Geduld...

Vandaag bericht gekregen van RoH: ons dossier is terug van de vertaalster, moet nu nog naar de ambassade voor allerlei stempels, ze kunnen niet goed inschatten hoe lang dat gaat duren, ze denken nu dat ons dossier half december naar Ethiopië kan vertrekken. We zullen er dan maar van uit gaan dat het uiteindelijk januari wordt eer het in Bruks handen zal zijn.

Ik vernam ook dat ze bij RoH op zoek zijn naar ouders voor een jongetje van 5... ze zouden er geen ouders voor vinden...dan krijg ik dus wel een heel klein beetje schuldgevoel. Maar neen, we hebben bij de intake definitief beslist dat we het bij ons eerste gedacht gingen houden: een meisje dus. Sorry, lief klein Ethiopisch jongetje, iedereen hier in huis is ingesteld op een meisje en 't is moeilijk om dat nu nog te veranderen. Ik zou niet veel nodig hebben om me te overtuigen, maar mijn jongens hier in huis willen echt wel een meisje. Sébastien is er altijd van uit gegaan dat er nog een zusje moest zijn (zusje Charlotte is bij de geboorte gestorven), en voor Jeroen blijkt de komst van een zus minder 'bedreigend' te zijn dan een broer.
Terwijl ik dit schrijf, voel ik de twijfel nog meer toenemen.
Het is heel raar, al mijn hele leven verlang ik naar een dochter, nu heb ik het voorrecht van vooraf te kunnen kiezen, en nu zou ik weer niet veel nodig hebben om toch het lot te laten beslissen. Dat komt waarschijnlijk doordat ik bij mijn eerste zwangerschap ook al hoopte op een meisje, uiteindelijk Sébastien kreeg en ook met hem het opperste moederschapsgevoel en -geluk beleefd heb en nog steeds beleef! Al kan ik hem soms ook achter het behang plakken. O ja, dat kan hier niet, alles is geschilderd.

We zullen ons maar bij ons oorspronkelijke idee houden. Hoofdstuk afgesloten...