Wat is er met die 100 kg bagage gebeurd?

Ik heb nog niet verteld wat er nu met die 100 kg bagage die we niet weer mee naar België gebracht hebben, gebeurd is.

We hadden 2 contactpersonen in Addis. Halima bracht ons bij Lubaba Jemal.

In mijn ogen zijn het vrouwen als zij die Afrika kunnen redden. Haar uitgangspunt is de vrouwen in de sloppenwijken op te leiden zodat ze zelf in hun onderhoud kunnen voorzien. Dus enerzijds geeft ze onderwijs aan de straatkinderen en de kinderen die van thuis uit niet in de mogelijkheid zijn om naar school te gaan, anderzijds leidt ze ook de moeders op. Ze maakt ook kunstwerkjes met zaken die ze in de natuur vindt en verkoopt die om inkomsten te hebben. Ze leert dat ook aan die moeders. Ze wordt gesteund door de ambassadeur van Iran. Vroeger kocht die elke maand een paar schapen, zodat ze het vlees kon verdelen onder de gezinnen, maar zij heeft hem gevraagd dit niet meer te doen omdat ze daar dan afhankelijk van worden. In de plaats heeft ze hem gevraagd 20 naaimachines te kopen, zodat ze die vrouwen kan leren kleren maken. Eens ze het allemaal kunnen, gaat de ambassadeur nog naaimachines kopen zodat elke vrouw van thuis uit kan kleren maken.
Ze gaat hen ook leren groenten kweken op een stukje grond dat ze nog liggen heeft. Ze is heel gedreven en wil echt dat de Ethiopische vrouwen leren zelf in hun onderhoud te voorzien.

Een deel van ons gerief hebben we dus bij haar achtergelaten.

Het andere deel vertrouwden we toe aan onze andere kennis, Mimi. Zij kent de situatie in de weeshuizen in Addis beter dan wij en zal de kleren brengen waar ze het meest nodig zijn.


Ondertussen kent ons meisje sinds gisteren af en toe momenten van verdriet. Dan is ze heel stilletjes en reageert nergens meer op. Ik ga ervan uit dat haar rouwproces gestart is. Ook daar moeten we door. Gelukkig gaat het na een tijdje over en trakteert ze ons dan weer op haar enthousiaste lach.