Uit 'Een nieuwe wereld voor Valary' van Inge Legrand (2006, The House of Books, Antwerpen/Vianen)
'Geregeld vertellen mensen mij dat ze adoptie overwogen, maar dat het moeten doorlopen van de hele procedure hen weerhield. Sommigen zijn bang dat ze niet perfect bevonden worden door de psychologen van de welzijnscentra. Maar je moet helemaal niet perfect zijn, geen enkele ouder is dat! Geen enkele psycholoog zal dat dan ook eisen. De kunst bestaat erin je fouten te zien, je eigen aandeel te herkennen en toe te geven dat je, naast je kwaliteiten, enkele punten hebt waar je aan moet werken. Daar echt iets mee doen, dat helpt.
Aan hen, en aan alle mensen die met adoptie bezig zijn, zeg ik: ga ervoor en hou vol.'
Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten...
'Geregeld vertellen mensen mij dat ze adoptie overwogen, maar dat het moeten doorlopen van de hele procedure hen weerhield. Sommigen zijn bang dat ze niet perfect bevonden worden door de psychologen van de welzijnscentra. Maar je moet helemaal niet perfect zijn, geen enkele ouder is dat! Geen enkele psycholoog zal dat dan ook eisen. De kunst bestaat erin je fouten te zien, je eigen aandeel te herkennen en toe te geven dat je, naast je kwaliteiten, enkele punten hebt waar je aan moet werken. Daar echt iets mee doen, dat helpt.
Aan hen, en aan alle mensen die met adoptie bezig zijn, zeg ik: ga ervoor en hou vol.'
Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten...
3 opmerkingen:
Hoi,
Had gisteren het boek gekocht en vandaag is het al uitgelezen. Moest lachen met de passage over haar Belgische advokaat. Wij hadden namelijk dezelfde en ze kon hem niet treffender omschrijven ;o)
Groetjes
Tanne&Co
www.vanviernaarvijf.blogspot.com
Ik wil het lezen!!! Breng je het eens voor me mee, op onze volgende huppelafspraak of zo?
Sx
hello paul en Peggy,
gelijk hebben jullie, na het doorlopen van de 4 (moeilijke) gesprekken heb je toch wel een beter inzicht in je eigen mogelijkheden, en de punten waar je nog moet aan werken.
Soms zijn die psygologen wel rare snuiters, en hier hebben mensen het toch wel moeilijk mee.
Maar zeker en vast, we mogen ons niet laten beïnvloeden door deze mensen, tenslotte voeren zij ook maar hun taak. Dus recht op je doel af, de kindjes verdienen goede ouders en dat willen we toch allemaal zijn.
Jammer wel dat zo'n procedure zo lang duurt.... wij schreven ons bij kind en gezin in, in mei 2006, wij zullen pas in september 2007 een definitief (positief)vonnis krijgen, dit is toch bijna handerhalf jaar. Dan pas begint je echte wachttijd te lopen, +/- 2 jaar.
Misschien moet er aan de werking van de CAW wat gebeuren, qua timing tenslotte volgen ze op dit moment niet de wettelijke termijnen.
Lang verhaal, sorry hoor. 't Is zeker geen kritiek of een ontgoocheling, maar enkele vaststellingen.
PS dat boek gaan we zeker eens lezen, bedankt voor de tip.
Een reactie posten