Wij hebben er een jaar geleden heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Het idee sluimerde al jaren in mij, ik heb er met Paul over gesproken, heb me gedocumenteerd over de procedure, en samen besloten we ervoor te gaan. We wisten waarschijnlijk niet 100% waaraan we begonnen, je kan je op voorhand niet inbeelden hoe je op bepaalde situaties gaat reageren, het duurt uiteindelijk allemaal wel langer dan je denkt, maar toch: je weet dat je deze procedure moet doorlopen, en wil je dat niet, tja, dan kan je niet adopteren.
En hiep hiep hoera voor het internet: je kan honderden adoptieverhalen op het net vinden, je vindt op verschillende websites de volledige Belgische procedure in het lang en in het breed, alle adoptiebureaus hebben hun site... Als je je ogen en oren openhoudt kan je je niet onwetend in het avontuur storten.
De echte lijdensweg speelt zich in Ethiopië af, in het weeshuis... En de kindjes daar hebben dan nog geluk: vroeg of laat worden ze geadopteerd. Nog erger is het voor de kindjes die het weeshuis niet halen, die op straat sterven, de meisjes die in de prostitutie terecht komen, de jongens in de criminaliteit. Wij hebben een keuze gemaakt, zij hebben geen keuze.
Tot zover mijn preek... Nee, nee, alle gekheid op een stokje, dit is voor alle vrienden en familie die zich zorgen om ons maken: wij voelen ons zeer gelukkig en zijn zeer blij dat we de stap gezet hebben! En we zijn bereid om alle lastige momenten erbij te nemen. Trouwens, we hebben gedurende deze procedure ook al veel gelachen.
Ik zag vandaag foto's van adoptieouders die deze morgen met hun kindje teruggekomen zijn uit Ethiopië... prachtig. De beelden spreken voor zich.
Andere beelden nu: de loodgieters zijn bezig in ons huis. Wat een buizengedoe zeg! Ik heb er alle vertrouwen in dat er geen electriciteit door de waterbuizen en water door de electriciteitsbuizen gaat lopen...
de keuken
de garage lijkt wel het zenuwcentrum
De living. Merk op: broer heeft zelfs al de stopcontacten afgewerkt!
3 opmerkingen:
Hallo,
Het lijkt mij bij jullie eerder een leidingenweg dan een lijdensweg. Veel sterkte nog met de verbouwingen!
Er zijn inderdaad veel reacties die uit onwetenheid komen. Dat is ook normaal. Ik heb ook het gevoel dat wij tijdens heel deze procedure enorm veranderd zijn en ook anders tegen adoptie zijn gaan aankijken. Ik ben enorm blij dat wij deze weg gekozen heeft. Het heeft mij ook enorm 'rijk' gemaakt. Moest iedereen het even goed hebben zou adoptie op zich niet eens moeten bestaan. Dat zou natuurlijk jammer zijn voor ons, maar het gaat hier niet in de eerste plaats om ons hé!
Salut! Hou jullie goed!
Inderdaad, het is soms een lijdensweg. De procedure, de onzekerheid.. En als je dat alles doorstaan hebt het lange wachten op het oh-zo-welkome-kind. (Dat dat laatste zo zwaar ging zijn had ik eerlijkgezegd wat onderschat). Maar op het einde van de rit krijgen we een ongelofelijk cadeau hé.
Succes nog verder
Tania&Co
Ach laat het niet aan je hart komen, jullie weten waar je aan begonnen bent en waarom.Wij zijn ook bezig met adoptie via ROH voor een schatje uit Ethiopia en staan sinds november op de wachtlijst. De reacties die je van mensen krijgt zijn zo uitlopend! Er zijn mensen die ons al heilig hebben verklaard en ook mensen die ons crimineel hebben verklaard omdat ze vinden dat adoptie een legale manier van mensenhandel vinden! tja ieder zijn gedacht natuurlijk!
Het belangrijkste is dat jullie weten waar je bezig met bent en het geluk komt vanzelf!
lieve groetjes van Vicky & Stefan
Een reactie posten