Geen nieuws...

...is in dit geval geen goed nieuws! Ik schrijf er zelfs niet graag meer over... blijkbaar zouden er eind deze maand nieuwe toewijzingen zijn, maar minder dan vorige maand. Tja, dat kan vanalles betekenen.
Hoe dan ook, we hebben het helemaal niet zelf in de hand, kunnen alleen maar afWACHTEN.
Dat we helemaal niet alleen zijn maar dat er nog heel veel mensen samen met ons wachten, kan ons toch wel een beetje troosten...

Sneeuwpret

Paasvakantie

De paasvakantie is begonnen, zowel voor mezelf als de kinderen. De eerste week ben ik thuis en is Jeroen bij ons. Dat betekent: Playstationplezier!

De paashaas bracht een pingpongtafel naar onze kelder... ook daarvan hebben zowel kindjes als mama en papa veel geniet, maar door de slechte verlichting in de kelder slaag ik er niet in daarvan duidelijke filmpjes te maken.

De paashaas komt echter niet via Ray of Hope... het is nog steeds wachten. Aan het forum voor adoptieouders te zien zijn we niet de enigen bij wie het wachten echt wel begint te wegen. Het gaat altijd zo in golven, een hele tijd niets, dan ineens een heel aantal toewijzingen waardoor je hoop groeit, en dan wordt het weer stil. Maar naar het schijnt ben je dat allemaal snel vergeten eens je je kindje in je armen kan sluiten.

10 toewijzingen...

... maar geen enkel meisje tussen 4 en 6. Verdorie toch, zo schieten we niet echt op.
Nu word ik toch wel ongeduldig. Wat ik anders nooit doe, doe ik nu toch: mijn gsm op het werk op mijn bureau leggen. Ik word tijdens mijn werk weinig op mijn gsm gebeld, hij blijft dan ook normaal gezien in mijn handtas zitten. Maar nu kan ik het mij toch niet laten hem zo dicht mogelijk te houden, zodat ik zelfs tijdens een klantengesprek even kan piepen of het toch niet ROH is die belt...

Vriendin J is ondertussen al een paar dagen thuis met haar schattig krullenbolletje... we laten hen nog even wennen aan elkaar maar ik heb al mooie foto's en heerlijk mooie verslagjes gekregen... om nog meer te verlangen naar HET moment!

Klik ook eens door naar 'vanviernaarvijf' hiernaast: er staat een schattig filmpje op van Tsion, die nu 3 weken geleden met haar adoptieouders en broer en zus in ons land aankwam. Fantastische meid!

Ik heb me trouwens een kleine camera aangeschaft, zodat we ook wat bewegende beelden kunnen maken eens het zo ver is. Een klein simpel maar handig ding dat niet veel kost, maar waarmee je toch wel wat minuten bewegend beeld van behoorlijke kwaliteit kan vastleggen. Binnenkort publiceren we alvast een paar beelden van onze baskettende jongens.

maart...

't Is maart.
De maand waarin mijn papa dit jaar 68 zou geworden zijn.
De maand waarin de lente zich, nog een beetje aarzelend, laat voelen.
De maand waarin 's morgens meer en meer vogeltjes zich van hun beste kant laten horen.
De maand van de hoop...
De maand van onze dochter...???

Vandaag werd bekend dat er toch al 1 toewijzing was, van een baby-meisje. Een waarvan we op de hoogte zijn natuurlijk, niet iedereen die adopteert 'zit' op het internet. Hopelijk de voorbode van een heel aantal!

Reisvoorbereiding 1

Donderdagavond mochten we, zoals aangekondigd, nog eens iets DOEN: op naar Berlare! De rit naar ginder ging minder vlotjes, als er een ongeluk op de E40 gebeurt in Wetteren, zitten op één, twee, drie alle wegen rond Aalst ook geblokkeerd. We waren dus te laat, gelukkig nog niet eens de laatste.

We hebben een dikke bundel gekregen met allerhande praktische informatie. Over hoe de 'matching' gebeurt, wat er na toewijzing aan procedure allemaal nog moet gebeuren, hoe de reis verloopt, welke ziekten de kindjes kunnen hebben, wat we allemaal moeten doen eens we thuis zijn, enzovoort. Best interessant, voor we het wisten was het 22.30u.

Natuurlijk konden we het ons niet laten te vragen wanneer er nu toewijzingen gaan zijn. Probleem is de laatste maanden geweest dat er in oktober en november zo veel toewijzingen waren, maar die kindjes moeten eerst ook naar hier komen voor er weer plaats is voor nieuwe kindjes en bijgevolg nieuwe toewijzingen. Klinkt logisch als uitleg. Inge verwacht begin maart nieuwe toewijzingen, maar of er daar 3 meisjes van 4-6 gaan bij zijn, daar had ze precies toch haar twijfels over... met het gevolg dat we toch wel wat teleurgesteld naar huis reden. Aan de andere kant geeft ze de indruk dat ze echt niet kan inschatten of het nu weer oudere dan wel jongere kindjes gaan zijn, dus 'voor 't zelfde geld' zijn er toch 3 grotere meisjes bij... En trouwens, er moeten er maar 2 van 6 zijn en we zijn er al bij...

En naar het schijnt komt dan nog de moeilijkste periode: wachten tot je mag afreizen... pfffff... maar dan weet je tenminste al dat je in de laatste fase zit. Ik durf nu nog niks concreets doen - kleertjes kopen, plannen voor de kamer maken, lijstjes van wat we allemaal moeten mee nemen, eigenlijk om mezelf te beschermen. Maar ik sta te trappelen om daarmee te beginnen!

YES! Actie in adoptieland

Goed nieuws in onze mailbox: we kregen een uitnodiging van ROH om naar de 1e reisvoorbereiding te gaan. Op zich leidt dit natuurlijk nog niet rechtstreeks naar een toewijzing, maar het geeft toch ergens aan dat die steeds dichterbij komt, en het belangrijkste, we kunnen nog eens iets DOEN! Naar Berlare rijden en mensen uit adoptieland ontmoeten en vragen stellen over Ethiopië en ervaringen uitwisselen en vragen wanneer er nu nog eens toewijzingen komen en foto's bekijken en informatie over Afrikaanse ziekten krijgen en en en en...