Hallo allemaal,
Peggy, Paul en Sébastien zijn goed en wel in Addis geraakt en jawel: deze namiddag hebben ze -eindelijk- hun Thereza in hun armen gesloten!!!
Omdat Peggy vanuit het hotel niet op de blog kan, heeft ze mij gevraagd om kort verslag uit te brengen (wat een moderne meter al niet moet kunnen, hé ;-) Hier gaan we dan...
Gisteren zijn we goed op tijd in de luchthaven aangekomen. Het was wel even spannend toen bleek dat de bagage beperkt was tot 2 stuks per persoon... Daar stonden we dan, met maar liefst 18 koffers en zakken, terwijl er eigenlijk maar 6 mee mochten...
Peggy, Paul en Sébastien zijn goed en wel in Addis geraakt en jawel: deze namiddag hebben ze -eindelijk- hun Thereza in hun armen gesloten!!!
Omdat Peggy vanuit het hotel niet op de blog kan, heeft ze mij gevraagd om kort verslag uit te brengen (wat een moderne meter al niet moet kunnen, hé ;-) Hier gaan we dan...
Gisteren zijn we goed op tijd in de luchthaven aangekomen. Het was wel even spannend toen bleek dat de bagage beperkt was tot 2 stuks per persoon... Daar stonden we dan, met maar liefst 18 koffers en zakken, terwijl er eigenlijk maar 6 mee mochten...
Gelukkig was er een oplossing: de intape-dienst! Door 't een en 't ander van de ene zak in de andere te proppen en de rest van de zakken per 2 te laten samen binden, zijn we erin geslaagd 18 zakken te reduceren tot zes... :-)
Vanmorgen zijn Peggy, Paul en Seb dan met al die bagage in het hotel geraakt, na een autorit 'op zijn Afrikaans'.
En dan, deze namiddag, was het eindelijk zover - dit zijn de woorden van Peggy:
Alles verloopt prima. Thereza is heel aanhankelijk en heeft een hele mooie lach. Ze is veel mooier dan op foto, en echt wel een meisje ondanks haar kort geschoren haar. Thereza lacht werkelijk de hele tijd. Paul heeft haar in het weeshuis het eerst gepakt, wat een knuffelmie zeg! Nadien bij mij, het was werkelijk een ongelooflijke ervaring hoe ze zich onmiddellijk volledig gaf. En de hele tijd een smile van hier tot ginder. Ook haar ogen straalden volop.
Ze heeft ons in het weeshuis rondgeleid, heeft van iedereen afscheid genomen maar nog steeds met die stralende glimlach. Dan gingen we richting busje, ik heb aan Bruk gevraagd om een foto met haar verzorgster te maken, en dat was het enige pijnlijke moment, dat meisje was heel verdrietig en dat was dan ook het enige moment dat Thereza's glimlach verdween.
In het hotel heeft ze eerst wat gekleurd - dat doet ze dus werkelijk perfect, Seb kleurt nu nog niet zo goed - nadien is ze in bad gegaan en dat was werkelijk een prachtmoment. Paul zat aan de rand van het bad en goot water over haar wat haar constant deed schaterlachen. Ik heb haar kleertjes laten kiezen en ja hoor, tot mama's grote vreugde koos ze voor een roze outfit!
Ze is helemaal niet angstig, voelt zich net zo goed bij mij als bij Paul op haar gemak. Ook met Seb klikt het, maar die heeft wel de hele namiddag liggen slapen. Hij was werkelijk uitgeput maar heeft zich in de voormiddag wel heel flink gedragen. Hij was ook heel ontroerd in het weeshuis.
Kortom, we zijn allemaal zeer gelukkig. Communiceren is natuurlijk niet makkelijk maar het lukt wel, met gebaren komen we al heel ver. 'Ja' (veronderstel dat het eerder 'yeah' is) en 'no' zegt ze, mama en papa ook, Sebastien is nog wat moeilijk. Ze kan tellen tot 10 in het Engels."
Zo, fantastisch, niet? ...
Ondertussen krijg ik via Seb, die aan het chatten is met Marieke, het bericht dat Thereza gaat slapen. (het is nu 19.40 u, ginder dus 20.40 u...) Het zal voor deze kleine schat ongetwijfeld ook een emotionele dag geweest zijn. Slaapwel, lieve meid!
Meterke Sabine,
verslaggeefster-voor-een-week
Vanmorgen zijn Peggy, Paul en Seb dan met al die bagage in het hotel geraakt, na een autorit 'op zijn Afrikaans'.
En dan, deze namiddag, was het eindelijk zover - dit zijn de woorden van Peggy:
Alles verloopt prima. Thereza is heel aanhankelijk en heeft een hele mooie lach. Ze is veel mooier dan op foto, en echt wel een meisje ondanks haar kort geschoren haar. Thereza lacht werkelijk de hele tijd. Paul heeft haar in het weeshuis het eerst gepakt, wat een knuffelmie zeg! Nadien bij mij, het was werkelijk een ongelooflijke ervaring hoe ze zich onmiddellijk volledig gaf. En de hele tijd een smile van hier tot ginder. Ook haar ogen straalden volop.
Ze heeft ons in het weeshuis rondgeleid, heeft van iedereen afscheid genomen maar nog steeds met die stralende glimlach. Dan gingen we richting busje, ik heb aan Bruk gevraagd om een foto met haar verzorgster te maken, en dat was het enige pijnlijke moment, dat meisje was heel verdrietig en dat was dan ook het enige moment dat Thereza's glimlach verdween.
In het hotel heeft ze eerst wat gekleurd - dat doet ze dus werkelijk perfect, Seb kleurt nu nog niet zo goed - nadien is ze in bad gegaan en dat was werkelijk een prachtmoment. Paul zat aan de rand van het bad en goot water over haar wat haar constant deed schaterlachen. Ik heb haar kleertjes laten kiezen en ja hoor, tot mama's grote vreugde koos ze voor een roze outfit!
Ze is helemaal niet angstig, voelt zich net zo goed bij mij als bij Paul op haar gemak. Ook met Seb klikt het, maar die heeft wel de hele namiddag liggen slapen. Hij was werkelijk uitgeput maar heeft zich in de voormiddag wel heel flink gedragen. Hij was ook heel ontroerd in het weeshuis.
Kortom, we zijn allemaal zeer gelukkig. Communiceren is natuurlijk niet makkelijk maar het lukt wel, met gebaren komen we al heel ver. 'Ja' (veronderstel dat het eerder 'yeah' is) en 'no' zegt ze, mama en papa ook, Sebastien is nog wat moeilijk. Ze kan tellen tot 10 in het Engels."
Zo, fantastisch, niet? ...
Ondertussen krijg ik via Seb, die aan het chatten is met Marieke, het bericht dat Thereza gaat slapen. (het is nu 19.40 u, ginder dus 20.40 u...) Het zal voor deze kleine schat ongetwijfeld ook een emotionele dag geweest zijn. Slaapwel, lieve meid!
Meterke Sabine,
verslaggeefster-voor-een-week
