Weinig te melden van het adoptiefront...
Tijd voor bezinning dus.
Vorig weekend zat ik wat te lezen in de zetel en overviel me een gevoel dat ik eigenlijk in heel mijn leven niet meer verwacht had. Ik kreeg hetzelfde 'thuisgevoel' als wat ik vroeger bij mijn ouders had. Dit is de eerste keer sinds ik het ouderlijk nest verlaten heb; ik ben sindsdien wel 9 keer verhuisd (studentenkoten en 1x gewoon 1 verdieping lager gaan wonen meegeteld).
Ik kan dat gevoel moeilijk in woorden uitdrukken, ik kan het alleen 'voelen'. Wel herinner ik me dat ik me ooit afgevraagd heb wanneer ik dat gevoel nu eens in 'mijn eigen huis' zou krijgen. Dat was toen we tijdens mijn eerste huwelijk al een tijdje van ons appartement naar ons huis in Ekeren verhuisd waren. Ik heb er nadien nooit meer bij stilgestaan, ik vermoed dat ik dacht dat het onmogelijk was om hetzelfde te voelen als bij mama en papa. Nu overviel me - geheel vanuit het niets en totaal onverwacht - toch die zalige en vooral geruststellende gewaarwording.
Ik heb een zeer gelukkige jeugd met een warme thuis gehad. Ik ga ervan uit dat ik nu mijn eindstation bereikt heb, en dat alle andere woningen noodzakelijke tussenstops waren om hier te geraken. En nu samen met Paul zelf een warm nest te creëren voor onze kinderen.
Abonneren op:
Reacties posten (Atom)
4 opmerkingen:
en ik ben er zeker van dat de kindjes die bij jullie mogen opgroeien, zullen genieten van een zeer warm nest.
Dat klinkt als een warm nest dat helemaal klaar is voor de ontvangst van nieuwe gezinsleden!! ;-)
En dat gevoel van een warm nest te kunnen overbrengen op jullie kinderen nu, en de kinderen die nog gaan komen!!!!!
Wens jullie nog veel geluk.
oma els
NESTWARMTE
Zalig gewoon, begin er ook meer en meer van te genieten.
Niet zo lang meer en jullie kunnen dit gevoel delen met een zusje
Een reactie posten