Geduld...

Vandaag bericht gekregen van RoH: ons dossier is terug van de vertaalster, moet nu nog naar de ambassade voor allerlei stempels, ze kunnen niet goed inschatten hoe lang dat gaat duren, ze denken nu dat ons dossier half december naar Ethiopië kan vertrekken. We zullen er dan maar van uit gaan dat het uiteindelijk januari wordt eer het in Bruks handen zal zijn.

Ik vernam ook dat ze bij RoH op zoek zijn naar ouders voor een jongetje van 5... ze zouden er geen ouders voor vinden...dan krijg ik dus wel een heel klein beetje schuldgevoel. Maar neen, we hebben bij de intake definitief beslist dat we het bij ons eerste gedacht gingen houden: een meisje dus. Sorry, lief klein Ethiopisch jongetje, iedereen hier in huis is ingesteld op een meisje en 't is moeilijk om dat nu nog te veranderen. Ik zou niet veel nodig hebben om me te overtuigen, maar mijn jongens hier in huis willen echt wel een meisje. Sébastien is er altijd van uit gegaan dat er nog een zusje moest zijn (zusje Charlotte is bij de geboorte gestorven), en voor Jeroen blijkt de komst van een zus minder 'bedreigend' te zijn dan een broer.
Terwijl ik dit schrijf, voel ik de twijfel nog meer toenemen.
Het is heel raar, al mijn hele leven verlang ik naar een dochter, nu heb ik het voorrecht van vooraf te kunnen kiezen, en nu zou ik weer niet veel nodig hebben om toch het lot te laten beslissen. Dat komt waarschijnlijk doordat ik bij mijn eerste zwangerschap ook al hoopte op een meisje, uiteindelijk Sébastien kreeg en ook met hem het opperste moederschapsgevoel en -geluk beleefd heb en nog steeds beleef! Al kan ik hem soms ook achter het behang plakken. O ja, dat kan hier niet, alles is geschilderd.

We zullen ons maar bij ons oorspronkelijke idee houden. Hoofdstuk afgesloten...

eventjes stil...

Weinig te melden van het adoptiefront...

Tijd voor bezinning dus.

Vorig weekend zat ik wat te lezen in de zetel en overviel me een gevoel dat ik eigenlijk in heel mijn leven niet meer verwacht had. Ik kreeg hetzelfde 'thuisgevoel' als wat ik vroeger bij mijn ouders had. Dit is de eerste keer sinds ik het ouderlijk nest verlaten heb; ik ben sindsdien wel 9 keer verhuisd (studentenkoten en 1x gewoon 1 verdieping lager gaan wonen meegeteld).
Ik kan dat gevoel moeilijk in woorden uitdrukken, ik kan het alleen 'voelen'. Wel herinner ik me dat ik me ooit afgevraagd heb wanneer ik dat gevoel nu eens in 'mijn eigen huis' zou krijgen. Dat was toen we tijdens mijn eerste huwelijk al een tijdje van ons appartement naar ons huis in Ekeren verhuisd waren. Ik heb er nadien nooit meer bij stilgestaan, ik vermoed dat ik dacht dat het onmogelijk was om hetzelfde te voelen als bij mama en papa. Nu overviel me - geheel vanuit het niets en totaal onverwacht - toch die zalige en vooral geruststellende gewaarwording.

Ik heb een zeer gelukkige jeugd met een warme thuis gehad. Ik ga ervan uit dat ik nu mijn eindstation bereikt heb, en dat alle andere woningen noodzakelijke tussenstops waren om hier te geraken. En nu samen met Paul zelf een warm nest te creëren voor onze kinderen.

computerleed

Na 2 weken gesukkel met de draadloze internetverbinding, zelf zoeken, die verbinding eraf gooien, ze er weer opzetten, proberen rustig te blijven en verder te zoeken, deze voormiddag maar liefst 2 uur met de Belgacom helpdesk aan de lijn te hangen - was het probleem opgelost, maar loopt er nu wel een grijze kabel door onze mooie nieuwbouwliving van de computer naar de televisiekast. Dus hebben we de knoop doorgehakt: deze namiddag heb ik een nieuwe computer besteld! Het huidige beestje is me meer dan 6 jaar goed van pas gekomen, maar is in computerland natuurlijk hoogbejaard... We laten hem echter niet in de steek: hij komt op de kamer van Sébastien terecht, waar hij dienst zal doen om allerlei spelletjes op te spelen.

Ondertussen zijn er bij Ray of Hope fantastisch veel toewijzingen geweest. Na de lange stilte van de zomer en september, zijn er ondertussen 18 mama's en/of papa's gelukkig gemaakt!
Voor een meisje van 6 staan we eigenlijk zelfs op 1, het is enkel voor 4-5 jaar dat er nog 2 gezinnen voor ons staan.
En het allerbeste nieuws van de dag: vriendin J staat op 1 voor een baby-jongetje! Na zo lang wachten, ineens een gigantische sprong vooruit. Zij ziet ons echt samen naar Addis trekken... zouden wij ook fantastisch vinden - maar we mogen natuurlijk niet vergeten dat ons dossier nog niet in Ethiopië aanbeland is... Straks nog even naar ROH mailen hoe het daarmee nu staat.

So now we're back...

Veilig en wel en uitgerust terug in 't land...
Ik probeer wat foto's te publiceren, maar onze computer is het stilaan aan het begeven, vrees ik. Het duurt allemaal geweldig lang en ik heb er momenteel het geduld niet voor.

Ondertussen heb ik van Ray of Hope bevestiging van mijn vermoedens gekregen. We staan inderdaad op 2 voor een meisje tot 6 en er kan inderdaad geen toewijzing gebeuren als het dossier nog niet in Ethiopië is. Waarschijnlijk zal het eind november vertrekken. De vertaalster is er nog aan bezig en dan moet het nog naar de ambassade voor een aantal stempels. Maar ze weten wel al in Ethiopië dat wij op de wachtlijst staan, stond ook in de mail. Wat even visioenen oplevert van een meisje dat zit te wachten op adoptieouders en Bruk die zit te wachten op onze papieren.

Gisteravond zijn we bij een gezin geweest met 3 'biologisch eigen' kinderen en een meisje van 8 en haar broer van 12 uit Ethiopië. We zijn alweer een aantal interessante tips rijker voor ons grote avontuur. Bovendien was het een zeer gezellige avond en zijn we gesterkt in onze overtuiging dat zo'n kleurrijk en divers gezin (de oudsten zijn al bijna volwassen) echt wel kan functioneren - met het nodige relativeringsvermogen uiteraard. Ervaring met opvoeden blijkt ook wel te helpen bij het mee-dragen van het rugzakje van het adoptiekind.
Langs deze weg, nogmaals bedankt voor de warme ontvangst, G & A en kids!

En wijlen weg...

Morgen vertrekken we voor 5 daagjes naar Center Parcs Port Zélande... Wat we daar gaan doen? Niks! Behalve dan lezen, luierikken, uitrusten, genieten.
Wie weet voor de laatste keer met ons viertjes...

Hartkloppingen!

Vandaag vernomen dat er toewijzingen geweest zijn... o.a. van een zesjarig meisje. Mijn eerste gedachte: ok, dan schuiven wij een plaatsje op. Van 6 naar 5 dus. Tot ik de wachtlijst eens goed bekijk: voor een meisje van 6 staat er maar één iemand meer voor ons! De rest vraagt tot maximum 5,5 jaar. Was me dat even schrikken! Ik had er mij nl. in gesteld dat een toewijzing voor het voorjaar zou zijn. Komt goed uit, heb het nu zeer druk op het werk, zou niet zo goed vallen als ik bijvoorbeeld binnen 2 maanden al moet afreizen. Onlangs had ik me ook gerealiseerd dat mijn ouderschapsverlof waarschijnlijk in de grote vakantie zou vallen. Handig, vond ik. Maar als dat hier plots sneller begint te gaan... HELP! En ik kreeg dus echt hartkloppingen!

2e gedachte, onmiddellijk na het vorige (en ik kan echt zeer snel denken, nog sneller dan dat ik praat :-)): aha, eindelijk wordt het allemaal veel concreter! YES, misschien mogen we al wat sneller ons zusje in ons gezinnetje verwelkomen . We zullen niet NEE zeggen tegen een snelle toewijzing!

Toevallig had ik het er daarnet (voor al deze snelle gedachten) over met Sébastien. Hij gaat zijn kamer met zusje moeten delen, en ik ben altijd bang dat hij dat wat onderschat. Hij is niet bepaald de stilste in huis, dus zei ik bij het naar bed gaan: je gaat dan wel veel stiller moeten zijn he, want zusje zal al slapen als jij naar bed gaat. Allemaal geen probleem, prompt begint hij ook een indeling op zijn bureau te maken: dit stuk is van mij, dat stuk wordt van haar. Zalig vind ik dat.

Toen ik dan de wachtlijst aan het bestuderen was, kwam Jeroen wat vragen hieromtrent stellen. Die is op alle gebied wat stiller, maar zijn interesse doet me wel deugd, want hij heeft het in het begin zeer moeilijk gehad met onze beslissing om te adopteren.

Allez kom, samengevat, we zijn er klaar voor!

het gerechterlijk apparaat

Weinig te melden van dit front... Paul en Jeroen moesten afgelopen week bij de jeugdrechter voor de goedkeuring van het co-ouderschap. Jeroen werd woensdagnamiddag 'gehoord'. Hij moest er om 14.00u zijn. Kinderen worden dus in ons gerechterlijk apparaat op dezelfde idiote manier behandeld als volwassenen: iedereen wordt uitgenodigd om hetzelfde uur en dan is het wachten geblazen! Ik snap niet dat er in ons gerechterlijk apparaat nog niemand het nut heeft ingezien van agendabeheer! Leg dat maar eens uit aan een kind: we moeten er om 14.00u zijn maar het kan wel zijn dat je 2 uur moet wachten voor een gesprek dat uiteindelijk maar 4 minuten duurt. Ze bespreken dus enkel de praktische kant van de zaak: is het niet vervelend dat je verder van je vriendjes woont de ene week (niet aan de orde bij ons als je op amper 5 minuten met de fiets van elkaar woont) - is het geen probleem voor je schoolspullen en zo. Voel je je goed bij je papa en/of mama is niet gevraagd. 's Anderendaags moesten Paul en Jeroens mama dan bij dezelfde rechter en ze zei wel dat hij er gelukkig uit ziet, dat ze er weinigen in dergelijke situatie zo ziet (psychoanalyse in 4 minuten????). Enfin, alles ziet er goed uit, het vonnis wordt geloof ik op 15/11 of zoiets gesproken. Ook zij hebben 2 uur moeten wachten om 5 minuten binnen te zijn.

Nu de regeringsonderhandelingen zo lang duren, vinden ze hopelijk toch een goede minister van Justitie... alhoewel zelfs een minister weinig te zeggen heeft over onze rechters natuurlijk. Scheiding der machten en zo. In stand houden van privileges jammer genoeg ook. Weinig respect voor de burger voel ik in heel dat systeem.