dipje

Vanavond overvalt me een klein dipje.

Ten eerste begin ik nu toch echt wel te verlangen naar het verlossende telefoontje. Het wordt tijd dat ik een einde zie komen aan het wachten, dat het allemaal wat concreter wordt. Dit gevoel wordt nog versterkt door het feit dat voor 3 koppels die reeds een toewijzing hebben, al 2x hun court date uitgesteld is. Besluit: ook al heb je een toewijzing, dan nog is de tijd dat je nog moet wachten niet helemaal afgebakend...

Ten tweede heb ik opvoedingstwijfels. Over het algemeen vind ik mama zijn een fijne bezigheid, maar soms is opvoeder zijn toch een serieuze opgave. En dan komen de twijfels natuurlijk: ga ik 3 kinderen wel aankunnen? Ga ik wel de nodige rust kunnen uitstralen voor zo'n meisje met een extra zwaar rugzakje?
Onze kinderen zijn in de leeftijd gekomen dat ze niets meer zonder discussie aannemen. En dat is zeer vermoeiend, zeker na een drukke werkdag en aansluitend het geren naar huis om me vol overgave op het koken en andere huishoudelijke taken te storten.
Vooral tegenover Sébastien heb ik constant het gevoel dat ik me moet verweren. Hij stelt elke regel in vraag, heeft een opmerking bij alles wat je zegt en is bij momenten ronduit onbeleefd. Ik probeer hier steeds rustig op te reageren, maar dat kost me geweldig veel inspanning (ik heb, net als hij, een nogal temperamentvol karakter) - wat me na de discussie met een leeggezogen gevoel achterlaat. Ofwel barst ik ook eens uit, wat me bovenop het leeggezogen gevoel ook nog met schuldgevoelens opzadelt.

Ochotte toch, hoor mij nu. Ook deel van mijn karakter: het moet er allemaal eens 'af', maar nadien zie ik het volop weer zitten.

Gelukkig heb ik steeds mijn vrije woensdag, dat helpt echt om even tot rust te komen.

Georgië

Leuk nieuws! Ben opnieuw in contact met mijn studiegenote Sandra Roelofs, de huidige presidentsvrouw van Georgië. Wij hebben samen 4 jaar in Brussel gestudeerd, de laatste keer dat we elkaar zagen was in 2001 in Cadzand.

Zij heeft een liefdadigheidsorganisatie 'SOCO', waarvan ik de doelstellingen hieronder letterlijk overneem:
'Material assistance (renovation, medical equipment, disposables) to the delivery homes;
Multi-children families support;
Information to pregnant women and general public on reproductive health;
Promotion of Healthy Lifestyle and early prevention of oncological diseases of the reproductive system;
Education and training of medical personnel in reproductive health (radiologists, neonatologists, midwives);
Supporting the mobile team of UNFPA (medical staff, material assistance). '

Voor wie er meer wil over weten: http://soco.ge/index.html

geen adoptienieuws...

Heb naar ROH gebeld: 'er worden toewijzingen verwacht einde januari'.We zullen er dan maar februari van maken zeker.
Het geduld van een aantal andere wachtenden wordt extra op de proef gesteld: zij hadden normaal court date (de gerechtszitting in Ethiopië waarop de adoptie officieel wordt) afgelopen vrijdag, maar het is uitgesteld tot de 25e. Korroge allemaal!

Voor wie afgelopen week de reportage over de Bulgaarse kinderen gemist heeft:
http://video.google.com/videoplay?docid=-9176914173325307126
Het is niet voor gevoelige zielen... Bulgarije is lid van de EU! Je zou nu toch durven denken dat dit niet meer mogelijk is, de weeshuistoestanden in Roemenië zijn bijna 20 jaar geleden en dit lijkt er toch heel sterk op. Ach, er is zo veel wat we niet weten, tenzij er een journalist is die een budget krijgt om er een reportage van te maken...

Als je wat verder gaat zoeken en lezen en er dieper over nadenkt, blijkt er voor dit soort problemen jammer genoeg geen definitieve oplossing te zijn. Overal ter wereld zijn er tehuizen waar kinderen zomaar achtergelaten worden, waar ze slecht of niet verzorgd worden. Af en toe komt er internationale verontwaardiging, staat er eens een land of tehuis in de belangstelling, en na een paar maanden luwt de storm en gaat alles weer door zoals tevoren... Normaal gezien ben ik optimist, maar in deze zaken zie ik niet echt een oplossing.

Voor het individuele kind dat gered wordt uit deze situaties is het echter wel belangrijk dat we blijven verontwaardigd zijn en dat er af en toe eens een Chris Dussauchoit een emotionele oproep doet! Wordt de totale wereld er niet beter van, de betrokken kinderen kunnen dan toch een menswaardiger bestaan krijgen!

Broer en zus

Deze vond ik nog tussen oude bestanden op mijn computer - heb ik ooit eens laten inscannen. Is een foto die genomen en ontwikkeld werd door mijn peter zaliger (die toevallig vandaag 91 jaar geleden geboren is). Ik vermoed dat het de 10e verjaardag van mijn broer was, 37 jaar geleden dus!

in memoriam: Rietje (1994-2007)

Afgelopen nacht is ons Rietje gestorven.

Rietje was een perzikkopdwergpapegaai en was al meer dan 13 jaar een constante in mijn leven, het doet dus wel raar dat hij er niet meer is. Ook al was hij - naar perzikkopdwergpapegaaiennormen - stokoud, toch stemt zijn heengaan Sébastien en mij droevig.

Bart (Sébastiens vader) en ik kochten hem op de Antwerpse vogelmarkt toen daar nog vogels mochten verkocht worden. Het was 1 mei 1994 - een socialistisch getinte vogel dus. In het naar huis wandelen liepen we zelfs langs de 1 mei-stoet.

We hielden allebei van dieren, maar mochten op het appartement geen huisdieren houden, dus werd het een vogel - dat was toch iets minder huisdier dan een hond of een kat. We doopten hem Aristoteles, we waren niet zo lang voor de aankoop in Thessaloniki geweest en daar staat een standbeeld van deze historische figuur. We vonden dat dat bij zo'n mooie vogel wel paste. Het bekte echter niet zo makkelijk en dus kortten we het af tot Rietje.

Tot mijn verbazing hadden we al snel een (h)echte band met dat beestje.

Hij reageerde op zijn naam, heette ons enthousiast welkom als we thuis kwamen, en at mee de kruimels van tafel - een kruimeldief dus. Je zou hem het best kunnen omschrijven als 'semi-tam'. Hij vloog af en toe vrij rond, maar kwam enkel op mijn schouder zitten en kusjes geven, ik kon hem niet op mijn hand pakken.

Vanaf vrijdag werd het duidelijk dat hij op zijn laatste pootjes liep. Gisteren heeft hij de hele dag doorgebracht in het 'Pirates of the Caribbean'-dekentje van Sébastien, hij kon nog nauwelijks op zijn stokje blijven zitten. En in dit dekentje heb ik hem dan 's avonds in zijn kooi gelegd en is hij ingeslapen...

dossier vertrokken

We kregen daarnet een mail van Ray of Hope: ons dossier is reeds vertrokken naar Ethiopië maar in de feestdagengekte waren ze ons vergeten te verwittigen... Vinden we niet erg, het belangrijkste is dat het weg is.
Dus nu kunnen we echt een toewijzing krijgen... als het dossier ginder aankomt tenminste, want het blijft natuurlijk Afrika...

welkom 2008!

en we hebben het jaar goed ingezet, kijk maar mee!

het lang voorbereide optreden

dikke vrienden