1e gesprek met de maatschappelijk assistente

Vandaag ons eerste gesprek met de maatschappelijk assistente, Karin David.

Het was een aangename babbel, ze is wel sympathiek. Het gesprek verliep vrij ontspannen, maar wat besluiten ze nu uit wat we gezegd hebben? Daar heb ik echt geen idee van.

Het ging nogal lang over onze huidige gezinssituatie. Dat we al een 'nieuw samengesteld gezin' zijn, is blijkbaar een serieuze risicofactor. Jeroen is al een beetje benadeeld, doordat hij vooral bij zijn mama woont, dus het nieuwe kindje vormt een extra bedreiging. We hebben daar heel open over gepraat, niet verborgen dat hij angstig is.
Dan het feit dat Sébastien ook al een 'emotioneel rugzakje' te dragen heeft (zijn vader heeft zelfmoord gepleegd toen hij 4 was). Het zou kunnen dat de aanwezigheid van een adoptiekind bij hem in de puberteit ook extra gevoelens losmaakt, omdat hij eigenlijk net als het adoptiekind door een ouder verlaten werd.
Het besluit was zo'n beetje: jullie hebben al 2 kinderen, jullie zijn nu weer gelukkig, jullie hebben nu een eerder goed leven, waarom willen jullie dat in gevaar brengen en het moeilijker maken door een kindje te adopteren? Dit was voor mij gelukkig geen nieuwe gedachte, ik had daar zelf ook al bij stilgestaan, dus ik was van deze opmerking niet echt ondersteboven. Ik heb gewoon eerlijk geantwoord wat ik dacht: altijd onze goesting doen en een rustig leventje leiden, geeft ons blijkbaar geen voldoening...

Ze peilde ook naar het feit of we, bij problemen met de opvoelding van het adoptiekindje, gemakkelijk beroep zouden doen op externe hulp. Ik had al gelezen dat ze daar belang aan hechten. Daar hadden we dus een streepje voor, vermits zowel ik met Sébastien als Paul met Jeroen ooit beroep gedaan hebben op een psycholoog.

Ik kan echt niet zeggen wat ik er moet van denken. Ik ben niet echt zenuwachtig geworden of zo, we hebben zo eerlijk en spontaan mogelijk geantwoord, meer kan je tenslotte niet doen. Ik vind het wel jammer dat onze motivatie zo in twijfel wordt getrokken. Ik hoop dat het eerder preventief is 'Weet waaraan jullie beginnen, welke extra moeilijkheden jullie gezinssituatie kan meebrengen bij het opvoeden van een adoptiekind', en niet veroordelend 'in jullie situatie kan een adoptiekind nooit gelukkig opgroeien'.

Volgende donderdag moeten we naar de psycholoog, daar word ik nu wel banger voor. Ik verwacht dat die veel subtieler gaat ingaan op onze 'problemen', en dat we daardoor minder spontaan gaan kunnen antwoorden.

We zien wel, ik laat het voorlopig allemaal wat over mij komen.