin Sébastien en ik zullen vertrekken naar Egypte!

Afgelopen week hebben we beslist dat we Sébastiens grootste wens gaan vervullen. Hij droomt er al een paar jaar van naar Egypte te gaan, hij was er zelfs voor aan het sparen. Als 'voorschot' op zijn lentefeest volgend voorjaar ga ik nu met hem tijdens de herfstvakantie een cruise op de Nijl maken. Paul heeft niet voldoende verlof om er zo'n tussendoorvakantie bij te nemen en Jeroen is totaal niet geïnteresseerd in tempels en monumenten. Als onze zus er zal zijn, wil ik zo'n reis niet meer ondernemen. Bij mij was een weekje vakantie al gepland (ik had nl. verlof 'gespaard' omdat ik dacht dat we al in 2008 naar Ethiopië zouden afreizen) - en na de enthousiaste verhalen van de meter en peter van onze zus, vond ik dat zo'n weekje cruise er wel nog bij kon... We kijken er beiden enorm naar uit!

halfweg september...

Langzaam maar zeker herneemt het 'normale' leven in ons gezin. Sébastien is het al goed gewoon in het 6e leerjaar, Jeroen weer netjes 1 week bij ons, 1 week bij zijn mama. Ik alweer 2 weken aan het werk - de Provence lijkt ver weg. Maar oktober komt dichterbij... We hopen samen met heel wat kandidaat-adoptieouders dat de toewijzingen elkaar dan snel gaan opvolgen. Zijn we er zelf nog niet bij, dan kunnen we in ieder geval een paar plaatsen naar voor schuiven op de wachtlijst.
En dan begint het plannen maken weer - of het uitstellen van plannen maken. Paul en ik willen met ons tweetjes gaan skiën als Sébastien met school op skiklassen gaat, de week van 17/1. Maar als we begin oktober eventueel een toewijzing zouden krijgen, gaan we normaal gezien in januari afreizen, dus moeten we weer wachten met plannen tot we eind oktober zijn. Je moet nl. altijd een maand of 3 rekenen tussen toewijzing en afreis. Soms gaat het iets sneller, soms duurt het iets langer maar daar kunnen we nu dus nog niet echt rekening mee houden - uiteindelijk mogen we daar ons hoofd maar over breken als we effectief een toewijzing hebben. Stiekem hoop ik dat we niet kunnen gaan skiën...

O ja, de fietsenhistoire heeft nog een vervolg gekregen. Ook mijn vriendin heeft haar fiets terug! Haar man zag, ook vlak in de buurt van waar hij gestolen is, een jonge Afrikaan op haar fiets rijden, is hem tot thuis gevolgd en heeft de politie verwittigd (we hadden vlak na de diefstal aangifte gedaan bij de politie). Ook hij beweerde de fiets gekregen te hebben van een vriend waarvan hij de naam niet kende... Maar het maakt allemaal niet veel meer uit, we hebben onze fiets terug en maken hem nu altijd met een stevig slot vast!

Nieuwe wachtlijst

De aangepaste wachtlijst is er. Er zijn wel geen toewijzingen geweest de laatste 2 maanden, maar nu is hij 'opgekuist'. We staan op 31 - nog steeds op 4 met onze voorkeur, maar we zijn wel de enigen die tot 7 jaar gaan. Op de lijst zelf staat wel nog steeds 4-6, maar in ons dossier staat 5-7. Als anderen ook hun voorkeur aangepast hebben, maar het staat niet zo op de lijst, staan we 'reëel' misschien op een andere plaats...
En er wordt meermaals geschreven/gefluisterd/gezegd dat er reeds begin oktober toewijzingen zouden zijn. Ik kan het me niet laten om te beginnen dromen. Maar hou er ook nog steeds rekening mee dat het ook nog maanden kan duren (een 'natuurlijk' afweermechanisme...)

Kennissen van ons zijn nu in Ethiopië met FIAC om hun dochter op te halen. Ontroerend als je hun wedervaren leest... en natuurlijk verlang ik er dan nog meer naar!

Terug...

... thuis en voor de kinderen terug naar school.

We hebben 2 weken zalige vakantie in Frankrijk achter de rug. Alle dagen stralende zon, rond de 30 graden, en heerlijk koele nachten, wat moet een mens meer hebben.

Ik moet pas op donderdag terug aan het werk, zit nu zalig te genieten van de rust rondom mij (ja, 2 weken echt van 's morgens tot 's avonds met mijn mannen rond mij... af en toe wil ik wel eens alleen zijn) én van de stapel strijk die hier nog ligt.

Sébastien trok deze morgen dolenthousiast naar school. Hij zit nu in het 6e leerjaar, ik kan het zelf nog niet geloven.

Jeroen begint aan zijn 2e graad van het secundair, op naar een ander gebouw voor de richting 'electriciteit-electromechanica'.

En dan op naar oktober, hopelijk komen er dan massaal toewijzingen!