Nog even geduld

Zoals Sébastien het zegt: nog 4,5 keer slapen. Want we vertrekken zondagochtend om 6.50u, dus we moeten al om 4.50u in Zaventem zijn, die laatste nacht telt dus maar voor een halve...
We zien het allebei enorm zitten. Ik ben echt wel toe aan een weekje echte vakantie, niets zelf hoeven te plannen, gewoon maar volgen wat je aangeboden wordt, dat is waar ik het meeste naar uitkijk. Een paar tempels en mooie sites bezoeken, nadien lekker lui aan het zwembad een boek lezen en zelfs niet hoeven te denken 'Wat maak ik straks klaar om te eten?', maar gewoon mijn beentjes onder tafel schuiven... zalig!

En wie weet komt er ondertussen ook nog een langverwacht telefoontje... er zijn nog steeds geen toewijzingen geweest, dus we weten ook nog niet of we er nu bij zijn of we op de volgende 'golf' moeten wachten.

En het is oktober...

Oktober... de maand waarin - naar het schijnt - de toewijzingen weer beginnen.
De maand waarin Sébastien 11 wordt.
En de maand waarin Sébastien en ik zullen vertrekken naar Egypte!

Afgelopen week hebben we beslist dat we Sébastiens grootste wens gaan vervullen. Hij droomt er al een paar jaar van naar Egypte te gaan, hij was er zelfs voor aan het sparen. Als 'voorschot' op zijn lentefeest volgend voorjaar ga ik nu met hem tijdens de herfstvakantie een cruise op de Nijl maken. Paul heeft niet voldoende verlof om er zo'n tussendoorvakantie bij te nemen en Jeroen is totaal niet geïnteresseerd in tempels en monumenten. Als onze zus er zal zijn, wil ik zo'n reis niet meer ondernemen. Bij mij was een weekje vakantie al gepland (ik had nl. verlof 'gespaard' omdat ik dacht dat we al in 2008 naar Ethiopië zouden afreizen) - en na de enthousiaste verhalen van de meter en peter van onze zus, vond ik dat zo'n weekje cruise er wel nog bij kon... We kijken er beiden enorm naar uit!

halfweg september...

Langzaam maar zeker herneemt het 'normale' leven in ons gezin. Sébastien is het al goed gewoon in het 6e leerjaar, Jeroen weer netjes 1 week bij ons, 1 week bij zijn mama. Ik alweer 2 weken aan het werk - de Provence lijkt ver weg. Maar oktober komt dichterbij... We hopen samen met heel wat kandidaat-adoptieouders dat de toewijzingen elkaar dan snel gaan opvolgen. Zijn we er zelf nog niet bij, dan kunnen we in ieder geval een paar plaatsen naar voor schuiven op de wachtlijst.
En dan begint het plannen maken weer - of het uitstellen van plannen maken. Paul en ik willen met ons tweetjes gaan skiën als Sébastien met school op skiklassen gaat, de week van 17/1. Maar als we begin oktober eventueel een toewijzing zouden krijgen, gaan we normaal gezien in januari afreizen, dus moeten we weer wachten met plannen tot we eind oktober zijn. Je moet nl. altijd een maand of 3 rekenen tussen toewijzing en afreis. Soms gaat het iets sneller, soms duurt het iets langer maar daar kunnen we nu dus nog niet echt rekening mee houden - uiteindelijk mogen we daar ons hoofd maar over breken als we effectief een toewijzing hebben. Stiekem hoop ik dat we niet kunnen gaan skiën...

O ja, de fietsenhistoire heeft nog een vervolg gekregen. Ook mijn vriendin heeft haar fiets terug! Haar man zag, ook vlak in de buurt van waar hij gestolen is, een jonge Afrikaan op haar fiets rijden, is hem tot thuis gevolgd en heeft de politie verwittigd (we hadden vlak na de diefstal aangifte gedaan bij de politie). Ook hij beweerde de fiets gekregen te hebben van een vriend waarvan hij de naam niet kende... Maar het maakt allemaal niet veel meer uit, we hebben onze fiets terug en maken hem nu altijd met een stevig slot vast!

Nieuwe wachtlijst

De aangepaste wachtlijst is er. Er zijn wel geen toewijzingen geweest de laatste 2 maanden, maar nu is hij 'opgekuist'. We staan op 31 - nog steeds op 4 met onze voorkeur, maar we zijn wel de enigen die tot 7 jaar gaan. Op de lijst zelf staat wel nog steeds 4-6, maar in ons dossier staat 5-7. Als anderen ook hun voorkeur aangepast hebben, maar het staat niet zo op de lijst, staan we 'reëel' misschien op een andere plaats...
En er wordt meermaals geschreven/gefluisterd/gezegd dat er reeds begin oktober toewijzingen zouden zijn. Ik kan het me niet laten om te beginnen dromen. Maar hou er ook nog steeds rekening mee dat het ook nog maanden kan duren (een 'natuurlijk' afweermechanisme...)

Kennissen van ons zijn nu in Ethiopië met FIAC om hun dochter op te halen. Ontroerend als je hun wedervaren leest... en natuurlijk verlang ik er dan nog meer naar!

Terug...

... thuis en voor de kinderen terug naar school.

We hebben 2 weken zalige vakantie in Frankrijk achter de rug. Alle dagen stralende zon, rond de 30 graden, en heerlijk koele nachten, wat moet een mens meer hebben.

Ik moet pas op donderdag terug aan het werk, zit nu zalig te genieten van de rust rondom mij (ja, 2 weken echt van 's morgens tot 's avonds met mijn mannen rond mij... af en toe wil ik wel eens alleen zijn) én van de stapel strijk die hier nog ligt.

Sébastien trok deze morgen dolenthousiast naar school. Hij zit nu in het 6e leerjaar, ik kan het zelf nog niet geloven.

Jeroen begint aan zijn 2e graad van het secundair, op naar een ander gebouw voor de richting 'electriciteit-electromechanica'.

En dan op naar oktober, hopelijk komen er dan massaal toewijzingen!

Aanpassing

Afgelopen week hebben we dus de aanpassing van onze voorkeursleeftijd officieel gemaakt. En we werken nu ook met 'geboren na'... dus nu maken wij het anderen ook moeilijker! Sorry daarvoor, maar het is ons dus te doen om het leeftijdsverschil met Sébastien, en als er nu weer nog ettelijke maanden voorbijgaan voor de toewijzing, moeten we misschien nog eens veranderen. Onze voorkeur is nu dus: geboren voor 1/11/2003 (dit is dan altijd maximaal 6 jaar jonger dan Sébastien) tot maximum 7 jaar. Ik had oorspronkelijk gezegd geboren tussen 1/11/2001 en 1/11/2003, maar maximaal 7,5 jaar oud (als het kindje 8 is bij thuiskomst, vervalt mijn recht op ouderschapsverlof!). Reactie van het adoptiebureau: zou je dan toch niet beter als maximumleeftijd 7 jaar nemen, want als je maar een toewijzing krijgt in het voorjaar van 2009, zit je al aan 7,5 jaar. Laat dat aub de meest negatieve prognose zijn!

Ander nieuws: eergisteren is mijn fiets en die van mijn tennisvriendin gestolen aan de tennisclub. En dan nu het positieve: gisteravond zie ik een zwarte jongeman met mijn fiets voorbij rijden. Schrok die even toen ik begon te roepen: 'Dat is mijn fiets, ik wil mijn fiets terug, geef mijn fiets terug!' (en wie me kent, weet dat ik zeer luid kan roepen...) Gelukkig was ik niet alleen op pad (maar ik denk dat ik me, zelfs al was ik alleen geweest, niet had kunnen inhouden). Hij beweerde dat hij de fiets van iemand gekregen had, en hij kende de naam van die persoon niet... En hij was zeer bang van mij geweest omdat ik zo hard riep! Wij ook vragen naar de andere fiets natuurlijk, maar ja, hij kende die andere persoon niet... Hij was ondertussen nog aan het gsm-en, en daar horen we hem dan (in het Frans) vertellen dat iemand hem tegenhouden had en beweerde dat hij de fiets 'die hij van Jimmy gekregen had' gestolen had. Toen we opnieuw vroegen van wie hij de fiets gekregen had, bleef hij beweren dat hij hem niet kende... Enfin, ik heb mijn fiets terug, daar ben ik blij om, maar mijn vriendin nog niet dus. In ieder geval bekijken wij elke Afrikaan op een fiets in Denderleeuw zeeeeeeeer wantrouwig!
Les 1 uit dit alles: doe steeds je fiets op slot, ook al staat hij ergens waar er altijd veel volk vlakbij is. Les 2: een mens is altijd sterk geneigd zijn bezittingen met hand en tand te verdedigen. Daar ben ik bij mezelf dan toch erg van geschrokken. Door mijn roepen, stapte die jongen dus automatisch van mijn fiets, maar ik denk dat ik in staat was om hem uit zijn handen te sleuren. En hij maar zeggen 'Mais j'avais peur de vous madame, comme vous criez!'.

Stilte na de storm

Voor ons is het stil in adoptieland, al heeft het vorige week wel gestormd. Eindelijk nog eens media-aandacht voor het probleem van de lange wachttijden. Alleen was de aanleiding zeer jammer: adoptiebureau Horizon stopt ermee.

Vanuit ons standpunt bekeken valt het zo moeilijk te begrijpen dat het niet mogelijk is om meer 'bronnen' aan te spreken. 'Er worden meer oplossingen in de herkomstlanden zelf gezocht'. Ik kan me daar eerlijk gezegd weinig bij voorstellen. Worden de vondelingen in China door andere Chinese koppels geadopteerd? Een heel jong leven in een Chinees of Afrikaans weeshuis lijkt mij voor het kind minder aangenaam dan een buitenlandse adoptie. Als je ziet hoeveel AIDS-doden er in Zuid-Afrika vallen, en je dan weet dat er vanuit België maar met 1 enkel, ultra-katholiek weeshuis wordt samengewerkt...

Nog moeilijker kunnen we ons voorstellen dat er in de 2 weeshuizen waarmee Ray of Hope samenwerkt, geen enkel meisje van 4 tot 6 jaar oud is terecht gekomen sinds oktober vorig jaar.
De nieuwe wachtlijst is gepubliceerd: we staan op 43 (2 volle plaatsen vooruit!), met onze voorkeur op 4. Er is 1 meisje van 4-5 toegewezen. Toch een lichte verschuiving. Maar nu is het echt wachten tot oktober vooraleer er nieuwe toewijzingen komen. Dus automatisch zullen we al 2009 zijn eer we met ons meisje thuis zullen komen.

Ik denk er ook over na om onze leeftijdsvoorkeur licht aan te passen, niet omwille van eventuele snellere toewijzing, maar omwille van de 'leeftijdskloof' met de jongens. Ik hield het verschil met Sébastien graag op maximum 6 jaar, maar ondertussen zijn we natuurlijk een jaar verder en een 4-jarige scheelt nu al 7 jaar met hem. Dat laten we nog even bezinken.
Ik vind het ook zo belangrijk dat ze samen naar school kunnen gaan, dat zal nu zeker beperkt worden tot maximum 6 maanden. Ik hoop dat ze toch haar eerste stappen in een Belgische school samen met een oudere, zorgzame broer kan zetten. Maar onze Seb begint in september al aan zijn zesde leerjaar (waar zijn al die 8 afgelopen schooljaren naartoe???).