Wij hebben er een jaar geleden heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Het idee sluimerde al jaren in mij, ik heb er met Paul over gesproken, heb me gedocumenteerd over de procedure, en samen besloten we ervoor te gaan. We wisten waarschijnlijk niet 100% waaraan we begonnen, je kan je op voorhand niet inbeelden hoe je op bepaalde situaties gaat reageren, het duurt uiteindelijk allemaal wel langer dan je denkt, maar toch: je weet dat je deze procedure moet doorlopen, en wil je dat niet, tja, dan kan je niet adopteren.
En hiep hiep hoera voor het internet: je kan honderden adoptieverhalen op het net vinden, je vindt op verschillende websites de volledige Belgische procedure in het lang en in het breed, alle adoptiebureaus hebben hun site... Als je je ogen en oren openhoudt kan je je niet onwetend in het avontuur storten.
De echte lijdensweg speelt zich in Ethiopië af, in het weeshuis... En de kindjes daar hebben dan nog geluk: vroeg of laat worden ze geadopteerd. Nog erger is het voor de kindjes die het weeshuis niet halen, die op straat sterven, de meisjes die in de prostitutie terecht komen, de jongens in de criminaliteit. Wij hebben een keuze gemaakt, zij hebben geen keuze.
Tot zover mijn preek... Nee, nee, alle gekheid op een stokje, dit is voor alle vrienden en familie die zich zorgen om ons maken: wij voelen ons zeer gelukkig en zijn zeer blij dat we de stap gezet hebben! En we zijn bereid om alle lastige momenten erbij te nemen. Trouwens, we hebben gedurende deze procedure ook al veel gelachen.
Ik zag vandaag foto's van adoptieouders die deze morgen met hun kindje teruggekomen zijn uit Ethiopië... prachtig. De beelden spreken voor zich.
Andere beelden nu: de loodgieters zijn bezig in ons huis. Wat een buizengedoe zeg! Ik heb er alle vertrouwen in dat er geen electriciteit door de waterbuizen en water door de electriciteitsbuizen gaat lopen...
de keuken
de garage lijkt wel het zenuwcentrum
De living. Merk op: broer heeft zelfs al de stopcontacten afgewerkt!
