Los niños

Interviews: Stefaan Anrys, Karin Eeckhout,
Hilde Pauwels, André Rubbens,
Karel Van Keymeulen en Jan Verstraete.
Historische duiding: Frank Caestecker (Vakgroep
Nieuwste Geschiedenis UGent)
en Sarah Eloy (Huis van Alijn).
Fotografie: Lieven Van Assche
Coördinatie: Hilde Pauwels

Uitgeverij EPO

Afgelopen dinsdag ben ik met Sabine naar de voorstelling van het boek 'Los Niños' geweest. Het boek bevat een aantal interviews met 'niños de la guerra', dit zijn kinderen die tijdens de Spaanse burgeroorlog uit Spanje geëvacueerd zijn. 5000 van hen kwamen in België terecht. Een deel keerde na de oorlog terug, een deel bleef hier. Phara de Aguirre is de dochter van zo'n oorlogskind - zij presenteerde de voorstelling.

Er kwamen ook items aan bod die tijdens onze voorbereidingscursus belicht werden. De problematiek van de afstandsouder en hoe dit door het kind, en vooral later door de volwassene, aangevoeld wordt. Er waren 2 getuigen, Carmen en Carlos. Wat opviel: toen Phara hen vroeg of ze het hun biologische moeder kwalijk genomen hebben dat ze hen weggestuurd heeft, waren ze het beiden overtuigend eens: ze nemen haar niks kwalijk, maar ze zouden liever samen met hun eigen kinderen sterven dan ze weg te sturen. Tegelijk zijn ze ontzettend dankbaar voor het leven dat ze hier 'gekregen' hebben. Carlos is een echte Gentenaar, Sabine en ik verstonden eigenlijk nog niet de helft van wat hij zei, ook al omdat hij sterk geëmotioneerd was. Het was echt een ontroerende scène: een stevig-in-het-vlees-zittende 70'er (hij werd ooit Belgisch kampioen worstelen, maar de titel werd hem afgepakt omdat hij nog steeds de Spaanse nationaliteit had) die bij het noemen van zijn 'pleegmoeder' Roseke tegen de tranen vocht.

Wat ik ook opvallend vond: Carmen is hier zeer goed terecht gekomen, maar haar zus niet. Die woont nu in de VS, en die is wel nog steeds zeer bitter over het hele verhaal. Mijn besluit hieruit: hoe beter het kind zich voelt bij zijn 'nieuwe' ouder, hoe makkelijker het omgaat met de status van 'afgestaan kind'. Daar schuilt dus een belangrijke taak voor ons...

'Wat deze mensen meemaakten, is niet alledaags. Maar oorlogsvluchtelingen zijn er nog altijd. Op sommige momenten kan Angel Mugica Gonzalez het televisienieuws niet meer bekijken. 'Het oorlogvoeren, het vluchten: dat blijft maar doorgaan. Alsof al het verdriet en dat van zoveel lotgenoten voor niets is geweest', vertelt Jacqueline Van Overbeke, zijn echtgenote.'

Een boeiende avond dus. En alweer een boek op mijn 'te lezen' lijstje.

Huizennieuws!

1 week geleden

Wat is de laatste stand van zaken? Wel, alle plafonds hangen, de wanden zijn bijna allemaal geplamuurd (bij zo'n houtskelet moeten de muren niet 'geplakt' worden, enkel geëgaliseerd zodat je erop kan verven of behangen) - 'enfin, bref' (Aalsterse uitdrukking), het is alweer goed vooruit gegaan. Woensdag zijn ze de trap komen opmeten, de keuken is besteld, voor het Westvlaamse bouwverlof (21 juli) zou de vloer beneden er moeten liggen en ze zouden zelfs al de gevelsteen beginnen metselen!

Onze verhuisdatum staat nu officieel vast: op woensdag 5 september om 8.00u zal de verhuiswagen aan onze deur staan...

Morgen zijn het in Aalst de opnames voor 'Fata Morgana'. Jeroen heeft op school aan de zeepkisten meegewerkt. 'Jammer genoeg' kunnen we niet gaan: het is schoolfeest bij Sébastien. Jeroen vindt het zelf niet erg, hij gaat mee naar Seb kijken, die samen met zijn klasgenootjes een dansje op 'James Bond' op het podium brengt. Jammer dat de weersvoorspellingen zo slecht zijn: het podium bevindt zich nl. op de speelplaats...

en ondertussen...

gebeurde er niets in adoptieland... alweer wachten geblazen!

Maar voor de rest stond ons leven niet stil hoor, integendeel.

We zijn nu zeker dat ons appartement verkocht is: de compromis is getekend. Al liep dat niet van een leien dakje... De vriendin van onze koper formuleerde heel wat eisen, wat serieus op de zenuwen van mezelf, Paul en de meneer van het immo-kantoor werkte. Ik heb wel een ongelooflijk sterke prestatie geleverd: ik heb de hele tijd gezwegen, terwijl dat mens daar maar zat tekeer te gaan en beweerde dat ik een leugenaar was (ik zou gezegd hebben dat het appartement op 1/9 al beschikbaar zou zijn, volgens mijn herinnering heb ik de woorden 'begin september' gebruikt, en nadien aan de telefoon met de koper: 'Richt je voor de zekerheid op 15 september'). De koper zelf kwam amper aan het woord. Uiteindelijk werd beslist dat wij ten laatste op vrijdag 7 september om 20.00u de sleutel moeten overhandigen, voor elke dag dat we hier langer blijven moeten we 100 euro schadevergoeding betalen. Geen haar op ons hoofd (en bij mij zijn dat er aanzienlijk meer dan bij Paul) dat er aan denkt hier ook maar een dag langer te blijven, die 100 euro zullen we hen niet gunnen! Desnoods kamperen we in ons nieuw tuintje!

Gelukkig werken ze nog steeds door aan ons huis. Gisteren is Paul langs geweest, beneden was er geen verandering merkbaar en hij was bij zichzelf al een telefoongesprek naar de bouwfirma aan het voorbereiden. Tot hij de ladder op ging: boven is de chape gegoten!

Paul verveelt zich bij Hubo... De jongen werkt liever hard dan de uren te moeten aftellen. Er komen te weinig klanten: dit is een warme oproep: iedereen die in de buurt van Aalst woont en doe-het-zelf-gerief nodig heeft: op naar HUBO!

En ik heb op 28/6 'loopbaanonderzoek lager kader'. Dan word ik een hele dag op de rooster gelegd en gaan ze eens ontleden wat nu eigenlijk mijn capaciteiten zijn... Ik ben benieuwd!

over 'lijdenswegen'

Vandaag gebruikte iemand het woord 'lijdensweg' in verband met onze adoptieprocedure. Het is niet de eerste keer dat we een dergelijke opmerking krijgen. Ik besef ten volle dat dit ook uit sympathie gezegd wordt en apprecieer het medeleven, maar ik wil hier duidelijk maken dat wij het helemaal niet als een lijdensweg aanvoelen. De procedure is niet altijd even makkelijk, akkoord, maar om er nu een calvarietocht of zo van te maken...

Wij hebben er een jaar geleden heel bewust voor gekozen om een kindje te adopteren. Het idee sluimerde al jaren in mij, ik heb er met Paul over gesproken, heb me gedocumenteerd over de procedure, en samen besloten we ervoor te gaan. We wisten waarschijnlijk niet 100% waaraan we begonnen, je kan je op voorhand niet inbeelden hoe je op bepaalde situaties gaat reageren, het duurt uiteindelijk allemaal wel langer dan je denkt, maar toch: je weet dat je deze procedure moet doorlopen, en wil je dat niet, tja, dan kan je niet adopteren.

En hiep hiep hoera voor het internet: je kan honderden adoptieverhalen op het net vinden, je vindt op verschillende websites de volledige Belgische procedure in het lang en in het breed, alle adoptiebureaus hebben hun site... Als je je ogen en oren openhoudt kan je je niet onwetend in het avontuur storten.

De echte lijdensweg speelt zich in Ethiopië af, in het weeshuis... En de kindjes daar hebben dan nog geluk: vroeg of laat worden ze geadopteerd. Nog erger is het voor de kindjes die het weeshuis niet halen, die op straat sterven, de meisjes die in de prostitutie terecht komen, de jongens in de criminaliteit. Wij hebben een keuze gemaakt, zij hebben geen keuze.

Tot zover mijn preek... Nee, nee, alle gekheid op een stokje, dit is voor alle vrienden en familie die zich zorgen om ons maken: wij voelen ons zeer gelukkig en zijn zeer blij dat we de stap gezet hebben! En we zijn bereid om alle lastige momenten erbij te nemen. Trouwens, we hebben gedurende deze procedure ook al veel gelachen.

Ik zag vandaag foto's van adoptieouders die deze morgen met hun kindje teruggekomen zijn uit Ethiopië... prachtig. De beelden spreken voor zich.

Andere beelden nu: de loodgieters zijn bezig in ons huis. Wat een buizengedoe zeg! Ik heb er alle vertrouwen in dat er geen electriciteit door de waterbuizen en water door de electriciteitsbuizen gaat lopen...

de keuken

de garage lijkt wel het zenuwcentrum

De living. Merk op: broer heeft zelfs al de stopcontacten afgewerkt!

Op naar de volgende mijlpaal: 26/06/07

Vanmorgen om 9.00u werden we verwacht bij de jeugdrechter in Dendermonde. De mensen die we kenden van op de voorbereidingscursus, waren er al voor ons. Stilaan liep de hele 'wachtzaal' vol, veel advocaten, gespannen gezichten... wij vonden het echter alleen maar leuk elkaar terug te zien: we hadden gelukkig allebei een positief verslag. Ik denk niet dat zij volle 2 minuten binnen geweest zijn... Wij nadien misschien net wel. Ons vonnis wordt geveld op 26 juni, dus net voor de vakantie. Zeer belangrijk: anders zou het pas voor september geweest zijn. Nu kunnen we dus, als alles goed gaat, in juli op intake bij Ray of Hope en komen we op de wachtlijst... dan zijn we echt adoptiezwanger!

Tot hiertoe waren we altijd aan het wachten... misschien op iemand die nooit ging komen. Maar nu weten we zeker dat ze zal komen... een aangename gedachte!

Fragment voor allen die nog aan het wachten zijn

Uit 'Een nieuwe wereld voor Valary' van Inge Legrand (2006, The House of Books, Antwerpen/Vianen)

'Geregeld vertellen mensen mij dat ze adoptie overwogen, maar dat het moeten doorlopen van de hele procedure hen weerhield. Sommigen zijn bang dat ze niet perfect bevonden worden door de psychologen van de welzijnscentra. Maar je moet helemaal niet perfect zijn, geen enkele ouder is dat! Geen enkele psycholoog zal dat dan ook eisen. De kunst bestaat erin je fouten te zien, je eigen aandeel te herkennen en toe te geven dat je, naast je kwaliteiten, enkele punten hebt waar je aan moet werken. Daar echt iets mee doen, dat helpt.
Aan hen, en aan alle mensen die met adoptie bezig zijn, zeg ik: ga ervoor en hou vol.'

Ik kan me daar alleen maar bij aansluiten...

De gerechterlijke achterstand

Dinsdag moest Paul samen met de mama van Jeroen naar de jeugdrechter om de nieuwe regeling voor Jeroen te laten goedkeuren. Ze hadden dus een verzoekschrift ingediend waarin de nieuwe regeling toegelicht wordt en waren uitgenodigd ter zitting van dinsdag om 9.30u, toevallig bij dezelfde rechter als voor de adoptie.
Nu begrijpen wij van waar de achterstand bij justitie komt: ze zijn er 2 (twee) minuten binnen geweest en kregen te horen dat Jeroen ook gehoord moet worden, hij wordt op 12 september verwacht bij de jeugdrechter en op 13 september moeten Paul en Jeroens mama opnieuw verschijnen.
Wij vragen ons af waarom ze Jeroen niet direct kunnen uitnodigen... of zien we dat te simpel??? Nu is er dinsdag een zitting geweest, daar moeten mensen tijd voor maken zodat ander werk weer blijft liggen, om dan alles weer 3 maanden op te schuiven...

Toen we ons verslag gingen inlezen, hebben wij met onze eigen ogen gezien dat die ambtenaren echt wel hard werken, dus daaraan is het niet gelegen. Bovendien zijn ze zeer vriendelijk: die dame had mij niet moeten bellen om onze datum mee te delen. Het zijn gewoon die ouderwetse, eeuwig durende procedures. Waarom kan dat allemaal niet efficiënter georganiseerd worden? Ik kan me niet voorstellen dat er minder gerechtigheid zou zijn als die procedures vereenvoudigd worden.

In verband met de adoptie krijgen wij ook altijd 2 brieven: een op mijn naam en een op Pauls naam. Da's een kleinigheid, maar als je als koppel adopteert, zou dat toch wel in één brief kunnen meegedeeld worden... Precies of de ene zou de brief voor de andere verbergen...

Iets anders nu: het vervolg van de 'GOED-NIEUWS-SHOW'.

Samen met ons verschijnt op 31/5 een ander koppel uit onze voorbereidingsgroep voor de rechter. Ook hun verslag is positief. Dan zijn er nog 2 andere koppels die tijdens hun gesprekken toch sterke aanwijzingen in de richting van een positief advies gekregen hebben. Fijn!!!

En last but not least: deze morgen is ons appartement verkocht! Het is natuurlijk nog niet officieel, maar er is wel al een document getekend - op 6 juni wordt het allemaal geofficialiseerd - of hoe noem je dat. Dan wordt het contract bij het immokantoor getekend en moet de koper het voorschot betalen. Toch ook een zorg minder.

Ik heb ondertussen het boek 'Een nieuwe wereld voor Valary' van Inge Legrand gelezen. Een aanrader voor iedereen die met adoptie begaan is.

Haar drijfveren zijn zowat dezelfde als de onze: een kindje dat veel minder kansen krijgt dan de onze, een warm nest bieden.

Het lekker-lang-weekend gaf me de gelegenheid om het in één ruk uit te lezen!

31 mei

Vandaag kreeg ik telefoon van een vriendelijke mevrouw van de rechtbank: onze zitting vindt plaats op 31 mei. Ik kon het mij weer niet laten om te vragen of we dan ons vonnis zeker voor de zomervakantie zullen hebben, maar daar kon zij niet op antwoorden. Ze zei me wel dat ik dat zeker aan de rechter moest vragen, en dat de adoptiezaken altijd wel voorrang krijgen.

Gisteren heeft onze hectische dag nog een passend einde gekregen. Rond 19.00u kwam Paul thuis vanop de bouw, en constateerde dat er een nagel in de achterband van zijn auto zat. Na het eten vervangt hij dus dat wiel door zijn reservewiel. Hij voert Jeroen naar zijn mama, even later krijg ik telefoon: zijn andere achterband stond nu helemaal plat! Dus heeft hij die vervangen door de band die wel lucht verloor maar nog niet plat was, ikke naar ginder met mijn auto, samen naar de garage... Daar ging mijn luie avond in de zetel! Gelukkig konden beide banden nog hersteld worden, want ze waren nog maar 5 maanden oud. Heel raar: toen hadden we ook 2 lekke banden, ook allebei met een nagel in. Ik dacht oorspronkelijk: het zal wel vanop de bouwplaats komen, maar Paul is toch een beetje wantrouwig: dat die nagels daar precies zo zouden liggen dat zijn linker- en rechterachterband erin rijden... En dan zo 2x in een paar maand... Zouden wij vijanden hebben? Brrr, akelig gevoel dat ik maar gauw van me afzet!

Morgen komt Sébastien naar huis. Jeroen komt speciaal van zijn mama naar hier om samen met mij ontvangstcomité te vormen... heerlijk dat Jeroen zich meer en meer deel van ons gezin begint te voelen. Dinsdag moet Paul, samen met Jeroens mama, trouwens ook naar de jeugdrechtbank, zelfs bij dezelfde rechter als voor onze adoptie, om de nieuwe regeling voor 'co-ouderschap' te regelen. Hopelijk is dat maar een formaliteit. We hebben zelf de nieuwe regeling zo volledig mogelijk op papier gezet, en hopen nu op de zegen van de jeugdrechter.

Ach, alles lijkt nu zo mooi in zijn plooi te vallen in ons gezinnetje... het was ook zalig om te lezen dat ze er bij het CAW ook zo over dachten.