in memoriam: Rietje (1994-2007)

Afgelopen nacht is ons Rietje gestorven.

Rietje was een perzikkopdwergpapegaai en was al meer dan 13 jaar een constante in mijn leven, het doet dus wel raar dat hij er niet meer is. Ook al was hij - naar perzikkopdwergpapegaaiennormen - stokoud, toch stemt zijn heengaan Sébastien en mij droevig.

Bart (Sébastiens vader) en ik kochten hem op de Antwerpse vogelmarkt toen daar nog vogels mochten verkocht worden. Het was 1 mei 1994 - een socialistisch getinte vogel dus. In het naar huis wandelen liepen we zelfs langs de 1 mei-stoet.

We hielden allebei van dieren, maar mochten op het appartement geen huisdieren houden, dus werd het een vogel - dat was toch iets minder huisdier dan een hond of een kat. We doopten hem Aristoteles, we waren niet zo lang voor de aankoop in Thessaloniki geweest en daar staat een standbeeld van deze historische figuur. We vonden dat dat bij zo'n mooie vogel wel paste. Het bekte echter niet zo makkelijk en dus kortten we het af tot Rietje.

Tot mijn verbazing hadden we al snel een (h)echte band met dat beestje.

Hij reageerde op zijn naam, heette ons enthousiast welkom als we thuis kwamen, en at mee de kruimels van tafel - een kruimeldief dus. Je zou hem het best kunnen omschrijven als 'semi-tam'. Hij vloog af en toe vrij rond, maar kwam enkel op mijn schouder zitten en kusjes geven, ik kon hem niet op mijn hand pakken.

Vanaf vrijdag werd het duidelijk dat hij op zijn laatste pootjes liep. Gisteren heeft hij de hele dag doorgebracht in het 'Pirates of the Caribbean'-dekentje van Sébastien, hij kon nog nauwelijks op zijn stokje blijven zitten. En in dit dekentje heb ik hem dan 's avonds in zijn kooi gelegd en is hij ingeslapen...

dossier vertrokken

We kregen daarnet een mail van Ray of Hope: ons dossier is reeds vertrokken naar Ethiopië maar in de feestdagengekte waren ze ons vergeten te verwittigen... Vinden we niet erg, het belangrijkste is dat het weg is.
Dus nu kunnen we echt een toewijzing krijgen... als het dossier ginder aankomt tenminste, want het blijft natuurlijk Afrika...

welkom 2008!

en we hebben het jaar goed ingezet, kijk maar mee!

het lang voorbereide optreden

dikke vrienden

afscheid van 2007

Vrijdagavond zijn we naar een optreden van Stash geweest ten voordele van een project in Ethiopië: Caprioolkinderen. In dit project worden de 'rioolkinderen' van Addis Abeba omgetraind naar 'CAPrioolkinderen': ze krijgen een opleiding in circusacts om hun zelfbeeld weer op te krikken, daarnaast leren ze in een eerste fase lezen, schrijven en rekenen, en in een volgende fase krijgen ze een opleiding in hout- en metaalbewerking. Nadien helpt de organisatie hen om werk te zoeken. Meer info vind je op de website www.caprioolkinderen.be.

Er werden ook beelden getoond van de kinderen in de straten van Addis, en dan bekruipt me wel even het gevoel 'Ik wil ons meisje gaan halen!'. Gelukkig kan ik vrij goed relativeren. Deze adoptieprocedure heeft me wel degelijk geleerd geduld te hebben!

2007 loopt op zijn laatste benen...

De realisatie van het jaar zie je hierboven afgebeeld. Ondertussen gevoegd, met deftige brievenbus én naamplaatje toe.

Het voelt zeer goed aan, ik hoop dat we in 2008 op hetzelfde positieve elan kunnen verder drijven.

Aan ieder van jullie wensen wij een gelukkig en gezond 2008 toe!

wachtlijst

Het was een tijdje geleden dat ik naar de wachtlijst gaan kijken was, en nu merkte ik toch een wijziging op. Momenteel staan we op 82 algemeen, en op 3 met onze voorkeur. Iemand die voor ons stond, heeft wel zijn profiel aangepast: vroeger stonden ze erop met voorkeur 4-5 en nu 4-6. Voor die wijziging stonden wij eigenlijk op 1 voor een meisje van 6, nu dus weer op 2. Niet dat ik daar echt van wakker lig, maar ik begrijp nu wel beter de mail die Ray of Hope een paar weken geleden rondstuurde, dat ze het niet zo heel erg fijn vonden als mensen na intake hun voorkeur nog veranderen.

Kerst is achter de rug, op naar nieuwjaar! We hadden echt een fijne kerst, kerstavond bij ons mama met broer en schoonzus, kerstdag bij vrienden - gewoon plezant en ontspannend, zo moet dat zijn!

Oudejaarsavond brengen we door aan zee met vrienden en ons mama, ook daar kijken we nu al naar uit... niet in het minst omdat onze mannen een volledig afgewerkt optreden aan het voorbereiden zijn! Sabine en ik houden ons hart al vast.

Ik begin stilaan te fantaseren... toen we naar ons mama reden op kerstavond begon ik na te denken... we zullen 3 kinderen hebben, als die allemaal trouwen en ook kindjes krijgen... dan is ons huis wel te klein om bij ons kerstavond te vieren! Paul had al een oplossing: dan doen we dat gewoon ook aan zee. Het zou natuurlijk ook kunnen dat ze helemaal niet trouwen en geen kindjes krijgen, is ook goed natuurlijk.
En als we met onze vrienden op kerstdag samen zaten - zij hebben een toewijzing en zullen waarschijnlijk in februari afreizen - kunnen we het ook niet nalaten te bespreken hoe we dat dan gaan doen als we volgend jaar samen zitten. We hebben nl. tamelijk drukke kinderen en daar nog 2 wildebrassen bij...

nog 2 jaar wachten...

...en mijn leven kan beginnen, althans volgens het spreekwoord 'het leven begint met 40'. Ik heb anders de indruk dat het mijne al serieus op tempo is!

Mijn verjaardagsweekend was een voortzetting van woensdag: vrijdagavond ben ik met Sabine Ethiopisch gaan eten in Kokob in Brussel. Even wennen toch, met de handen eten. Wel lekker, al werd ik de injerra (voor de niet ingewijden: soort pannenkoek, waarmee je je groenten en vlees moet 'pakken', smaakt wat zurig) beu voor ik de rest van het eten beu was. Dan maar verder gegeten met de lepel die toch bij het slaatje geleverd was. Zeker voor herhaling vatbaar, volgende keer nemen we onze mannen mee. Benieuwd hoe Jan zich dan gaat verkleden...

Zaterdag samen met de kinderen een kerstboom gaan kopen (snap nog niet goed hoe ik die uit mijn auto heb gekregen en binnen gedragen). Terwijl Seb en ik de boom 's avonds versierden, keek Jeroen boven naar het voetbal, en hij zag zijn favoriete Dender in de blessuretijd met de overwinning gaan lopen! De sfeer kon hier niet meer stuk.

Zondagochtend zorgden Jeroen en Sébastien voor ontbijt op bed. Toen we wakker werken, kreeg ik van Paul direct de boodschap dat ik nog niet mocht opstaan... Mijn reactie (typisch vrouwelijk zeker): maar ik wil geen ontbijt op bed, dat is niet handig, ik zit dan niet makkelijk. Maar toch direct de tegenwoordigheid van geest gehad 'maar dat moet je tegen de kindjes niet zeggen, laat ze maar komen!' Er werden zelfs bloemetjes geserveerd! En het werkte positief op de eetlust van Sébastien: die at 3 croissants na elkaar op (normaal eet hij er 1).

's Middags gezellig eten bij mama, samen met broer en schoonzus. Altijd plezant en ontspannend. 't Was al snel weer avond.

En stilaan begin ik dan te beseffen dat dit allemaal voor het laatst met ons vieren is: volgend jaar is er ook nog een meisje om mee te vieren met ons vijven!

Een zalig dagje...

Gisteren stond in mijn agenda: 'Ladies in advertising day' met Sabine. In maart of april vroeg Sabine me om 5 december vrij te houden: dan ging de 'Ladies in advertising day' door: een evenement voor vrouwen die in de reclamewereld werken, een soort van beurs van reclamebureaus. Alle vrouwelijke 'reclamemensen' moesten een vriendin meenemen die niets met de reclamewereld te maken had. We keken er alle twee enorm naar uit: een dagje samen weg, de mannen moesten maar voor de kindjes zorgen en wij gingen genieten van allerlei cadeautjes, want in de reclamewereld kan het toch allemaal niet groot, mooi, veel... genoeg zijn.

Om 9.45u moest ik op de Gentsesteenweg zijn, daar ging Sabine me oppikken en dan zouden we samen naar Gent rijden.
Het was nog niet ten volle 9.40u toen ik al op post was, sms-je naar Sabine 'ik sta hier al'... Zie ik daar plots Paul passeren... Tiens, tiens, wat is hier aan de hand? Even later arriveert Sabine, hup de auto in, joepiejee, we gaan er samen eens een dagje van genieten... Toen ze aan het kruispunt niet voorsorteerde richting autostrade voelde ik 'nattigheid'. We reden richting 'Adelante', een wellnesscentrum waar we al een paar keer samen naartoe geweest zijn. Daar zat Paul op ons te wachten... tot daar deel 1 van de verrassing, dit kon ik nog verwerken. Maar dan... Sabine deed de koffer van haar auto open en wie komt daaruit te voorschijn? Sinterklaas! Daar begon mijn dagje ontspanning op gepaste wijze met een gigantische lachbui! Dit was pas een verrassing! Ik kwam niet meer bij, in jaren niet meer zo hartelijk gelachen. Jan kan zo goed zijn rol volhouden... Buik en rug deden er pijn van, maar niet getreurd: na een uitgebreid ontbijtbuffet werden we eerst over het hele lichaam ingesmeerd met een Marokkaanse olie, nadien een zalige gelaatsverzorging, inclusief massage, en dan de niet te evenaren hotstone-rugmassage... een meer ontspannen gevoel dan na al deze verwennerij heb ik nog nooit bereikt.

Na een lekkere lunch konden we nog nagenieten in het paviljoen met sauna, bubbelbad, hammam, zonnebank, ontspanningsruimte. Bij een pannenkoek met koffie sloten we dit dagje verwennerij rustig keuvelend af...

Bedankt, Paul, Jan en Sabine voor deze heerlijke verrassing. Ik voel me echt een bevoorrecht persoon en ben enorm dankbaar voor zo'n goede vrienden. Ik zal altijd met een zalige glimlach op mijn lippen aan mijn 38e verjaardag terugdenken!

Ter info: de 'Ladies in advertising day' is een totaalproduct van Sabines fantasie, ontworpen om ervoor te zorgen dat ik een hele dag reserveerde... maar misschien wel een idee voor reclamevoerend Vlaanderen!